ลานปูนและสนามหญ้า
เมื่อสายลมหนาวได้หวนกลับมาอีกครั้ง ฉันยืนอยู่หน้าร้านกาแฟเล็กๆ ริมฝั่งโขง มองดูคราบความอับชื้นของฤดูฝนจับอยู่ตามซอกมุมต่างๆ ในร้าน ห้าเดือนทีเดียวที่ฉันปิดร้าน และเข้าไปใช้ชีวิตเงียบๆ ในสวน แต่เมื่อลมหนาวเริ่มพัดผ่าน มันจึงนำฉันกลับมาอีกครั้ง
หลังจากเก็บกวาดทำความสะอาด ฉันมองดูรอบบริเวณร้านกาแฟ บางสิ่งบางอย่างได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ฉันไม่อยู่ ครึ่งหนึ่งบนถนนริมฝั่งน้ำ ปูด้วยอิฐปูนสีแดง เหลือง และสีหินศิลาแรง มีสนามหญ้าเล็กๆ ปลูกต้นตะแบก อินทนิล และปลูกถั่วดอกเหลืองไว้คลุมดิน ต้นไม้และดอกไม้จึงทำให้ถนนริมฝั่งน้ำสวยงามขึ้น ชักชวนชาวเมืองลงมาวิ่งออกกำลังกายทุกๆ เย็น
ลานปูนและสนามหญ้าหน้าร้าน เพิ่มสีสันความงามให้แก่ทัศนียภาพริมฝั่งโขง ในยามดอกเสี้ยวหล่นรายในสายลม ลานปูนยิ่งขับให้กลีบบอบบางของดอกเสี้ยวเด่นชัดในความรู้สึกของฉัน และอาจเด่นชัดในความรู้สึกของใครอีกหลายคน
หากทว่า เมื่อค่ำคืนมาเยือน ถนนริมฝั่งน้ำยังคงมืดและเงียบเหงาดุจเดิม.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น