เชียงแมนแดนฝัน
ยามพลบค่ำ ฉันยืนนิ่งอยู่บนฝั่งหลวงพระบาง มองฝ่าละอองหม่นมัวของความมืดโรยตัวเหนือแม่น้ำ ไปยังดินแดนเบื้องหน้า ดินแดนที่กำลังถูกกลืนหายไปในค่ำคืนเงียบงัน
เชียงแมน นามของเธอถูกขานเรียก เมืองเล็กๆ อันเงียบสงบบนฝั่งขวาของแม่น้ำโขง
ทันทีที่ความมืดโรยตัว พระจันทร์นวลกระจ่างเหนือพระธาตุพูสี ด้วยแสงอันอ่อนโยน อบอุ่น เผื่อแผ่แสงนวลไปสู่ทุกซอกทุกมุมของชีวิต ราวการปลอบประโลม
ฟากฝั่งเชียงแมน ดินแดนที่ฉันฝันถึง สงบงันในโอบล้อมของหมู่ไม้ ห่มคลุมด้วยแสงจันทร์อ่อนโยน ขับกล่อมค่ำคืนให้หลับใหล ฝันดี.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น