ค่ำคืนที่ปากแบง
เรามาถึงปากแบงเมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ลับเหลี่ยมเขา เรือเข้าจอดเทียบท่า ผู้คนและสายน้ำ จมอยู่ในความมืด
ปากแบงเป็นเมืองท่าเล็กๆ ริมฝั่งแม่น้ำโขง เป็นจุดแวะพักค้างคืนระหว่างห้วยทรายและหลวงพระบาง เมืองแห่งนี้จึงมีนักเดินทางแวะมาพักอยู่เสมอ
ชีวิตของผู้คนที่นี่ ดูเรียบเรื่อย ไม่เร่งร้อนเฉกเช่นสายน้ำ เรียบง่ายและเป็นกันเอง สงบเย็นเช่นค่ำคืนในฤดูหนาว เป็นได้ว่า ผู้คนมีชีวิตผูกพันอยู่กับสายน้ำ และสายน้ำนี่เอง หล่อหลอมหัวใจของผู้คนให้เย็นเยือก สุขสงบ
ฉันเดินอยู่บนถนน มองดูแสงไฟตามอาคารบ้านเรือน สูดดมกลิ่นหอมของเมือง สดับฟังเสียงลมหายใจอันเงียบสงบ เสียงฝีเท้าของฉันสะท้อนก้องมิต่างเสียงเคาะประตู ฉันเปิดหัวใจออก โอบรับความเงียบสงบที่ผ่านเข้ามาช้าเชือน.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น