วันจันทร์ที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2551

เสียงน้ำและความเงียบงัน ๔๗

ปลายฝนต้นหนาว

ท้องฟ้ายามเย็นหม่นมัวด้วยหมู่เมฆ ความชื้นหนาแน่นขับให้สายฝนพร่างพรมในค่ำคืน คล้ายดั่งอาลัยอาวรณ์ มิปรารถนาเอ่ยคำอำลา

ยามเช้า สายลมหนาวพัดโชยเข้ามาแผ่วเบา แสงแดดทำให้แม่น้ำเปล่งประกายงดงาม หมอกล่องสายเหนือยอดไม้ ขาวนวลและเยือกเย็น คล้ายความถวิลหา ปรารถนาการพบเจอ


ยามวันอวลอ้าวด้วยแสงแดดแผดร้อน ปล่อยให้ยามเย็นเต็มไปด้วยหมู่เมฆเหนือน่านฟ้า ค่ำคืนยะเยือกด้วยสายลมชื้นโชย ความเย็นเยือกของสายลมแห่งฤดูฝน หรือความเย็นเยือกของสายลมแห่งฤดูหนาว
หรือว่า สัญญาณแห่งฤดูกาลใหม่ กำลังมาเยี่ยมเยือน.

ไม่มีความคิดเห็น: