วันอาทิตย์ที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2551

เสียงน้ำและความเงียบงัน ๕๐

เจ้านกน้อย

ในแสงสะท้อนของยามบ่าย แม่น้ำเปล่งประกายระยิบระยับ สงบงาม ร้านกาแฟนิ่งงันอยู่ในบทเพลงพลิ้วไหว รอคอย
ทุกๆ วัน เจ้านกน้อยสีเทาสองตัว จะบินลงมาเดินเล่นอยู่บนลานหญ้า กระโดดไปมา บินโฉบเฉี่ยว และจิกกินตัวแมลง หากทว่า ในจินตนาการของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอบอกว่า นกมาฟังเพลงของเรา บทเพลงของ Loreena Mckennitt , Norah Jones, Julian Kytasty, Stacey Kent และอีกมากมาย

ฉันเปิดดูรูปในหนังสือนก ฉันพบนกชนิดหนึ่งใกล้เคียงกับเจ้าสีเทามากที่สุด มันเป็นนกกระแตหาด พบได้ในทุกถิ่นของเมืองไทย หัวสีดำ คอขาว ปีกขาวสลับดำ บริเวณทรวงอกมีขนสีดำเป็นรูปหัวใจ

ฉันเฝ้ารอการมาเยือนของเจ้ากระแตหาดทุกวัน ทุกครั้งที่ได้เฝ้ามอง มันทำให้ฉันนึกถึงหญิงสาวคนหนึ่ง เธอเคยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวนี้ แอบถ่ายรูปของมัน และวิ่งไล่จับมันเหมือนเด็กผู้หญิงวิ่งไล่จับผีเสื้อ ฉันไม่รู้ว่า เธอได้สังเกตเห็นรูปหัวใจสีดำบนทรวงอกของมันหรือไม่ บางทีเธออาจจะบอกความหมายของมันแก่ฉันได้

ทุกวันมันจะบินขึ้นมาจากริมฝั่งแม่น้ำ รูปร่างของมันไม่เหมือนกันเสียทีเดียว แต่มันจะเคียงคู่กันอยู่เสมอ เช่นเดียวกับดวงดาวเคียงคู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน และเช่นเดียวกับวันคืนเก่าๆ มีเธออยู่เคียงข้างฉัน.

ไม่มีความคิดเห็น: