เรือโดยสาร
แดดสายเปล่งประกายระยับบนผืนน้ำที่หลากไหลไม่เคยหยุด เสียงครางแผ่วต่ำของเรือโดยสารเมืองห้วยทราย – หลวงพระบางแล่นผ่านอย่างเชื่องช้า ผู้โดยสารแน่นขนัด บางคนโบกไม้โบกมือให้ผู้คนริมฝั่งน้ำ บางคนยกกล้องถ่ายรูปขึ้นบังหน้าเพื่อเก็บภาพความงดงาม เพียงชั่วเวลาไม่นาน ฉันเฝ้ามองดูเรือโดยสารแล่นลับหายจากสายตา
ฉันเฝ้ามองเรือโดยสารแล่นผ่านไปทุกวัน เฝ้าจินตนาการถึงโค้งคุ้งน้ำที่มันล่องผ่าน จินตนาการถึงบ้านเรือนและภูมิประเทศที่ฉันไม่เคยเห็น ความงดงามของเกาะแก่งหินผา และผู้คนในสายลมแห่งฤดูหนาว ฉันเฝ้าแต่นึกฝันถึงการได้ไปเยี่ยมเยือนสักครั้งหนึ่ง
สายลมหนาวยังพร่างพรูในเช้าวันนี้ แสงแดดอ่อนโยนและอบอุ่น เรือโดยสารล่องลับหายไปแล้ว หลงเหลือเพียงความคิดฝันและจินตนาการถึงดินแดนแห่งหลวงพระบาง เมืองที่หลายคนปรารถนาไปเยี่ยมเยือนสักครั้งในชีวิต คงเช่นเดียวกับฉัน
ความปรารถนาที่กำลังจะเป็นจริง.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น