tag:blogger.com,1999:blog-618668804892094982011-04-21T18:51:29.794-07:00เรียบง่าย งดงาม บันทึกแห่งสาระและความรู้สึกยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.comBlogger901100tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-5087922829769500502008-09-22T19:50:00.000-07:002008-09-22T19:51:38.663-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>อิสรภาพ</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ปลาเทพเจ้าตายเสียแล้วตอนบ่ายของวันนี้ ก่อนถูกปล่อยกลับคืนสู่แม่น้ำโขง</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> นับเป็นปลาเทพเจ้าตัวที่สองของปี ถูกจับได้เมื่อสองวันก่อน ชาวบ้านหาดไคร้ช่วยกันซื้อไถ่ชีวิต เพื่อปล่อยกลับคืนสู่ชีวิตตามธรรมชาติอีกครั้ง<br /><br /> สองวัน หนึ่งคืนในถุงตาข่ายแคบๆ ผูกติดไม้ไผ่ลอยน้ำ ผู้คนนับร้อยพากันมาดูปลาเทพเจ้า ทุกคนอยากรู้อยากเห็น อยากได้สัมผัส นักข่าวพากันมาถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอ พวกเขาอยากได้รูปของท่านเต็มๆ ตัว หากแต่ไม่ยอมเข้าไปเห็นธรรมชาติของท่าน แต่ปรารถนาให้ยกชูปลาเทพเจ้าขึ้นมา<br /><br /> “ปลาเทพเจ้าตายเสียแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ย เมื่อฉันมาถึง<br /><br /> ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยของบาดแผล บาดแผลของการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อการมีชีวิตอีกครั้งหนึ่ง ต่อสู้ดิ้นรนให้พ้นจากพันธนาการ มันเป็นการต่อสู้กับจิตใจรักอิสระของตัวเอง เพื่อคืนสู่อิสรภาพ<br /><br /> ฉันได้แต่เฝ้ามองดูภาพเบื้องหลังแห่งการต่อสู้ในครั้งนี้ ฉันรู้เขาเป็นอิสระแล้ว ในขณะที่ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกรัดรึงอยู่ในร่างตาข่ายจมอยู่ใต้กระแสน้ำเย็นยะเยือก เนื้อตัวของฉันเต็มไปด้วยริ้วรอยของบาดแผล และในที่สุดการดิ้นรนต่อสู้ของฉันก็จบลงเช่นเดียวกัน<br /><br /> ฉันรู้ ปลาเทพเจ้าเป็นอิสระแล้ว. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-508792282976950050?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-914911798671193882008-09-22T19:49:00.000-07:002008-09-22T19:50:29.782-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ชะตากรรมของปลาเทพเจ้า</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ในยามเช้าของวันที่หม่นมัว ข่าวคราวปลาเทพเจ้าตัวแรกของปีแพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองเล็กๆ แห่งนี้</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> พิธีบวงสรวงเจ้าพ่อปลาบึกผ่านพ้นไปแล้ว ดอกซอมพอแย้มบานแล้ว นกนางนวลสามสี่ตัวโบยบินเหนือเส้นขอบฟ้า สัญญาณลึกลับของธรรมชาติ ชักนำปลาเทพเจ้าให้ออกจากวังบาดาล เดินทางไกลเพื่อสืบทอดเผ่าพันธุ์ของตน<br /><br /> ปีหนึ่งๆ ปลาเทพเจ้าสักกี่ตัวกัน รอดพ้นจากมองยักษ์ของชาวประมง ซึ่งเป็นเสมือนมือขนาดใหญ่คอยดักจับลูกหลานเผ่าพันธุ์ของปลาเทพเจ้า โอกาสที่จะได้ลืมตาชื่นชมโลกบาดาลเฉกเช่นบรรพบุรุษ ริบหรี่เหลือเกิน<br /><br /> กี่ร้อยกี่พันปีมาแล้ว ที่พวกเขาเดินทางไกลในสายน้ำแห่งนี้ ตลอดทั้งสายน้ำเปรียบดังอาณาจักร ทุกเส้นสาหร่ายที่ได้ดื่มกิน ทุกเกาะแก่ง ทุกคก ทุกวังบาดาลเคยเที่ยวเล่นหลับนอน บ้านของเรากำลังถูกพรากทำลาย เผ่าพันธุ์ของพวกเราถูกพรากให้สิ้นสลาย<br /><br /> ฉันเฝ้ามองปลาเทพเจ้าด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง ร่างถูกผูกมัดกับลำไผ่ เชือกผูกร้อยทะลุเหงือก เลือดเข้มข้นลอยไปตามแม่น้ำ ฉันได้แต่คาดหวัง การเสียสละของเขาจะไม่สูญค่า ฉันได้แต่คาดหวัง<br /><br /> ฉันยืนหลับตานิ่ง มองเห็นตัวเองเดินลงน้ำ กอดปลาเทพเจ้าเอาไว้ในอ้อมแขน พร่ำขอโทษแทนเหล่ามนุษย์ผู้ไร้ค่าเช่นพวกเรา. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-91491179867119388?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-44566564086162993432008-08-18T20:40:00.000-07:002008-08-18T20:44:01.114-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ตัวละครในนวนิยาย</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong> <br /></strong>สายลมแผ่วเย็นพัดผ่านเข้ามาในเช้าวันนี้ วันที่ยังความสดชื่นรื่นรมย์แก่ชีวิต <br /></strong> <br /> ตลอดหนึ่งปีแห่งการรอคอย จากวันสงกรานต์ปีกลายที่ฉันและเธอมีโอกาสเล่นน้ำด้วยกัน ตั้งแต่วันนั้น ฉันเฝ้ารอคอยเวลาที่จะได้พบเธออยู่เสมอ เฝ้ารอโอกาสพูดคุยทักทาย แต่โอกาสไม่เคยมาถึงเลย ฉันรู้ ฉันรอคอยวันสงกรานต์มาตลอดทั้งปี รอคอยโอกาสที่จะได้เล่นน้ำกับเธออีกครั้ง <br /> <br />แล้ววันสงกรานต์ก็มาถึง แม้เรามิได้เล่นน้ำด้วยกันเช่นปีก่อน หากทว่าเธอเดินเข้ามา ฉันทักทายด้วยการรดน้ำอันฉ่ำเย็น ดูเหมือนเธอจะรู้ว่า นั่นคือน้ำใจของฉัน <br /> <br /> ฉันจึงมีวันนี้อีกครั้งหนึ่ง วันที่สายลมแผ่วเย็นพัดผ่านเข้ามายังความสดชื่นรื่นรมย์ วันที่มีเธอนั่งอยู่ใกล้ๆ ได้เดินเคียงข้างกัน และได้ลงเล่นน้ำโขงด้วยกัน <br /> <br />เธอเล่าถึงวันคืนเก่าๆ อย่างสงบ หลายครั้งที่เธอและน้องชายสวมเสื้อชูชีพ ว่ายน้ำข้ามไปยังดอนโป่ง แค่เพียงมองเห็นความกว้างใหญ่ของแม่น้ำในช่วงนี้ ก็ทำให้ฉันรู้สึกหวาดพรั่นเสียแล้ว <br /> <br /> ฉันเชื่ออยู่เสมอว่า ทุกสิ่งทุกอย่างต้องอาศัยการบ่มเพาะและรอคอย ช่วงเวลาอันเหมาะสม ช่วงเวลาอันสุกงอมหอมหวานแห่งชีวิต <br /> <br /> เธอทำให้ฉันนึกถึงตัวละครใน “เงาจันทร์บนแผ่นน้ำ” ธารรินคนนั้น เพราะเธอทำให้ฉันนึกถึงสายน้ำ เรียบเรื่อยและฉ่ำเย็น ปล่อยตัวเองให้ล่องไหลไปตามครรลองของสายน้ำ <br /> <br /> ดูเหมือนฉันจะได้พบกับตัวละครในนวนิยายของฉันแล้ว นวนิยายที่ทำให้ฉันเดินทางออกจากบ้านเพื่อตามหาบางสิ่งบางอย่างในโลกแห่งความเป็นจริง แล้วฉันก็ได้มาพบเธอ.</span> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4456656408616299343?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-58511986583252534812008-08-11T02:15:00.000-07:002008-08-11T02:17:29.881-07:00<div align="center"><strong><span style="font-family:courier new;">เทศกาลฤดูร้อน</span></strong></div><br /><span style="font-family:courier new;">กระแสลมร้อนพัดผ่านเมืองริมฝั่งแม่น้ำโขง ท่ามกลางฤดูร้อนที่มีสายน้ำฉ่ำเย็น</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> เทศกาลฤดูร้อนเริ่มต้นขึ้นในยามเช้าอันสดกระจ่าง เสียงนกขับขานมาจากพุ่มพฤกษ์ ชาวบ้านชักชวนกันไปทำบุญที่วัด หนุ่มสาวชักชวนกันออกมาเล่นสาดน้ำ เด็กๆ ส่งเสียงหัวเราะร่าเริง ผู้คนมากมายพากันออกมาจากบ้านแห่งหุบเขาดงดอย หนุ่มสาวม้งลงมาเที่ยวงานปีใหม่เมือง เดินไปมาบนถนนริมฝั่งแม่น้ำ ร่างกายชุ่มชื่น ใบหน้าแย้มยิ้ม<br /><br /> เนิ่นนานมาแล้วที่ไม่มีโอกาสเข้ามาเที่ยวในเมืองเช่นนี้ หนุ่มสาวม้งจึงถือโอกาสออกมาเที่ยวงานปีใหม่เมืองที่จัดในอำเภอเชียงของ แม้ว่าอากาศจะร้อน แดดจะแรงเพียงไร ทุกคนยังยิ้มได้ ยิ้มให้กับการลาดรดอันฉ่ำเย็น<br /><br /> บนถนนสายกลาง เด็กๆ และหนุ่มสาวตั้งป้อมน้ำ สาดรดสายน้ำให้กันและกัน ลาดรดให้หัวใจชุ่มเย็น เทศกาลกลางฤดูร้อน เทศกาลแห่งความฉ่ำเย็น<br /><br /> ตะวันคล้อยดวงลับจากเทือกเขาแล้ว.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-5851198658325253481?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-2862443531080053862008-06-22T20:50:00.000-07:002008-06-22T20:55:54.498-07:00<span style="font-family:courier new;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล: เรื่อง</span> <div><span style="font-family:courier new;">นุชารียา: ภาพ</span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เส้นทางสายไหม*<br /></strong></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214919869646835010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/SF8d_dptDUI/AAAAAAAAALE/2AJL5cNlUQ4/s200/love2.jpg" border="0" /><br /><div><br /><span style="font-family:courier new;">“คุณเชื่อหรือไม่ ความรักทำให้มนุษย์เราเดินทางข้ามโลกได้” เขาเอ่ยขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะข้ามแดนตรงด่านห้วยทราย เมืองเชียงของทอดสงบอยู่เบื้องหน้า แม่น้ำโขงพริบพรายในแสงแดดสุดท้ายก่อนเร้นหายหลังเทือกภูอันหนาวเย็น เรานั่งเรือโดยสารมาจากหลวงพระบางด้วยกัน และกำลังจะข้ามกลับไปยังฝั่งไทย ผมจะพักอยู่ที่เชียงของอีกสองสามวัน เพราะที่บ้านคงไม่มีใครรอคอยการกลับมาของผม ส่วนเขาจะนั่งรถเข้าเชียงรายเพื่อขึ้นเครื่องเข้ากรุงเทพฯ และเดินทางกลับบ้านที่ฝรั่งเศส ผมไม่รู้ว่ามีใครรอคอยเขาอยู่ที่นั่น </span></div><div><span style="font-family:courier new;">ผมมองดูเขา ยิ้มเหมือนไม่เชื่อ </span></div><span style="font-family:courier new;"><div><br />“คุณเคยได้ยินเรื่องราวของเส้นทางสายไหมบ้างหรือเปล่า” เหมือนคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ เขาพูดต่อ “ผมรู้จักชายคนหนึ่ง เคยเดินตามเส้นทางสายนี้มายังประเทศญี่ปุ่น เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอบอกเขาว่า ‘จงกลับมา หาไม่ข้าจะตาย’” </div><div><br />“แล้วเขาก็เชื่อเธอ?” ผมเห็นเขาพยักหน้าอย่างเศร้าๆ และยิ้ม </div><div><br />เมื่อประมาณปีค.ศ. ๑๘๖๑ โฟลแบรฺกำลังจะจบนวนิยายเรื่อง ซาลองโบ แสงสว่างจากไฟฟ้ายังเป็นเพียงทฤษฎีและอีกฟากฝั่งของมหาสมุทร อับราฮัม ลินคอล์นกำลังเริ่มต้นสงครามที่ยังไม่เห็นจุดจบ เขาใช้เวลาสามเดือนเพื่อเดินทางจากลาวิลดิเยอ ข้ามพรมแดนใกล้เมืองเมตซฺ ผ่านแคว้นวูเต็มแบร์กและบาวาเรีย เข้าสู่ออสเตรีย นั่งรถไฟไปเวียนนาและบูดาเปสต์จนถึงเมืองเคียฟ เขาขี่ม้าผ่านทุ่งหญ้าสเตปป์ในรัสเซีย ไต่เทือกเขายูราล ถึงไซบีเรีย และเดินทางต่อจนถึงทะเลสาบไบคาล จากนั้นจึงล่องตามแม่น้ำอามัวร์เลียบชายฝั่งจีนจนถึงมหาสมุทร หยุดรอเรือพ่อค้าของเถื่อนชาวดัชท์ที่ท่าเรือเมืองซาเบิร์กเพื่อต่อไปยังแหลมเทรายะของญี่ปุ่น เดินเท้าจากเมืองอิชิงาวะจนถึงเมืองชิระงาวะ แล้วหันสู่ทิศตะวันออกรอชายชุดดำมาพาเขาไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อซื้อไข่ไหม และเดินทางกลับโดยย้อนตามเส้นทางเดิมอีกสามเดือนเพื่อกลับมายังลาวิลดิเยอในอาทิตย์แรกของเดือนเมษายน </div><div><br />“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผู้หญิงคนนั้น” ผมยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามเอ่ยเล่า </div><div><br />“เขาพบเธอที่หมู่บ้านแห่งนั้น เธอผู้มีใบหน้าของเด็กสาวอยู่ในชุดผ้าไหมสีสด ผิวขาว ไม่ได้มีหนังตาชั้นเดียวแบบชาวตะวันออก และดวงตานั้น จ้องมองดูเขานิ่งงัน...” </div><div><br />“นั่นทำให้เขาสนใจเธอ” ผมเอ่ยถาม </div><div><br />เขามิได้ตอบในทันที เราข้ามเรือด้วยกันอย่างเงียบๆ แม่น้ำโขงดูนิ่งงันหากทว่าเรื่อยไหล เมื่อเรือเข้าเทียบฝั่ง เขาก้าวขึ้นจากเรือ เดินช้าๆ เพื่อรอผม ครั้นผมตามมาทัน เขาจึงหันมาพูด </div><div><br />“มันทำให้เขาไม่ลังเลที่จะออกเดินทางอีกครั้งเมื่อถึงต้นเดือนตุลาคม ครั้งที่สองนี้ เขาได้รับกระดาษชิ้นเล็กนิด ตัวหนังสือสองสามตัวเรียงกันในแนวตั้ง เขียนด้วยหมึกดำ” </div><div><br />“มันเขียนไว้ว่า จงกลับมา หาไม่ข้าจะตาย” ผมคาดเดา </div><div><br />เขายิ้มและพยักหน้าน้อยนิด </div><div><br />“เขาจึงออกเดินทางอีกครั้ง แม้สถานการณ์ญี่ปุ่นในตอนนั้นเริ่มส่อให้เห็นถึงภาวะของสงครามกลางเมือง และเมื่อเขามาถึงหมู่บ้าน พลันนั้น ท้องฟ้าเหนือบ้านเรือนปรากฏฝูงนกนับร้อยตัว ปีกหลากสีระเบิดออกราวกับพลุและเมฆสารพัดสีคลี่กระจายออก เป็นฝูงนกจากกรงขนาดใหญ่ของฮาระ เคอิ เขารู้ว่ามันคือสัญญาณ” </div><div><br />“จากเธอคนนั้น” ผมเห็นรอยยิ้มของเขา </div><div><br />“เขาพบเธอยืนอยู่หน้ากรงนกที่เปิดกว้าง ทุกส่วนบนใบหน้าของเด็กสาวแย้มยิ้ม” </div><div><br />“แล้วนกพวกนั้นล่ะ” </div><div><br />“แล้วพวกมันจะกลับมา มันยากเสมอที่จะห้ามใจไม่ให้กลับมามิใช่รึ ฮาระ เคอิพูดเช่นนั้น… ครั้นรุ่งเช้าเขาแลกเปลี่ยนไข่ไหมสีงาช้างกับเกล็ดทองคำ ทว่าฮาระ เคอิกับผู้ติดตามออกเดินทางไปแล้ว ขากลับ ขณะขี่ม้าผ่านป่าห่างไกลจากหมู่บ้าน เขาพบนกนับพันหลบพักอยู่ในพุ่มไม้ จึงหยิบปืนยิงขึ้นฟ้าหกนัด ฝูงนกตกตื่นบินสู่ฟ้าราวกับควันที่กระจายออกจากกองเพลิง </div><div><br />“ปีรุ่งขึ้น เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน เขาเลือกเดินทางอีกครั้งท่ามกลางเสียงคัดค้านของเจ้าของโรงปั่นไหม ด้วยเกิดสงครามของพวกกบฎในญี่ปุ่น หมู่บ้านของฮาระ เคอิถูกเผาราบ เบื้องหน้าของเขามองเห็นแต่ความว่างเปล่า ราวกับมันคือสุดขอบโลก” </div><div><br />ผมนิ่งเงียบ รอให้เขาเล่าต่อ </div><div><br />“เขาพบเห็นความเลวร้ายของสงคราม เด็กชายที่พาเขาติดตามขบวนของฮาระ เคอิถูกลงโทษถึงตายเพราะนำสารรักกลับมาให้นายหญิงของตน ครั้งนั้นเขาได้ไข่จากเจ้าหน้าที่รัฐด้วยการติดสินบน แต่การเดินทางของเขาล่าช้าเกินไป อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตัวอ่อนนับล้านพลันตายสิ้น </div><div><br />“เมื่อกลับมาถึง เขาใช้สมบัติทั้งหมดที่มีช่วยเหลือคนงานในเมืองด้วยการจ้างชายหญิงให้ช่วยสร้างสวนป่า ปลูกดอกไม้ทุกชนิด มีทะเลสาบ และสร้างกรงนกขนาดใหญ่ถักทอด้วยไม้และเหล็ก ด้วยความโศกเศร้าอาลัย เขามีชีวิตอยู่เหมือนไม่ได้มีชีวิตอยู่ในโลก </div><div><br />“สองเดือนต่อมาเขาได้รับจดหมายเขียนด้วยอักษรสีดำ ดูคล้ายรอยเท้านกอันยุ่งเหยิงบนกระดาษเจ็ดแผ่น เขาให้มาดามบลองชฺช่วยอ่านให้ฟัง มันเป็นจดหมายจากสาวญี่ปุ่นคนนั้น เพื่อให้เขาได้สัมผัสในสิ่งที่ไม่เคยได้สัมผัส และเพื่อที่จะได้ลืมเธอ...” </div><div><br />“แล้วหลังจากนั้นล่ะ” ผมถามเมื่อเห็นเขาเงียบอยู่นาน </div><div><br />“เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเอแลนภรรยา สามปีต่อมา เขาจึงได้รู้ว่าเอแลนเป็นคนเขียนจดหมายฉบับนั้นและให้มาดามบลองชฺคัดลอกหลังจากเธอล้มป่วยและตายด้วยโรคไข้สมอง ทำให้เขารู้สึกเศร้าที่หลายปีก่อนหน้านั้น เขาหลงลืมเธอ ลืมความรักที่เธอมีให้เขา ตั้งแต่นั้นเขาเริ่มมีความสุขที่จะเอ่ยเล่าถึงการเดินทางให้คนอื่นๆ ฟัง เมื่อความเหงาบีบคั้นหัวใจ เขาจะไปสุสานเพื่อพูดกับเอแลน นานๆ ครั้ง ในวันที่ลมพัดแรง เขาจะลงไปถึงทะเลสาบเพื่อเฝ้ามองลวดลายบนผิวน้ำ แผ่วเบา...ราวกับเป็นภาพชีวิตของเขาเอง” </div><div><br />เมื่อผ่านพ้นด่านตรวจคนเข้าเมืองที่เชียงของ ผมเรียกรถเครื่องสามล้อ บอกให้สารถีไปส่งเขาที่ท่ารถเชียงของ-เชียงราย </div><div><br />“ขอบคุณมากที่เล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง” </div><div><br />เขาบีบมือผมไว้แน่นพลางเอ่ย “ที่ผมเล่าให้คุณฟัง ผมเพียงอยากให้คุณดูแลห่วงใยคนรักของคุณ เธอรักคุณนะ ผมอยากเห็นคุณกลับไปหาเธอ” เขาพูดขณะก้าวขึ้นนั่งบนรถเครื่องสามล้อ มองดูผมด้วยดวงตาเศร้าสร้อย รถเคลื่อนห่างจากไป </div><div><br />“แอรฺเว ฌองกูรฺ จำชื่อของผมไว้นะ ผมไม่อยากเห็นคุณเป็นเหมือน...” ประโยคสุดท้ายของเขาแผ่วบางในสายลม<br />ผมนึกถึงเรื่องราวที่เขาเล่าให้ฟัง อาจเป็นเพราะเขารู้ว่าผมหมองหมางใจกับคนรัก เขาจึงเอ่ยเล่าเรื่องของชายผู้เดินทางข้ามโลกเพื่อตามหาความรัก ทั้งที่เขาแทบจะหลงลืมใครอีกคนหนึ่งซึ่งคอยอยู่เคียงข้างตลอดเวลาที่ทุกข์ระทม คนที่รักเขาไม่เคยเปลี่ยนแปลง มันทำให้ผมครุ่นคิดถึงการกลับบ้าน พลันระลึกถึงรอยยิ้มและอ้อมแขนอันแสนอุ่นของใครบางคน.<br /><br /><strong><span style="font-family:georgia;">พิมพ์ครั้งแรก สานแสงอรุณ ฉบับคืนสู่ความรู้สึกตัว 2551</span></strong></div><div>* </span></div><strong><span style="font-family:georgia;">ไหม อเลซซานโดร บาริโก: เขียน, งามพรรณ เวชชาชีวะ: แปล, สำนักพิมพ์สุริวงศ์บุ๊คเซนเตอร์: พิมพ์ครั้งแรก: ๒๕๔๐</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-286244353108005386?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-14303098075047723902008-06-22T20:46:00.000-07:002008-06-22T20:47:33.273-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เรื่องรักในร้านกาแฟ</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ทุกๆ วัน เมื่อแดดร่มลมตก เสียงเด็กๆ เล่นน้ำยังดังก้องสะท้อนอยู่ริมฝั่ง ชาวบ้านซ้อมพายเรือเพื่อเตรียมแข่งในงานเทศกาลปีใหม่เมือง เสียงเฮ ไฮ เฮ ไฮ ฝีพายจ้วงน้ำด้วยจังหวะพร้อมเพรียง </span><br /><span style="font-family:courier new;"><br />เสียงเจ้ามณีเห่าขรมมาจากชั้นบนตำมิละ เมื่อมองเห็นหญิงสาวพาเจ้ามอมเดินผ่าน อ้ายหล้าเดินลงมารอคอยการอาบน้ำ หน้าร้านกาแฟเช่นเดียวกับหลายวันที่ผ่านมา <br /><br /> เขาเลือกนั่งบนบันไดเดินลงสู่แม่น้ำ รอให้เด็กๆ ขึ้นจากน้ำ รอให้การซ้อมเรือสิ้นสุดลง ฉันเดินเข้าไปทักทาย แกล้งขยับเนื้อขยับตัวอย่างปวดเมื่อย อ้ายหล้าจึงช่วยนวดจับเส้นให้<br /><br /> เราพูดคุยกันหลายเรื่องราว ตอนหนึ่ง เขาเอ่ยเล่าถึงแฟนสาว ที่เขาจะแต่งงานด้วย หล่อนเป็นคนบ้านวัดชัยฯ และเขากำลังเก็บเงินอยู่ เขาทำงานหลายอย่าง เป็นหมอนวดให้คนเฒ่าคนแก่ตามงานศพ ได้คนละยี่สิบ สามสิบบาท รวมกับเงินที่เดินเก็บลังกระดาษ ขวดและกระป๋องเบียร์ เขาว่ามีเงินเก็บหลายอยู่ เขาซ่อนเอาไว้ที่บ้าน<br /><br /> เขาพูดยิ้มตาหยี่อย่างมีความสุข เหมือนพระเอกในภาพยนตร์เรื่อง The Eight Days เอามือจุ๊ปากให้ฉันเงียบ -อย่าบอกใครนะ- ว่าแล้วเขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา หยิบรูปคนรักให้ดู คนรักของเขาสวยทีเดียว มันทำให้ฉันนึกถึงดาราละครคนหนึ่ง ใช่ล่ะ เหมือนจอย ศิริลักษณ์มาก และเป็นหล่อนจริงๆ จอย ศิริลักษณ์ แฟนของพี่หล้าที่กำลังจะแต่งงานด้วย<br /><br /> เขาพลิกหลังรูปให้ดู มีตัวหนังสือเขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า “รูปถ่ายใบนี้ ให้พี่คนนี้คนเดียว” ฉันมองดูใบหน้ายิ้มแย้มและเขินอายของเขาอย่างมีความสุข. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-1430309807504772390?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-36338094132688682892008-06-22T20:44:00.000-07:002008-06-22T20:45:52.655-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เศษเถ้าถ่านในอากาศ</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ลมแล้งหอบพัดเอาฝุ่นผงคละคลุ้งในอากาศ ความร้อนแรงกำลังแผดเผาผืนโลก ความชุ่มชื้นระเหิดระเหยหายจนแห้งเหือด ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆหมอกหม่นครึ้ม ไร้สีสันของท้องฟ้าแห่งฤดูร้อน ในความเงียบงัน จั๊กจั่นกรีดเสียงวังเวง</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> เศษเถ้าถ่านสีดำล่องลอยคละคลุ้งในอากาศ ปกคลุมแม่น้ำ ถนน บ้านเรือน และเมืองทั้งเมืองเอาไว้ จนทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยเถ้าถ่านสีดำ พร้อมจะแตกสลายเพียงแค่สัมผัสต้อง มิแตกต่างจากแม่น้ำ บ้านเมืองและผู้คน พร้อมจะแตกสลายหากถูกทำลาย<br /><br /> ในฤดูแล้งเช่นนี้ ภูเขาลูกแล้วลูกเล่าปล่อยเศษเถ้าถ่านออกมาไม่จบไม่สิ้น เถ้าถ่านที่เกิดจากการเผาไหม้และไฟป่า จากทุกหนทุกแห่ง ราวต้องการแผดเผาโลกให้สิ้นสูญ<br /><br /> เช่นเดียวกัน ไฟกำลังแผดเผาหัวใจทุกดวงของผู้คนริมฝั่งแม่น้ำโขง.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3633809413268868289?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-65409318126689210752008-06-08T21:07:00.000-07:002008-06-08T21:09:19.733-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เสียงจักจั่น</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ยามวันอันสดกระจ่างกลางฤดูร้อนขับให้แม่น้ำมีสีแดงปลั่ง สายลมแทบไม่กระดิกไหว สรรพสิ่งนิ่งงันราวกับไร้สิ่งมีชีวิต ในฉับพลัน ความเงียบงันได้ถูกโยกไหวด้วยบทเพลงของจักจั่น</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> ราวกับรอคอยมาแสนนาน ทันทีที่บทโหมโรงของจักจั่นตัวแรกบรรเลง สายลมแผ่วเบาพัดโชยเข้ามาโยกไหวใบไม้ราววาทยากรผู้ให้สัญญาณ ตัวที่สอง สาม สี่ เริ่มบรรเลงคลอ จากนั้นบทเพลงเริ่มกระหึ่มดังจากทุกทิศทุกทาง จากต้นไม้ทุกต้นในละแวกนี้ เสียงค่อยๆ ดังขึ้นและแผ่วเบา บางครั้งเร่งเร้าและเนิบเนือย บางครั้งเงียบหายและดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ต่างจากวงออเคสตร้าวงใหญ่ของธรรมชาติ<br /><br /> บทเพลงแห่งจักจั่นถูกบรรเลงวันแล้ววันเล่า ท่ามกลางอากาศร้อนในฤดูแห่งการผ่อนพัก ขับกล่อมแม่น้ำและผืนดิน ร่ำร้องหาสายฝนในฤดูกาลที่กำลังจะมาถึง.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-6540931812668921075?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-27592813646949797332008-05-21T21:48:00.000-07:002008-05-21T21:54:47.885-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>การผลิแตก</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ทันทีที่ฝนปรอยสาย ฉันรู้ว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังก่อเกิดขึ้นมา แม้มันจะเป็นเพียงแค่สายฝนกลางพายุฤดูร้อน<br /><br />ฝนตกลงมาเพียงสองสามครั้ง สรรพสิ่งรอบข้างดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนไป แม้ใบไม้ยังคงเหลืองแห้งร่วงหล่น แต่พื้นดินที่เคยแห้งผากกลับดูชุ่มชื้น ใต้พื้นดินเริ่มมีการเคลื่อนไหวอย่างคึกคัก เช่นเดียวกับตามกิ่งก้านของต้นไม้ เพียงสองสามวันหลังจากฝนตก ผืนดินเริ่มแลละลานไปด้วยสีเขียวเล็กๆ กิ่งก้านของต้นไม้เริ่มผลิแตกตุ่มใบ บ้างมีสีเขียวใส และบ้างแดงสดราวสีเพลิง ใบอ่อนเล็กๆ มากมายกำลังผลิแตกและเติบโต ต้นอ่อนเล็กๆ มากมายงอกเงยขึ้นจากเมล็ดพันธุ์นิรนาม สิ่งที่เคยเป็นนามธรรม แปรเปลี่ยนเป็นรูปธรรม มองเห็นและสัมผัสได้<br /><br />ความมีชีวิตกำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ตระเตรียมร่างกายและหัวใจ ไว้ต้อนรับฤดูฝนที่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้า รอคอยฤดูกาลใหม่ที่จะมาเยือนพร้อมกับความฉ่ำเย็น. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2759281364694979733?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-84609957545834427122008-05-12T20:45:00.000-07:002008-05-12T20:47:37.774-07:00<div align="center"><strong><span style="font-family:courier new;">เสียงร้องเรียก</span></strong></div><br /><span style="font-family:courier new;"> ความเย็นยังไม่จางหายในอากาศ โรงเรียนใกล้จะปิดเทอมแล้ว ทุกๆ วัน เด็กๆ มาลงเล่นน้ำริมฝั่งโขง<br /> </span><br /><span style="font-family:courier new;"> สายน้ำยังคงเย็นเยือก ใสและเริ่มตื้นเขิน ไกสีเขียวเล็กๆ ส่ายไหว แม้จะมีไม่มากเช่นปีกลาย เสียงร้องเรียกหัวเราะของเด็กๆ ชักชวนคนอื่นๆ ลงมาร่วมเล่นน้ำ ทั้งเด็กหญิง เด็กชาย และหนุ่มสาว<br /> </span><br /><span style="font-family:courier new;">เณรน้อยสามสี่คนเดินเป็นทิวแถว สบงสีแสดปลิวไสวมาจากท่าเรือ พวกเขาพากันลงมาเล่นน้ำ ด้วยไม่อาจทนต่อเสียงร้องเรียกหัวเราะอันเย้ายวนได้ ในเมื่อเณรน้อยยังเป็นเด็ก ในเมื่อพวกเขาเพียงแต่นึกถึงความสนุกก่อนบวชเรียนเท่านั้น ก่อนเดินจากไปด้วยหัวใจอันชุ่มฉ่ำ<br /> </span><br /><span style="font-family:courier new;">เสียงร้องเรียกหัวเราะยังระริกรื่น เสียงที่อาจชักชวนหัวใจที่ยังเป็นเด็กทุกดวง มารวมกันอยู่ริมฝั่งน้ำ เพื่อรำลึกถึงวัยเยาว์ร่วมกัน.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8460995754583442712?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-80514940696685950462008-04-23T20:09:00.000-07:002008-04-23T20:11:39.712-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เจ้าผีเสื้อ</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br /> ในยามวันอันเงียบสงบ แสงแดดเอื้อความอบอุ่น แม้หลายวันมานี้อากาศจะหนาวเย็นลงอีกครั้ง<br /><br />ฉันนั่งอ่านหนังสือ หากสายตาเพลินมองเจ้าผีเสื้อตัวใหญ่ มันบินวนเวียนไปมา ก่อนลงเกาะลงบนพื้นปูนกลางแดดอุ่น มันยกหัวขึ้นสูง ปลายปีกทั้งสองข้างแนบพื้น เพียงครู่หนึ่ง มันโผบินไปมาและลงเกาะบนพื้นอีกครั้ง วนเวียนอยู่เช่นนี้<br />โดยไม่รู้ตัว เมื่อฉันเริ่มสนใจอ่านหนังสืออีกครั้ง เจ้าผีเสื้อบินมาเกาะบนสันหนังสือที่ฉันกำลังถืออ่านอยู่ มันเกาะนิ่งหันหลังทำไม่รู้ไม่ชี้ ฉันสังเกตเห็นดอกดวงสีม่วงบนปีกสีน้ำตาลเทาของมัน ปลายปีกด้านบนมีจุดกลมสีขาวทั้งสองข้างราวดวงตาเล็กๆ ก่อนที่มันจะโผบินอีกครั้ง<br /><br />มันยังบินวนเวียนไปมา เกาะตรงโน้นลงจับตรงนี้ และเมื่อฉันเริ่มอ่านหนังสืออีกครั้ง มันบินมาเกาะบนสันหนังสืออีกหน ราวกับมันไม่ต้องการให้ฉันละความสนใจไปจากมัน ฉันลอบสังเกตมันอีกครั้ง มองดูหนวดเล็กๆ ส่วนหัวของมันมีจุดเล็กๆ สีขาวเท่าปลายเข็ม ดวงตากลมโตกลืนหายไปกับสีน้ำตาลเทาของมัน จากนั้นมันจึงขยับปีกบินอีกครั้ง มันบินวนเวียนไปมา อยู่ในยามวันอันเงียบสงบเช่นนี้.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8051494069668595046?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-5194662515403538252008-04-16T20:32:00.000-07:002008-04-16T20:34:30.980-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เพลงยามบ่าย</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ประกายแดดบ่ายร้อนแรง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะ ผสานกับเสียงเพลงหนักแน่นล่องลอย จากริมฝีปาก จากทรวงอก</span><br /><span style="font-family:courier new;"><div align="center"><br /><em>ชัยภูมิมีรถยนต์วิ่งผ่าน (ชัยภูมิมีรถยนต์วิ่งผ่าน)<br />ชาวบ้านทำไร่ไถนา (ชาวบ้านทำไร่ไถนา)<br />ปลูกปอ ปลูกมัน ถั่ว งา (ปลูกปอ ปลูกมัน ถั่ว งา)<br />แต่ต้นกัญชาไม่ได้ปลูกมันขึ้นเอง (แต่ต้นกัญชาไม่ได้ปลูกมันขึ้นเอง)</em></div><br /> ร้องนำ และร้องตาม ทหารเรือหน่วย นปข. หกเจ็ดคนออกวิ่ง วิ่งนำและวิ่งตาม ริมฝั่งแม่น้ำโขง<br /><br /> ทุกๆ วัน พวกเขา คนหนุ่มผู้ปกป้องแม่น้ำโขง คนหนึ่งวิ่งและร้องนำ เพื่อนๆ ของเขาวิ่งและร้องตาม เสียงฝีเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงเพลงของพวกเขาหนักแน่นล่องลอย จากริมฝีปาก จากทรวงอก และหัวใจ<br /><div align="center"><br /><em>แต่ต้นกัญชาไม่ได้ปลูกมันขึ้นเอง<br />แต่ต้นกัญชาไม่ได้ปลูกมันขึ้นเอง…</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-519466251540353825?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-29076249687524462632008-04-08T20:15:00.000-07:002008-04-08T20:20:52.787-07:00<span style="font-family:courier new;"><strong>ภาคห้า: ฤดูร้อน</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ลมฤดูแล้ง</strong></span></div><div align="center"><strong><span style="font-family:Courier New;"></span></strong> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:courier new;">ช่างรวดเร็วเสียจริง ลมแล้งเดินทางมาถึงเร็วเสียจริง เพียงต้นเดือนกุมภาพันธ์ สายลมแล้งโชยผ่านมาเสียแล้ว</span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ยามบ่ายร้อนอบอ้าว แสงแดดสดกระจ่าง ท้องฟ้าเป็นสีน้ำเงินใส ฉันนอนเปล เพลินมองหมู่เมฆสีขาวหม่นๆ มอๆ แห่งฤดูร้อนเคลื่อนผ่านด้วยรูปร่างอันแตกต่าง ด้วยลีลาเริงระบำ<br /><br />ลมร้อนโชยแผ่วผ่านผิวน้ำ หอบใบไม้หมุนวน ลอยคว้าง และหล่นร่วง เสียงสายลมไล่ระยอดไม้ ส่งเสียงซู่ซ่าเกรียวกราว กระชากใบไม้แห้งหล่นร่วงคว้างลอย ใบไม้หลากสีสัน เหลือง น้ำตาล เทา หล่นร่วง คว้างลอย พลิกพลิ้วเริงร่อนราวระบำผีเสื้อนับร้อยนับพันตัว เริงระบำแล้วร่วงหล่นอย่างงดงาม<br /><br /><div align="center"><em>สายลมแล้ง<br />ขว้างปาใบไม้<br />ผีเสื้อเริงระบำ.</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2907624968752446263?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-28432544022511155972008-04-02T21:13:00.000-07:002008-04-02T21:30:17.138-07:00<span style="font-family:courier new;">เรื่อง: วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล<br />ภาพ: นุชารียา<br /><br /></span><div align="center"><strong><span style="font-family:courier new;">แด่นกเล็กๆ ที่ร้องเพลงอยู่ในหัวใจ</span></strong></div><br /><div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong>ผมอยากเล่าถึงเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นให้นายฟัง...</strong> </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">กลางดึกคืนหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามีใครคนหนึ่งมานั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ ครั้นผมเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟ ผมเห็นเด็กชายเล็กๆ คนหนึ่งอายุประมาณห้า-หกขวบนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่เงียบๆ ผิวสีขาวเรืองรองอยู่ในแสงสีส้ม ผมสีเงินสุกสกาวราวกับดวงดาวในความมืด ผมรู้สึกงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็นความจริงหรือเป็นความฝันกันแน่<br />“เธอเป็นใคร? ทำไมมานั่งร้องไห้อยู่ที่นี่ได้?” เขาเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยดวงตากลมโตสีฟ้า น้ำรื้นนัยน์ตา เขาพูดด้วยภาษาแปลกๆ แต่ผมกลับเข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามบอก </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">“เธอหนีมา เพราะพวกเขาไม่รักเธอหรือ? ทำไมกัน? เพราะเธอเป็นเด็กเลวน่ะหรือ? ฉันว่าเธอซนแค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ อยู่ที่นี่พวกเขามาตีเธอไม่ได้หรอก...เงียบเถอะนะ อย่าร้องไห้เลย” ผมพยายามปลอบเขา รั้งตัวเขาเข้ามากอด และเช็ดน้ำตาให้เขา </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">“เธอทำให้ฉันนึกถึงใครคนหนึ่งรู้ไหม?” ผมบอกกับเขา เขาทำให้ผมนึกถึงเซเซ่ เด็กชายตัวเล็กๆ ผู้อ่อนไหว เขามีผิวขาวต่างจากพี่น้อง ผมสีบรอนด์ และเป็นลูกครึ่งอินเดียนพินาเจ้คนนั้น </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">เขาเงยหน้าขึ้นมองผม และยิ้ม ราวกับรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">“อย่าบอกนะว่าเธอเป็น...” ผมพูดอะไรต่อไม่ได้อีกแล้ว เมื่อเหลือบไปเห็นหนังสือ<em>ต้นส้มแสนรัก</em></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=61866880489209498#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-family:courier new;">*</span></a><span style="font-family:courier new;"> วางอยู่ข้างๆ ที่นอน ขณะเขามองดูผมและยิ้มทั้งใบหน้าอย่างเจ้าเล่ห์ </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">“ฉันไม่เคยคิดฝันเลยว่าจะได้พบเธอ เซเซ่” ผมดีใจอย่างบอกไม่ถูก กอดเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม มันคงเหมือนกับเราบังเอิญได้พบใครคนหนึ่งที่อยู่ในใจเรามาเนิ่นนาน </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">“เป็นยังไงบ้าง? เธอสบายดีใช่ไหม? มิงกินโยเป็นยังไงบ้าง? แล้วโปรตุก้าล่ะ? กลอเรีย และพระเจ้าหลุยส์ด้วย พวกเขาเป็นยังไงกันบ้าง?” ผมมองดูใบหน้าเศร้าๆ ของเขา น้ำตาดูเหมือนจะรื้นไหลอีกครั้ง “นี่พวกเขายังไม่เลิกตีเธออีกหรือ?” </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">“พวกเขาสัญญาว่าจะตีผมให้น้อยลง แต่ยามที่พวกเขาตีผม โกเดียก็ช่วยผมไม่ได้...” เขาเงียบไปพักหนึ่ง และพูดต่อ “เจ้าชายหลุยส์น่ารักมาก เขาเป็นเด็กดี ส่วนโปรตุก้า เขาตายเสียแล้ว... รถไฟมานการาติบา ไอ้ฆาตกรทรยศ!!” เขาร้องอย่างมีอารมณ์ พลางสะอึกสะอื้น ผมกอดเขาไว้แน่น พลางปลอบโยน </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">“แล้วมิงกินโย ต้นส้มของเธอล่ะ” ผมกระซิบถาม </span></div><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">“นายไม่รู้หรือว่าเขาโค่นต้นส้มของผมไปเสียแล้ว โธ่...ซูรูรูก้า ไม่น่าเลย” เขารำพึงรำพัน ผมไม่อยากเห็นเขาเศร้าอย่างนี้เลย เขายังเด็กมาก เขาควรที่จะร่าเริงสดใสถึงจะถูก แต่ผมไม่รู้จะปลอบเขาอย่างไร นอกจากกอดเขาไว้ พูดกับเขาอย่างอ่อนโยน และให้ความรักกับเขา </span></div><div align="left"><span style="font-family:courier new;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:courier new;"></span></div><p><span style="font-family:courier new;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184868185555861762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/R_RaJOdIAQI/AAAAAAAAAKI/0NPS9sTph-o/s200/%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%811%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A2-%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%B2-rezide.jpg" border="0" /><br /><strong>การมาของเซเซ่ในคืนนั้นทำให้ผมนึกถึงเจ้าหนูเล็ก</strong> แฝดผู้น้องหลานชายของผม มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมอาจทำให้เขาหวาดกลัวที่สุดในชีวิต ขณะเดียวกันเขาก็สอนอะไรให้ผมหลายอย่างในคราวนั้น เรื่องมีอยู่ว่า ช่วงฤดูหนาวปีนั้น น้ำเหนือถูกปล่อยลงมาจนท่วมท้นไปทั่วทั้งท้องทุ่ง บ้านเราเป็นเหมือนเกาะอยู่กลางทะเล น้ำท่วมปริ่มอยู่ตามถนนหน้าบ้าน วันนั้นแม่ของผมเดินเข้าไปในสวนที่น้ำเริ่มท่วมคันดิน เจ้าหนูเล็กร้องตามไปด้วย ซึ่งตอนนั้นผมกำลังยุ่งอยู่กับการทำงาน ใจนึกห่วงกังวลว่าเขาจะตกน้ำเพราะตามย่าไป เพราะบางช่วงน้ำลึกมาก ผมจึงเดินไปอุ้มเขาที่กำลังยืนกรีดร้องอยู่ริมน้ำปากทางเข้าสวน พาเขากลับมายังกระท่อม พยายามบอกถึงเหตุผลต่างๆ นานาเพื่อไม่ให้เขาตามย่าไป แต่เขาก็ไม่ยอมฟัง ครั้นพูดนานเข้าเขาก็ยังงอแงทำเป็นไม่รู้เรื่อง ผมจึงสุดโมโห จับตัวเขาเขย่าไปมาด้วยความโกรธ หยิบไม้ไผ่ขึ้นมาหวดเต็มแรงจนไม้แตกกระจาย... </span></p><p><span style="font-family:courier new;">เปล่าเลย ผมไม่ได้ตีโดนเขา แต่ผมตีไปที่เก้าอี้ แต่มันก็ทำให้ผมฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ผมทำอะไรรุนแรงไปหรือเปล่า ผมรู้สึกว่าความโกรธของผมทำให้เขาร้องไห้ ยืนสั่นเทาด้วยความกลัว ไม่กล้ามองหน้าผม และวิ่งหนีกลับเข้าไปในบ้านใหญ่ </span></p><p><span style="font-family:courier new;">ตอนเย็นเมื่อแม่กลับเข้ามาแล้ว ผมไม่รู้ว่าเขาบอกกับแม่ผมถึงเรื่องนี้หรือเปล่า แต่เย็นนั้น เขาเดินมาหาผม และยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกระท่อม ลังเลว่าจะเข้ามาดีหรือไม่ ผมจึงเรียกเขาเข้ามา เขาเดินมาหาผมช้าๆ หวาดกลัวและไม่แน่ใจ คงกลัวว่าผมจะดุเขาอีก แล้วเขาก็โผเข้ามากอดผม เรากอดกันแน่น ต่างไม่ได้พูดอะไรกัน ความเงียบ ช่างยาวนานเหลือเกิน </span></p><p><span style="font-family:courier new;">ผมรู้ว่าการโอบกอดของเขาคือสื่อแสดงแทนถ้อยคำขอโทษ และให้อภัยในความเลวร้ายที่ผมกระทำต่อเขา และมันทำให้ผมรับรู้ถึงความอ่อนไหวของหลานชายคนนี้ ยิ่งทำให้ผมนึกถึงเด็กชายเล็กๆ อีกคนหนึ่งที่มีความอ่อนไหวและอ่อนโยนไม่ได้แตกต่างจากเซเซ่ หรือหนูเล็กเลย นั่นคือภาพแห่งวัยเยาว์ของตัวผมเอง ซึ่งความเป็นผู้ใหญ่ในตัวผมเกือบจะทำร้ายเราทั้งสองคน<br /><br /><strong>เซเซ่จากไปเมื่อผมหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดไปยังบทที่ชื่อ<em>คำขอร้อง</em></strong> ซึ่งอ่านค้างไว้ก่อนนอนหลับไป ก่อนลาจาก เขายิ้มให้ผม แสร้งทำเป็นร่าเริง เพื่อไม่ให้ผมกังวลไปกับเรื่องราวของเขา </span></p><p><span style="font-family:courier new;">“นายไม่ต้องห่วงหรอกนะ ผมกำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่ จะไม่มีใครตีผมได้อีกแล้ว” เขายิ้มและโบกมือให้ผมเหมือนที่พระเจ้าหลุยส์โบกมือให้กับรถไฟ และเดินหายเข้าไปในหนังสือ </span></p><p><span style="font-family:courier new;">นายรู้หรือเปล่าว่าผมรู้สึกเช่นไร ผมไม่อยากเห็นเขาถึงวัยที่มีเหตุผลหรือเติบโตเป็นผู้ใหญ่รวดเร็วเกินไปนัก ผมอยากให้นกเล็กๆ ยังร้องเพลงอยู่ในหัวใจของเขา อยากเห็นเขาเป็นเด็กที่ร่าเริง สดใสและอ่อนโยนอย่างนี้ตลอดไป เพียงแต่ว่านายช่วยเก็บความเศร้าให้พ้นไปจากมือของเด็กๆ หน่อยได้ไหม</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=61866880489209498#_ftn2" name="_ftnref2"><span style="font-family:courier new;">**</span></a><span style="font-family:courier new;"><br /><br /><br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=61866880489209498#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-family:courier new;">*</span></a><span style="font-family:courier new;"> <em>ต้นส้มแสนรัก</em> โจเซ่ วาสคอนเซลอส: เขียน, มัทนี เกษกมล: แปล, สำนักพิมพ์ดวงกลม, พิมพ์ครั้งแรก: ๒๕๒๒<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=61866880489209498#_ftnref2" name="_ftn2"><span style="font-family:courier new;">**</span></a><span style="font-family:courier new;"> ชื่อหนังสือบทกวีของศิริวร แก้วกาญจน์, <em>เก็บความเศร้าไว้ให้พ้นมือเด็กเด็ก</em> เข้ารอบรางวัลซีไรต์ปี ๒๕๕๐</span></p><p><span style="font-family:courier new;">หมายเหตุ: พิมพ์ครั้งแรก นิตยสาร<em>สานแสงอรุณ</em> ฉบับชีวิตในโลกเสมือนจริง ๒๕๕๑</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2843254402251115597?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-2877119637079218472008-03-30T19:51:00.000-07:002008-03-30T19:52:43.888-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>หาดทรายเงียบสงบ</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ค่ำคืนสุดท้าย ก่อนเดินทางสู่ประเทศไทย เรืออ้ายสีพาเรามาจอดค้างคืนที่ดอนเถื่อน มองเห็นแสงไฟจากปากแบงหม่นสลัวในม่านหมอก พวกเราพากันขึ้นไปบนหาดทราย บางคนช่วยกันก่อไฟจากเศษไม้ฟืนลอยน้ำ บางคนตระเตรียมอาหารมื้อค่ำ และหลายคนเดินปล่อยอารมณ์<br /><br /> ความมืดมาเยือนอย่างรวดเร็ว พระจันทร์คืนแรมโผล่พ้นจากหลังเขา งามเศร้าเหมือนใบหน้าของคนรักยามจากไกล แสงจันทร์อาบผืนทรายและแผ่นน้ำ มองเห็นเป็นสีน้ำผึ้งพลิกเพื่อมระยับ แสงจันทร์สาดเอื้อไปทุกหนทุกแห่ง ห่มคลุมผืนป่า เทือกเขาและสายน้ำ สาดแสงอ่อนโยนเข้าไปในหัวใจของผู้คน ช่างอบอุ่นอย่างประหลาด<br /><br /> ค่ำคืนนี้ช่างเงียบสงบเสียจริง แสงจันทร์งดงาม และหัวใจของฉันงามเศร้ามิแตกต่าง.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-287711963707921847?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-51747660668487481802008-03-30T19:49:00.000-07:002008-03-30T19:51:19.039-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เชียงแมนแดนฝัน</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ยามพลบค่ำ ฉันยืนนิ่งอยู่บนฝั่งหลวงพระบาง มองฝ่าละอองหม่นมัวของความมืดโรยตัวเหนือแม่น้ำ ไปยังดินแดนเบื้องหน้า ดินแดนที่กำลังถูกกลืนหายไปในค่ำคืนเงียบงัน</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> เชียงแมน นามของเธอถูกขานเรียก เมืองเล็กๆ อันเงียบสงบบนฝั่งขวาของแม่น้ำโขง<br /><br /> ทันทีที่ความมืดโรยตัว พระจันทร์นวลกระจ่างเหนือพระธาตุพูสี ด้วยแสงอันอ่อนโยน อบอุ่น เผื่อแผ่แสงนวลไปสู่ทุกซอกทุกมุมของชีวิต ราวการปลอบประโลม<br /><br /> ฟากฝั่งเชียงแมน ดินแดนที่ฉันฝันถึง สงบงันในโอบล้อมของหมู่ไม้ ห่มคลุมด้วยแสงจันทร์อ่อนโยน ขับกล่อมค่ำคืนให้หลับใหล ฝันดี.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-5174766066848748180?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-80130872888593868252008-03-27T20:22:00.000-07:002008-03-27T20:27:44.145-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ค่ำคืนที่ปากแบง</strong></span></div><div align="center"><strong><span style="font-family:Courier New;"></span></strong> </div><span style="font-family:courier new;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182628862622171378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/R-xlfedIAPI/AAAAAAAAAKA/p59sO7HTbwg/s200/%E0%B8%9B%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%87-Reside.jpg" border="0" /><br /><div>เรามาถึงปากแบงเมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ลับเหลี่ยมเขา เรือเข้าจอดเทียบท่า ผู้คนและสายน้ำ จมอยู่ในความมืด</div><br /><div>ปากแบงเป็นเมืองท่าเล็กๆ ริมฝั่งแม่น้ำโขง เป็นจุดแวะพักค้างคืนระหว่างห้วยทรายและหลวงพระบาง เมืองแห่งนี้จึงมีนักเดินทางแวะมาพักอยู่เสมอ </div><br /><div>ชีวิตของผู้คนที่นี่ ดูเรียบเรื่อย ไม่เร่งร้อนเฉกเช่นสายน้ำ เรียบง่ายและเป็นกันเอง สงบเย็นเช่นค่ำคืนในฤดูหนาว เป็นได้ว่า ผู้คนมีชีวิตผูกพันอยู่กับสายน้ำ และสายน้ำนี่เอง หล่อหลอมหัวใจของผู้คนให้เย็นเยือก สุขสงบ</div><br /><div>ฉันเดินอยู่บนถนน มองดูแสงไฟตามอาคารบ้านเรือน สูดดมกลิ่นหอมของเมือง สดับฟังเสียงลมหายใจอันเงียบสงบ เสียงฝีเท้าของฉันสะท้อนก้องมิต่างเสียงเคาะประตู ฉันเปิดหัวใจออก โอบรับความเงียบสงบที่ผ่านเข้ามาช้าเชือน.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8013087288859386825?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-21996834289948521402008-03-27T20:21:00.000-07:002008-03-27T20:22:20.081-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>จากเชียงของสู่หลวงพระบาง</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ในยามเช้าที่สายลมหนาวแผ่วพลิ้ว อากาศเย็นสดชื่น ฉันตื่นขึ้นมาแต่เช้า เตรียมสัมภาระเดินทางไกล สู่เมืองหลวงพระบาง<br /><br /> ทัศนียภาพสองฝั่งฟากหลากไหลเข้าสู่คลองสายตาไม่หยุดยั้ง เกาะแก่งปรากฏโดดเด่นกลางลำน้ำ หาดทรายทอดยาวขาวเนียน หมู่บ้านริมฝั่งน้ำ ฝูงปศุสัตว์ของชาวบ้านท่ามกลางป่าเขาเขียวครึ้ม คนลาวมีวิถีชีวิตอิงแอบอยู่กับแม่น้ำอย่างแท้จริง ตั้งแต่การอาบ ซักล้างและดื่มกิน การทำเกษตรริมโขง ชาวบ้านทอดแหหาปลาอยู่ตามฝั่ง บ้างลอยเรือใส่แน่ง ตกสอด ไหลมอง อีกทั้งยังพบเห็นเครื่องมือหาปลาอยู่ตามเกาะแก่ง จำพวกเบ็ดค่าว ไซลั่น และมองยัง<br /><br /> หมู่บ้านหลายแห่งยังมีการร่อนทองกันอยู่ ชาวบ้านพากันมาร่อนทองอยู่ริมฝั่งน้ำ ส่วนใหญ่จะเป็นแม่หญิงและเด็กๆ จึงทำให้มองเห็นว่า มิใช่เพียงสรรพสัตว์เท่านั้นที่ต้องพึ่งพิงสายน้ำ มนุษย์ก็เช่นเดียวกัน จึงไม่แปลกกับถ้อยคำที่ว่า สายน้ำมีชีวิต<br /><br /> สายน้ำยังคงไหลเรียบเรื่อย ไหลไปสู่หลวงพระบาง ไหลไปสู่คอนพะเพ็ง ไหลไปสู่ลุ่มทะเลสาบเขมร ไหลไปสู่ทะเลจีนใต้ของเวียดนาม สายน้ำไหลไปหล่อเลี้ยงชีวิต เรียบง่ายเช่นเดียวกับวิถีชีวิตของผู้คนริมสองฟากฝั่ง เอื้ออาทรต่อทุกมวลชีวิต มิเคยแบ่งแยกแบ่งปัน เช่นเดียวกับดวงตะวันเอื้อแสงอบอุ่นแก่สรรพสิ่งบนโลก แสงจันทร์เอื้อความสงบเย็นแก่สรรพชีวิต หรือมีเพียงหัวใจของธรรมชาติเท่านั้น เอื้ออาทรต่อเราได้ถึงเพียงนี้. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2199683428994852140?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-47981060859897239292008-03-25T20:13:00.000-07:002008-03-25T20:15:00.867-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เรือโดยสาร</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">แดดสายเปล่งประกายระยับบนผืนน้ำที่หลากไหลไม่เคยหยุด เสียงครางแผ่วต่ำของเรือโดยสารเมืองห้วยทราย – หลวงพระบางแล่นผ่านอย่างเชื่องช้า ผู้โดยสารแน่นขนัด บางคนโบกไม้โบกมือให้ผู้คนริมฝั่งน้ำ บางคนยกกล้องถ่ายรูปขึ้นบังหน้าเพื่อเก็บภาพความงดงาม เพียงชั่วเวลาไม่นาน ฉันเฝ้ามองดูเรือโดยสารแล่นลับหายจากสายตา</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> ฉันเฝ้ามองเรือโดยสารแล่นผ่านไปทุกวัน เฝ้าจินตนาการถึงโค้งคุ้งน้ำที่มันล่องผ่าน จินตนาการถึงบ้านเรือนและภูมิประเทศที่ฉันไม่เคยเห็น ความงดงามของเกาะแก่งหินผา และผู้คนในสายลมแห่งฤดูหนาว ฉันเฝ้าแต่นึกฝันถึงการได้ไปเยี่ยมเยือนสักครั้งหนึ่ง<br /><br /> สายลมหนาวยังพร่างพรูในเช้าวันนี้ แสงแดดอ่อนโยนและอบอุ่น เรือโดยสารล่องลับหายไปแล้ว หลงเหลือเพียงความคิดฝันและจินตนาการถึงดินแดนแห่งหลวงพระบาง เมืองที่หลายคนปรารถนาไปเยี่ยมเยือนสักครั้งในชีวิต คงเช่นเดียวกับฉัน<br /><br /> ความปรารถนาที่กำลังจะเป็นจริง.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4798106085989723929?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-16096705213310874622008-03-25T20:12:00.000-07:002008-03-25T20:13:46.407-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เรือดอกไม้</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />แม่น้ำโขงวันนี้ดูงดงามกว่าวันอื่นๆ ในความเชี่ยวไหลยังแฝงไว้ด้วยความเงียบสงบ ผ่อนคลาย<br /><br /> แม่น้ำวันนี้คลาคล่ำด้วยเรือล่องทวนเป็นขบวนแถว ผู้คนและสายน้ำ ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อคาราวะชื่นชม น้อมใจลงเพื่อขอขมาต่อแม่น้ำ แม่น้ำที่ให้กำเนิดชีวิต แม่น้ำที่หล่อเลี้ยงเราเรื่อยมา<br /><br /> แม่น้ำโขงวันนี้งดงามด้วยมวลดอกไม้หลากสีสัน ล่องไหลเป็นสายธารดอกไม้สวยงาม หมุนคว้างลงสู่จิตใจของสายน้ำ และหมุนคว้างอยู่ในหัวใจของผู้คน ดอกไม้ แม่น้ำและหัวใจ<br /><br /> แม่น้ำวันนี้เปล่งประกายงดงามกว่าวันอื่นๆ งดงามด้วยหัวใจไหลล่องและหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง ค้อมกายนิ่งงัน คารวะต่อสายน้ำ ไหลลอยธาราดอกไม้ ล่องไหลดั่งสายธาร เป็นเรือดอกไม้ ล่องไหลไปบอกกล่าวถึงความดีงามของผู้คน<br /><br /> แม่น้ำโขงวันนี้ดูงดงามกว่าวันอื่นๆ.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-1609670521331087462?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-69762668376780358582008-03-23T20:18:00.000-07:002008-03-23T20:20:34.574-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เจ้านกน้อย</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ในแสงสะท้อนของยามบ่าย แม่น้ำเปล่งประกายระยิบระยับ สงบงาม ร้านกาแฟนิ่งงันอยู่ในบทเพลงพลิ้วไหว รอคอย<br />ทุกๆ วัน เจ้านกน้อยสีเทาสองตัว จะบินลงมาเดินเล่นอยู่บนลานหญ้า กระโดดไปมา บินโฉบเฉี่ยว และจิกกินตัวแมลง หากทว่า ในจินตนาการของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอบอกว่า นกมาฟังเพลงของเรา บทเพลงของ Loreena Mckennitt , Norah Jones, Julian Kytasty, Stacey Kent และอีกมากมาย<br /><br />ฉันเปิดดูรูปในหนังสือนก ฉันพบนกชนิดหนึ่งใกล้เคียงกับเจ้าสีเทามากที่สุด มันเป็นนกกระแตหาด พบได้ในทุกถิ่นของเมืองไทย หัวสีดำ คอขาว ปีกขาวสลับดำ บริเวณทรวงอกมีขนสีดำเป็นรูปหัวใจ<br /><br /> ฉันเฝ้ารอการมาเยือนของเจ้ากระแตหาดทุกวัน ทุกครั้งที่ได้เฝ้ามอง มันทำให้ฉันนึกถึงหญิงสาวคนหนึ่ง เธอเคยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวนี้ แอบถ่ายรูปของมัน และวิ่งไล่จับมันเหมือนเด็กผู้หญิงวิ่งไล่จับผีเสื้อ ฉันไม่รู้ว่า เธอได้สังเกตเห็นรูปหัวใจสีดำบนทรวงอกของมันหรือไม่ บางทีเธออาจจะบอกความหมายของมันแก่ฉันได้<br /><br />ทุกวันมันจะบินขึ้นมาจากริมฝั่งแม่น้ำ รูปร่างของมันไม่เหมือนกันเสียทีเดียว แต่มันจะเคียงคู่กันอยู่เสมอ เช่นเดียวกับดวงดาวเคียงคู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน และเช่นเดียวกับวันคืนเก่าๆ มีเธออยู่เคียงข้างฉัน.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-6976266837678035858?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-83652069467658229712008-03-20T20:09:00.000-07:002008-03-20T20:11:33.483-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ความรักมาเยือน</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />และแล้ว สายลมหนาวก็พัดผ่านเข้ามาอีกครั้ง ตามคำสัญญาลึกลับของนกพเนจร เมื่อฤดูกาลแห่งสายฝนพ้นผ่าน สายลมอ่อนหวานโชยพลิ้ว ต้นไม้ ใบหญ้าเริงร่า ผลิแตกดวงดอกสวยงาม สีสันในวันคืนใหม่ๆ กำลังคืบคลานเข้ามา สีสันแห่งดวงดอกไม้ สีสันบนลายปีกผีเสื้อ สีสันแห่งฤดูหนาว และสีสันแห่งความรัก<br /><br /> ยามเช้าอวลอยู่ด้วยละอองหมอกพร่างพราว สีขาว สดใสและฉ่ำเย็น แดดสาดแสงพริบพรายเหนือสายน้ำอวลอุ่น แม้ในค่ำคืนเหน็บหนาว ฉันยังสัมผัสถึงไออุ่นแห่งชีวิต ในแสงจันทร์สวยเศร้าของคืนแรม ในเสียงเพลงพลิ้วไหวของใบไม้ ในกลิ่นอันหอมหวานของดอกไม้ยามราตรี อวลอุ่นด้วยสายลมแห่งรัก<br /><br /> ทุกๆ ปี ฉันได้แต่เฝ้ารอให้ลมหนาวพัดผ่านมา ด้วยฉันรู้ว่า สายลมหนาวจะมาเยือนพร้อมด้วยปีกแห่งการโบยบิน ส่งเสียงพร่ำเพรียกให้เราได้ออกเดินทางค้นหาความหมายแห่งรัก<br /><br />และยามที่สายลมหนาวพัดผ่านมา ความรักได้คลี่ปีกโอบคลุมร่างกายของฉันอีกครั้ง อวลอุ่นในครุ่นคำนึงถึงใครสักคน<br /><br />ก่อนที่สายลมหนาวจะพัดผ่านเลยไป.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8365206946765822971?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-75222776928830069292008-03-20T20:04:00.000-07:002008-03-20T20:08:40.036-07:00<div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong>ภาคสี่: ฤดูหนาว</strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>จากแม่น้ำน้อยถึงริมฝั่งโขง</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">อาจเป็นเรื่องบังเอิญ เมื่อฉันได้พบเธอ หญิงสาวผู้เดินทางมาจากแม่น้ำน้อย</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br />เธอก็มิได้ต่างจากฉันมากนัก แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นาน ที่เธอได้ใช้ชีวิตวัยเยาว์อยู่ในหมู่บ้านริมฝั่งน้ำแห่งความทรงจำของฉัน หากทว่า เธอกลับจดจำเรื่องราวในครั้งเก่าก่อน และเปิดเผยให้ฉันได้มีส่วนร่วมรับรู้ การมาเยือนของเธอ ได้นำฉันกลับไปสู่สายน้ำแห่งอดีตอีกครั้ง<br /><br />ในร้านกาแฟเล็กๆ ริมฝั่งแม่น้ำโขง เรานั่งอยู่ด้วยกันในค่ำคืนแห่งแสงจันทร์ สนทนาแลกเปลี่ยนเรื่องราวในช่วงเวลาที่เราถอยห่างออกมาจากแม่น้ำน้อย เธอยังติดตามพ่อซึ่งเป็นตำรวจไปประจำตามที่ต่างๆ เธอค่อยๆ ห่างไกลออกจากแม่น้ำสายนั้นทุกขณะ คงเช่นเดียวกับฉัน ชีวิตนำพาเราไปสู่หนทางอันแตกต่าง เพื่อที่จะนำเรากลับมาอีกครั้ง นำเราย้อนกลับคืนสู่ความทรงจำอันสวยงาม<br /><br />เช่นเดียวกับฉัน เธอเคยกลับไปเยือนสายน้ำแห่งนั้น แล้วพบว่า หลายสิ่งหลายอย่างแปรเปลี่ยนไป เหมือนที่ฉันไม่พบเห็นร่องรอยการเดินเรือในอดีต เมื่อถนนหนทางกลายเป็นเส้นทางสัญจรสู่เมืองใหญ่ ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังสูญหายไป หลงค้างเพียงความทรงจำ<br /><br />เธอมีความฝัน อยากกลับไปยังริมฝั่งแม่น้ำ และใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในวิถีที่เธอเลือก ในขณะที่ความฝันของฉัน คือการได้ไปเยือนแม่น้ำสายต่างๆ และเลือกฝังชีวิตไว้ในอ้อมกอดของสายน้ำอันเงียบสงบ.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-7522277692883006929?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-26566539192731428632008-03-10T19:55:00.000-07:002008-03-10T19:56:00.124-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ปลายฝนต้นหนาว</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ท้องฟ้ายามเย็นหม่นมัวด้วยหมู่เมฆ ความชื้นหนาแน่นขับให้สายฝนพร่างพรมในค่ำคืน คล้ายดั่งอาลัยอาวรณ์ มิปรารถนาเอ่ยคำอำลา </span><br /><span style="font-family:courier new;"> <br /> ยามเช้า สายลมหนาวพัดโชยเข้ามาแผ่วเบา แสงแดดทำให้แม่น้ำเปล่งประกายงดงาม หมอกล่องสายเหนือยอดไม้ ขาวนวลและเยือกเย็น คล้ายความถวิลหา ปรารถนาการพบเจอ</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> ยามวันอวลอ้าวด้วยแสงแดดแผดร้อน ปล่อยให้ยามเย็นเต็มไปด้วยหมู่เมฆเหนือน่านฟ้า ค่ำคืนยะเยือกด้วยสายลมชื้นโชย ความเย็นเยือกของสายลมแห่งฤดูฝน หรือความเย็นเยือกของสายลมแห่งฤดูหนาว<br />หรือว่า สัญญาณแห่งฤดูกาลใหม่ กำลังมาเยี่ยมเยือน.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2656653919273142863?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-3390110065273173192008-03-10T19:53:00.000-07:002008-03-10T19:55:01.350-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ลานปูนและสนามหญ้า</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />เมื่อสายลมหนาวได้หวนกลับมาอีกครั้ง ฉันยืนอยู่หน้าร้านกาแฟเล็กๆ ริมฝั่งโขง มองดูคราบความอับชื้นของฤดูฝนจับอยู่ตามซอกมุมต่างๆ ในร้าน ห้าเดือนทีเดียวที่ฉันปิดร้าน และเข้าไปใช้ชีวิตเงียบๆ ในสวน แต่เมื่อลมหนาวเริ่มพัดผ่าน มันจึงนำฉันกลับมาอีกครั้ง<br /><br /> หลังจากเก็บกวาดทำความสะอาด ฉันมองดูรอบบริเวณร้านกาแฟ บางสิ่งบางอย่างได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ฉันไม่อยู่ ครึ่งหนึ่งบนถนนริมฝั่งน้ำ ปูด้วยอิฐปูนสีแดง เหลือง และสีหินศิลาแรง มีสนามหญ้าเล็กๆ ปลูกต้นตะแบก อินทนิล และปลูกถั่วดอกเหลืองไว้คลุมดิน ต้นไม้และดอกไม้จึงทำให้ถนนริมฝั่งน้ำสวยงามขึ้น ชักชวนชาวเมืองลงมาวิ่งออกกำลังกายทุกๆ เย็น<br /><br /> ลานปูนและสนามหญ้าหน้าร้าน เพิ่มสีสันความงามให้แก่ทัศนียภาพริมฝั่งโขง ในยามดอกเสี้ยวหล่นรายในสายลม ลานปูนยิ่งขับให้กลีบบอบบางของดอกเสี้ยวเด่นชัดในความรู้สึกของฉัน และอาจเด่นชัดในความรู้สึกของใครอีกหลายคน<br /><br /> หากทว่า เมื่อค่ำคืนมาเยือน ถนนริมฝั่งน้ำยังคงมืดและเงียบเหงาดุจเดิม.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-339011006527317319?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-35163484560183593982008-02-27T20:06:00.000-08:002008-02-27T20:07:27.673-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>วันเศร้า</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">เพียงชั่วเวลาไม่นานนัก ที่ฉันลงมือขุดหลุมเล็กๆ ใต้ต้นมะม่วงในสวนด้านหน้าของเรือนไม้โบราณ เมื่อเห็นว่าไม่มีวี่แววใดจะฟื้นคืนชีวิตของเจ้าลายหินกลับมาได้ มันสะดุ้งเป็นเฮือกสุดท้ายก่อนแน่นิ่ง ร่างกายอ่อนปวกเปียก ดวงตาไร้แววดูคล้ายดั่งลูกแก้ว ไม่เหมือนดวงตาที่ฉันเคยเห็น มันตายเสียแล้ว</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> ลายหินเป็นลูกของสามสี่ ลูกแมวตัวหนึ่งในบรรดาสามตัวที่มาอยู่เรือนไม้แห่งนี้พร้อมฉัน ลายหินเป็นแมวหงอยเหงา ซึมเซาและขลาดกลัวอยู่เสมอ แต่หลายครั้งฉันพบเห็นมันเริงเล่นกับพี่น้องของมันอย่างนึกสนุก เช่นเดียวกับเมื่อชั่วโมงก่อนหน้านี้ มันยังวิ่งเล่นอยู่ที่กองทราย แม้มันจะดูหงอยไปบ้างตอนที่ฉันคลุกข้าวกับปลากระป๋องให้มัน มันจึงมากินข้าวเป็นตัวสุดท้ายในห้องครัว และนั่นเองที่เป็นเหตุทำให้มันต้องตาย<br /><br /> ขณะฉันนั่งคิดอะไรเพลินอยู่นั้น เสียงหมาวิ่งไล่กันอยู่ใต้ถุน ฉันร้องตวาดและรีบลงไปดู เห็นหมาสี่ตัวกำลังรุมกัดเจ้าลายหิน พวกมันวิ่งหนีก้อนหินและหันกลับมาเห่า ฉันรีบมาดูเจ้าลายหิน ร่างของมันสั่นระริก เสียงลมหายใจหนักหน่วง ฉันรีบอุ้มมันขึ้นมาบนบ้าน ไม่รู้จะทำอย่างไรดี มองดูมันดิ้นชักกระตุกจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย<br /><br /> ฉันกลบฝังร่างกายอันอ่อนนุ่มของมันอย่างช้าๆ นึกเห็นภาพตอนเย็นที่มันเริงเล่นอยู่บนกองทราย ภาพนั้นช่างร่าเริงแปลกต่างจากลักษณะนิสัยเงียบๆ ของมัน ภาพการวิ่งเล่นของมันทำให้ฉันอดรู้สึกที่จะเศร้ามิได้ เพราะฉันจะไม่มีโอกาสได้เห็นภาพนั้นอีกแล้ว.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3516348456018359398?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-1058458926449666192008-02-27T20:03:00.000-08:002008-02-27T20:05:54.880-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ตั๊กแตนสีเขียว</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">หลายวันมาแล้ว ฉันไม่พบเห็นเธอ ตั๊กแตนสีเขียว</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> ทั้งที่เธอเคยมาเยี่ยมเยือนฉันเกือบทุกวัน ขณะที่ฉันกำลังเขียนหนังสือ หรืออ่านหนังสืออยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ทั้งที่เธอเคยมาเยี่ยมเยือนฉันแทบทุกวัน แต่วันนี้ไม่มีเธอ<br /><br /> ฉันได้แต่มองดูปกสมุดบันทึกที่เธอเคยเกาะ บนเครื่องพิมพ์ดีด หรือปลายพู่กัน เธอชอบเกาะนิ่งอยู่เช่นนั้น กลอกตาไปมามองดูฉัน เธอค่อยๆ ขยับใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา เธอไม่ยอมหนีเมื่อฉันเอื้อมมือออกไปสัมผัสปีกอันแข็งแรงของเธอ เธอไม่ได้หวาดกลัวฉันเลย เธอเอาแต่จ้องมองฉัน ราวกับระลึกได้ว่า เธอเคยมองฉันเช่นนี้เมื่อชาติปางก่อน<br /><br /> ฉันไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเธอจึงเอาแต่เฝ้ามองฉัน ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรเชื่อมโยงระหว่างเรา หากทว่าวันนี้ ฉันไม่พบเห็นเธอ หากทว่าหลายวันมานี้ ฉันไม่พบเห็นเธอ หรือเธอลืมฉันเสียแล้ว.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-105845892644966619?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-45679965498340486482008-02-12T21:32:00.000-08:002008-02-12T21:33:46.452-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>แห่เทียนพรรษา</strong> </span></div><span style="font-family:courier new;"><br />วันนี้ชาวบ้านมาทำบุญทำทานที่วัดแต่เช้า อุทิศตนอยู่ในศีลในธรรม เพื่อให้จิตใจบริสุทธิ์ ในเช้าวันแรกของวันเข้าพรรษา<br /><br />ในประกายแดดบ่ายของวันวาน ชาวบ้านมารวมตัวกันตกแต่งประดับประดาเทียนประจำหมู่บ้านของตน เพื่อร่วมขบวนแห่เทียนเข้าพรรษา พร้อมรูปขบวนอันสวยงามตระการตา เสียงดนตรีพื้นบ้านประโคมแห่ เคลื่อนคล้อยอ้อยอิ่ง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ แต่งกายแบบชาวล้านนา แสดงให้เห็นถึงศิลปวัฒนธรรมประเพณีอันดีงาม นำขบวนโดยหญิงงามแต่งกายแบบเจ้านางโบราณ ตามประวัตศาสตร์อันรุ่งเรืองของอาณาจักรล้านนา – ล้านช้าง และความสัมพันธ์ของกลุ่มคนไทในนามห้าเชียง แบ่งแยกเป็น เชียงราย เชียงใหม่ เชียงทอง เชียงรุ่ง เชียงตุง<br /><br />เช้าวันนี้จึงเงียบสงบ หลังผ่านความสนุกสนานร่าเริงของวันวาน ชีวิตกลับเข้าสู่ความสงบเรียบง่ายอีกครั้ง เฉกเช่นชีวิตของผู้คนที่นี่<br /><br />ความมืดเคลื่อนผ่านเข้ามาเยือน แสงเทียนถูกจุดประดับประดาอยู่บนรั้วกำแพงของบ้านเรือนแต่ละหลังค่ำคืนเงียบสงบ คล้ายกำลังหลับไหล. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4567996549834048648?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-87607254930434238822008-02-12T21:30:00.000-08:002008-02-12T21:32:34.084-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;">ตะวันตกดิน</span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ดวงตะวันโผล่พ้นจากขอบฟ้า เคลื่อนผ่านยามวันเพื่อลับหาย ณ ขอบฟ้ายามเย็น<br /><br /> วันนี้มิแตกต่างจากวันวาน ชีวิตเริ่มต้นใหม่ตรงขอบฟ้าเรื่อแดง ขณะดวงตะวันเผยความอบอุ่นแก่พื้นโลก ขับไล่ความมืดพ้นหาย ชีวิตเชื่อมโยงผูกพันกับการก่อกำเนิดของวันใหม่<br /><br /> วันนี้มิแตกต่างจากวันวาน แม่น้ำโขงยังขุ่นแดง หลากไหล แม้ปริมาณน้ำฝนทำให้ระดับน้ำสูงขึ้น หากมนุษย์และสัตว์ยังเชื่อมร้อยผูกพันชีวิตไว้กับแม่น้ำ<br /><br /> วันนี้มิแตกต่างจากวันวาน ยามเย็นมาเยือนอย่างช้าเชือน ความมืดโรยตัวแผ่วเบา ค่ำคืนมาเยือนโดยไม่รู้ตัว ฉันได้แต่เหม่อมองท้องฟ้า ฉันได้แต่เหม่อมองเหนือยอดเขา ดวงตะวันลับหายตั้งแต่เมื่อใด<br /><br /> เพียงสัมผัสได้แต่มิอาจแลเห็น ค่ำคืนมาเยือนแล้ว เมืองแห่งนี้ไม่มีขอบฟ้ายามเย็น เมืองแห่งนี้ไม่มีดวงตะวันตกดิน.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8760725493043423882?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-25235299908147886472008-02-07T03:19:00.000-08:002008-02-07T03:20:53.269-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;">รอยยิ้ม</span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ในวันที่ฉันได้พลัดหลงเข้าไปเป็นกลาสีของเรือนาวาลูกหลวง ฉันได้พบรอยยิ้มของสาวชาวพม่า<br />ฉันเดินทางมากับคณะสำรวจของหน่วยปราบปรามยาเสพติด องค์การความร่วมมือของ ๔ ประเทศ ได้แก่ ไทย จีน พม่า ลาว โดยมีประเทศญี่ปุ่นเข้าร่วมสังเกตการณ์ ออกเดินทางจากท่าเรือเชียงแสน ล่องผ่านมาจอดที่บ้านโป่งริมฝั่งพม่า<br /><br />ฉันขึ้นไปเดินเที่ยวในหมู่บ้านร่วมกับคณะสำรวจ เราเดินไปตามทางดินชื้นแฉะด้วยฝนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ผ่านห้องแถวเล็กๆ สามสี่ห้องเปิดเป็นร้านขายของ ร้านตัดผมและที่อยู่อาศัย ด้านหน้ามีเรือนน้ำจากโอ่งน้ำใจสองใบ ทำให้ฉันนึกถึงหมู่บ้านในชนบททางเหนือของไทย มักมีโอ่งน้ำตั้งอยู่หน้าบ้าน<br /><br /> บ้านเรือนของผู้คนตั้งอยู่ห่างกัน มีสถานีตำรวจและเรือนพักทหาร ร้านหนังสือเช่า ทุกสายตาที่เฝ้ามองมีแววฉงนฉงายและรอยยิ้มเขินอาย รอยยิ้มเช่นนี้เองที่ฉันมักพบเสมอยามเข้าไปในหมู่บ้าน รอยยิ้มของคนแปลกหน้า ทว่ากลับเต็มไปด้วยไมตรีอันอบอุ่น<br /><br /> เช่นเดียวกับรอยยิ้มของเธอ หญิงสาวชาวพม่า เธอนั่งอยู่ในร้านค้า เฝ้ามองและยิ้มเอียงอาย รอยยิ้มสดใสของวัยสาว เป็นรอยยิ้มอันใสซื่อจริงใจ<br /><br /> เฉกเช่นดอกไม้แย้มบาน.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2523529990814788647?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-53628960706854164122008-01-24T18:43:00.000-08:002008-01-24T18:46:25.039-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เพลงศพ</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><p><br />ช่างง่ายดายเสียจริง ชีวิตคนเราหล่นร่วงดั่งใบไม้แห้ง ฉากการจากลาแห่งธรรมชาติ </p><p>ความตายได้พรากเอาชีวิตของบุคคลที่รักไปอีกครั้งหนึ่ง ละสังขารอันเปื่อยเน่าผุพังลงตามกาลเวลาไว้ในเชิงตะกอน ลอยล่องสู่แห่งหนไม่คุ้นเคยยังอีกภพหนึ่ง เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยอาลัยแห่งความดีงามในหัวใจทรงจำของลูกหลาน<br /><br />หรือชีวิตมีเพียงแค่นี้…<br />ขบวนแห่ศพของชีวิต<br /><br />ครั้นสิ้นเสียงดนตรี ท้องฟ้าหม่นสลัวสลับแดด สายลมพลิ้วผ่านใบไม้ร่มรื่น เชิงตะกอนนอนเงียบรอคอย ร่างไร้วิญญาณของพ่อเฒ่าในโลงศพที่ประดับประดาด้วยปราสาทและพวงหรีดดอกไม้ สรรพสิ่งราวสงบนิ่งรอคอยอยู่ชั่วขณะ อาลัยอาวรณ์…<br /><br />ก่อนเคลื่อนไหวอีกครั้งพร้อมประกายเพลิงอันร้อนแรง<br /><br />ช่างง่ายดายเสียงจริง ชีวิตคนเราหล่นร่วงดุจใบไม้แห้งแห่งฤดูกาล<br /><br />สรรพชีวิตต่างเคลื่อนไหวไปตามบทเพลงแห่งธรรมชาติ แปรเปลี่ยนอยู่เนืองนิจ เมื่อธรรมชาติได้ให้กำเนิดชีวิตในวันหนึ่ง ธรรมชาติจึงพรากเอาชีวิตกลับคืนไป เฉกเช่นเดียวกับการถือกำเนิดของตุ่มใบเขียวสดใสบนกิ่งไม้ผลิแตกเป็นใบไม้งดงาม เพื่อเหี่ยวแห้งรอการร่วงโรยในวันหนึ่ง<br /><br />เช่นเดียวกับวันนี้ เมื่อสายลมพลิ้วแผ่วมาเยือน ใบไม้แห้งจึงปลิดขั้วจากกิ่งก้าน ลอยคว้างสู่ผืนแผ่นดิน<br /><br />ฉากการจากลาอันแสนธรรมดาจึงจบลง.</span><br /></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-5362896070685416412?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-14367512492793681772008-01-21T21:32:00.000-08:002008-01-21T21:34:15.346-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ดวงแข นามของเธอแปลว่าพระจันทร์</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />เพียงเวลาไม่นาน ฉันได้พบเธอ หญิงสาวจากเมืองลาว<br /><br /> ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉันได้พบเธอ เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ บทสนทนาสั้นๆ รอยยิ้มและแววตาจ้องมองเพียงชั่วขณะ กลับยาวนานในความรู้สึกของฉัน แม้ว่าฉันไม่ได้เฝ้ามองเธอด้วยดวงตาทั้งหมดของฉัน แต่ฉันเฝ้ามองเธอด้วยความรู้สึกทั้งมวลของฉัน<br /><br /> จากเวียงจันทร์ เธอเดินทางขึ้นมายังเชียงของ เมืองริมฝั่งแม่น้ำโขง เพื่อทำสารคดีเกี่ยวกับแม่น้ำโขงตั้งแต่มณฑลยูนนานของจีนจนถึงปากแม่น้ำในเวียดนาม เพื่อเชื่อมร้อยผูกพันเรื่องราวแห่งวิถีวัฒนธรรมและชีวิตของผู้คนแห่งลุ่มน้ำโขง<br /><br /> เราพูดคุยกันในเรื่องราวของดนตรี วรรณกรรม งานเขียนของป้าดวงเดือน บุนยาวง ผู้เป็นแม่ของเธอ จนถึงวัฒนธรรมการอ่านของทั้งสองประเทศ<br /><br /> เธอบอกว่า งานวรรณกรรมต่างประเทศที่แปลเป็นภาษาลาวยังมีไม่มากนัก เจ้าชายน้อยของ แซงเต็กซูเปรี เพิ่งได้แปลเป็นภาษาลาวเมื่อไม่นานมานี้เอง ส่วนสำนักพิมพ์ดอกเกตุของเธอ มีงานรวมเรื่องสั้นเล่มใหม่ของแม่เธอคือ “จดหมายนี้ส่งถึงอ้าย” และมีงานแปลของมิคาฮิล โซโลคอฟ เล่มหนึ่งที่รอการตีพิมพ์อยู่<br /><br /> เธอเล่าถึงโครงการเก็บกู้ระเบิดในเขตเมืองเชียงขวาง ซึ่งสหรัฐอเมริกาเข้ามาทิ้งระเบิดในช่วงสงคราม เวียดนาม ถึงในวันนี้ ยังมีระเบิดอยู่อีกนับแสนลูกที่รอการเก็บกู้ โดยไม่มีหน่วยงานต่างประเทศเข้ามาช่วยเหลือในเรื่องของเงินทุน รวมทั้งสหรัฐเองที่ไม่กล้าเข้ามารับผิดชอบและให้ความช่วยเหลือ เพราะกลัวจะถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ทิ้งระเบิดเหล่านี้ ทำราวกับการอยู่เงียบเช่นนี้ จะทำให้คนอื่นลืมความผิดของตัวเอง ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน อเมริกายังคงทิ้งระเบิดและทำร้ายผู้คนไปทั่วโลก พวกเขาจะทำร้ายผู้คนที่บริสุทธิ์และรู้เท่าไม่ถึงการณ์ไปอีกนานเท่าไหร่กัน<br /><br /> เราพูดคุยถึงเรื่องการเมืองและความขัดแย้ง เธอเล่าถึงบางกลุ่มชาติพันธุ์ที่ออกมาปล้นฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามเส้นทางโดยสาร เรื่องการศึกษา ความทุกข์ยากของผู้คน ทุกเรื่องราวมีส่วนเชื่อมโยงถึงกัน ทำให้ฉันมองเห็นคุณภาพชีวิตของผู้คน ซึ่งไม่ได้มีอะไรเป็นเครื่องประกันความปลอดภัย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของชีวิต สุขภาพและสวัสดิการสังคม ทั้งหมดเป็นดั่งบทเพลงเศร้าที่บรรเลงต่อเนื่องไม่จบไม่สิ้น<br /><br /> หากทว่าในบางท่อนของเพลงเศร้า เธอทำให้ฉันมองเห็นความสดใสร่าเริง เสียงหัวเราะและความหวังของ ผู้คน ในบทสนทนาของเรา น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลน่าฟัง ถ้อยคำเรียบง่าย รอยยิ้มและดวงตาเปล่งประกายสดใสของเธอทำให้ฉันไม่อาจละสายตา<br /><br /> ดวงแข เธอบอก ชื่อของเธอมาจากภาษาเขมร แปลว่าดวงจันทร์ เธอเอ่ยถามชื่อของฉัน ชื่อของฉันแปลว่า สายฝนอันเงียบงัน ส่วนนามสกุลแปลว่า พระจันทร์เต็มดวง<br />เธอบอกว่า ชื่อของเรามาจากฟากฟ้าเช่นเดียวกัน. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-1436751249279368177?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-56922406279946231512008-01-21T21:29:00.000-08:002008-01-21T21:32:06.291-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ฤดูแห่งสายฝน</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />หลายวันมานี้ ฝนตกลงมาตลอดทั้งวันทั้งคืน ยามวันแทบไม่พบเห็นแสงแดด ค่ำคืนจึงเย็นยะเยือก<br /><br /> บรรยากาศครึ้มหม่นมัวตลอดทั้งวันคืน สายฝนโปรยลงมาเป็นช่วงๆ เสียงของแมลงดังมิได้ขาด เสียงเรือหางยาวแผดก้อง เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังมาจากอีกฟากฝั่งของลำน้ำ เสียงรถยนต์วิ่งผ่านถนน เสียงทุกเสียงดังขึ้นและเงียบหายไป <br /> <br /> ฤดูฝนเริ่มต้นขึ้น ภายหลังฤดูร้อนเคลื่อนผ่านไป บนรอยต่ออันแปลกประหลาด จนเราแทบไม่สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลง ฉันไม่รู้ว่าพายุฤดูร้อนสิ้นสุดลงตอนไหน และฤดูฝนเริ่มต้นขึ้นเมื่อใด เพราะสายฝนเริ่มตกลงมาตั้งแต่ต้นเดือนเมษายน และตกอยู่ตลอดทั้งเดือน สายฝนแห่งฤดูร้อน<br /><br /> ฤดูฝนเริ่มต้นขึ้นเมื่อไหร่กันนะ หรือในค่ำคืนหนึ่งก่อนที่ฉันจะเข้ามาอยู่ในบ้านสวนแห่งนี้ ครั้งนั้นฝนตกลงมาสามวันติดต่อกัน ตกอย่างยาวนานจนฉันได้กลิ่นอายของฤดูฝน และกลิ่นอายดินอันชุ่มชื่น<br /><br /> ต้นไม้เริ่มผลิแตกใบใหม่ พืชใต้พื้นดินผุดขึ้นมาสู่อากาศบริสุทธิ์เบื้องบน ชีวิตดูจะเริ่มต้นอีกครั้ง ชาวนาต่างเร่งรีบไถหว่าน ข้าวและข้าวโพด ชาวประมงล่องเรือไหลมอง เพราะน้ำใหม่ชักชวนให้ปลาเดินทางไกลอีกหน ทุกคนทำงานอยู่กลางสายฝน ทุกใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสดใส ในสีเขียวแห่งฤดูฝน.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-5692240627994623151?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-70550703500720569982008-01-18T02:45:00.000-08:002008-01-18T02:46:22.085-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>แว่วเสียงระฆัง</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ความหนาวเยือกแห่งค่ำคืนปลุกให้ฉันตื่นขึ้นมา นอกหน้าต่างยังมืดมิด เสียงแมลงกรีดระงมมาจากในสวน เบื้องหลังสรรพเสียงมีเพียงความเงียบงัน<br /><br /> ฉันไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ เช่นเดียวกับทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมากลางดึก ปรารถนาให้ยามรุ่งสางมาเยือนอย่างรวดเร็ว ฉันนอนฟังสรรพเสียงต่างๆ อยู่ในความมืด เสียงหนึ่งดังแว่วมาแต่ไกล เป็นเสียงทุ้ม แผ่วเบาเป็นจังหวะ ฉันพยายามฟังและคิดว่ามันเป็นเสียงอะไรกันแน่ คงไม่มีสัตว์ชนิดใดเปล่งเสียงออกมาเป็นจังหวะดนตรีได้เช่นนี้ เสียงนั้นดังอยู่ห่างไกล ไกลเสียจนฉันจินตนาการไม่ถูกว่าเสียงนั้นดังมาจากที่แห่งใด<br /><br /> แล้วก็มีเสียงระฆังกังวานขึ้นมาจากอีกทิศทางหนึ่ง มันคงดังมาจากอารามสงฆ์บนภูเขาทางฟากตะวันออกของแม่น้ำ ดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบเนือยและเร่งเร้าระรัว ตามมาด้วยเสียงทุ้ม แผ่วเบาเป็นจังหวะในทิศทางเดียวกัน มีเสียงระฆังดังขึ้นอีกทิศทางหนึ่ง ดังเป็นจังหวะเนิบเนือยและระรัวเร่ง ตามมาด้วยเสียงทุ้มแผ่วเบาเป็นจังหวะของเสียงแรก เสียงระฆังและเสียงกลองค่อยๆ ดังขึ้นจากทิศทางต่างๆ ดังแว่วมาจากที่ห่างไกลออกไปอีกฟากฝั่งของแม่น้ำ<br /><br /> เสียงไก่ป่าขันแว่วดังแทรกอยู่ในเสียงกลองและกังวานแห่งระฆัง เบื้องนอกมองไม่เห็นอะไร แต่ฉันรู้ว่า ฟ้าใกล้จะสางแล้ว อีกไม่นาน ดวงตะวันจะฉายแสง.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-7055070350072056998?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-20611444635868847182008-01-18T02:43:00.000-08:002008-01-18T02:45:23.301-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ชาง ฟี มิง</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ชาง ฟี มิง จิตรกรสีน้ำจากมาเลเซีย เป็นผู้หนึ่งที่ได้เดินทางเพื่อสัมผัสภาพความประทับใจอันแสนงดงามของผู้คนตลอดลุ่มลำน้ำโขง ตั้งแต่บนแผ่นดินที่ราบสูงแห่งธิเบต ในประเทศจีน จนถึงปากแม่น้ำโขงในประเทศเวียดนาม เพื่อบอกเล่าถึงเรื่องราวต่างๆ ตลอดริมสองฟากฝั่งแม่น้ำโขง</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> ฉันไปดูงานเขียนสีน้ำของเขาในวันสุดท้าย ที่หอศิลป์ฯ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพื่อชื่นชมภาพความงามอีกแง่มุมหนึ่งเกี่ยวกับแม่น้ำโขง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นแง่มุมของปัจเจกภาพที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ด้วยเส้นสายลวดลายของสีน้ำและภาพสเก็ต จัดแบ่งตามหัวข้อที่บ่งบอกถึงเรื่องราวของสายน้ำ ตลาด สภาวะแวดล้อม พิธีกรรมทางศาสนา และวิถีชีวิตของผู้คนอันหลากหลายได้อย่างงดงาม<br /><br /> หลายภาพได้สะท้อนให้เห็นถึงอารมณ์ความรู้สึกของผู้คนที่มีชีวิตอยู่กับแม่น้ำโขงอย่างแท้จริง และอีกหลายภาพบ่งบอกถึงอารมณ์ความรู้สึกของผู้เขียนที่มีต่อภาพเหตุการณ์อันน่าประทับใจ บางภาพบ่งบอกถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นกับแม่น้ำและวิถีชีวิตของผู้คน บางภาพแสดงถึงความงดงามของวัฒนธรรมประเพณี<br /><br /> ภาพทั้งหมดเป็นเพียงส่วนหนึ่งในเรื่องราวของผู้คนแห่งลุ่มน้ำนี้ ยังมีเรื่องราวอีกมากมายรอคอยให้ผู้คนได้หยิบยกขึ้นมาเล่าขานบอกต่อ ยังมีผู้คนมากมายปรารถนาบอกเล่าเรื่องราวของตัวเอง แต่ทว่าพวกเขามีเพียงเสียงแห่งความเงียบงัน จะมีใครบ้างหนอ หาญกล้าอาสาเช่นเดียวกับ ชาง ฟี มิง.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2061144463586884718?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-90297281372752258422007-12-27T19:16:00.000-08:002007-12-27T19:18:34.759-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>นักขี่จักรยาน</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong><br />กว่ายี่สิบกิโลเมตรจากบ้านสวนไปเชียงของ หลายครั้งที่ฉันมีธุระในเมือง ฉันจะขี่จักรยานออกไปในตอนเช้า และขี่กลับมาในตอนเย็น เป็นอยู่เช่นนี้หลายครั้งหลายคราด้วยกัน<br /><br /> แปดกิโลเมตรจากปากทางเข้าบ้านปากอิงมาถึงสวน ตามถนนเลียบแม่น้ำอันสวยงาม ฉันมักจะเลือกขี่รถจักรยานเข้าและออกในตอนเช้าและเย็น เพราะแสงแดดไม่ร้อนเกินไปนัก แต่บ่อยครั้งที่ฉันต้องขี่รถตากฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา<br /><br /> แต่ละครั้งที่ขี่รถผ่านหมู่บ้าน ชาวบ้านที่นั่งทำงานหรือพูดคุยกันอยู่บนลานบ้าน พวกเขาจะหันมองดูฉันด้วย รอยยิ้ม ทุกครั้งฉันจะยิ้มให้พวกเขา ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา หรือพวกเด็กๆ ที่เล่นอยู่ข้างถนน บางครั้งฉันเอ่ยทักทายพวกเขา และบางครั้งฉันท้าแข่งกับเด็กที่กำลังขี่รถจักรยาน<br /><br /> ครั้งหนึ่ง ขณะฉันขี่รถผ่าน เด็กหญิงคนหนึ่งร้องเรียกให้พี่ชายออกมาดูฉัน –ฝรั่งมา ฝรั่งมา- เธอตะโกนเรียกพี่ชาย ฉันได้แต่มองดูเธอด้วยรอยยิ้ม<br /><br />คงเช่นเดียวกับทุกครั้ง ขณะฉันขี่รถผ่านกลุ่มเด็กที่เล่นกันอยู่ตรงทางแยกเข้าบ้านปากอิง พวกเขามองดูฉัน ยิ้มทักทาย ฮัลโหล และพากันหัวเราะ พวกเขาคงคิดว่าฉันเป็นนักท่องเที่ยวผู้ชอบขี่จักรยาน หรือไม่ก็คงคิดว่าฉันเป็นนักขี่จักรยาน ในสายตาของพวกเขา ฉันอาจเป็นคนต่างชาติ เพราะหลายครั้ง ฉันพบว่าชาวบ้านมักทักทายฉันด้วยภาษาอังกฤษอยู่เสมอ<br /><br /> แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลยอย่างที่เขาคิด และคงไม่มีนักขี่จักรยานคนไหน เอาตะกร้าใบใหญ่ผูกไว้ท้ายรถเช่นนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะตะกร้าใบนี้ก็ได้ ที่ทำให้ฉันพบรอยยิ้มของผู้คน. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-9029728137275225842?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-69328114926788469482007-12-25T19:01:00.000-08:002007-12-25T19:02:19.067-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;">เสียงเรือหางยาว</span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ทุกครั้งที่ฉันได้ยินเสียงนี้ ฉันมักสะดุ้งรำคาญหัวใจกับเสียงแผดลั่นของเรือหางยาว ดังขึ้นจากโค้งน้ำไกลและค่อยๆ ใกล้เข้ามา ก่อนค่อยๆ ลับหายไปอีกครั้งหนึ่ง<br /><br /> ดูเหมือนมันจะเป็นเสียงเดียวที่แปลกต่างไปจากภูมิประเทศอันเงียบสงบแห่งนี้ หมู่บ้านสองฟากฝั่ง เรือน้อยหาปลา หรือแม้แต่เรือโดยสารไปหลวงพระบาง ยังไม่ทำลายโสตประสาทมากเท่ากับเสียงเรือหางยาวเหล่านี้ เสียงของมันฉีกแหวกอากาศออกไปไกลลิบลับ ราวกับต้องการทำลายทุกสรรพเสียงที่มีอยู่ในโลก ลำเรือของมันฉีกตัดแม่น้ำออกเป็นช่อง ปล่อยคลื่นน้ำม้วนโตเข้ากระแทกสองฟากฝั่ง<br /><br /> หากทว่าเสียงของเรือหางยาวกลับพาฉันย้อนกลับไปสู่อดีต เสียงเครื่องเรือที่แผดก้องท้องน้ำอยู่ทุกเช้าเย็น จากโค้งคุ้งน้ำไกลมายังตลาดบ้านแพน เสียงที่ค่อยๆ จางหายไป แต่กลับเย้ายวนให้หวนหาอาลัย<br /><br /> หรือว่ามีแต่สิ่งที่เลือนหายไปเท่านั้นที่ทำให้มนุษย์หวนหาอาลัย หรือว่าต้องรอให้ภาพอันงดงามเหล่านี้สูญหายไปเสียก่อน เราจึงตระหนักถึงความสำคัญ มิต่างกันเลย ไม่ว่าเกาะแก่งหรือแม่น้ำสายนี้<br /><br /> หรือต้องรอให้ทั้งหมดทั้งมวลสูญหายไปเสียก่อน.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-6932811492678846948?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-33277301580804341112007-12-25T18:59:00.000-08:002007-12-25T19:01:20.519-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ท่าเรือ</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />วันนี้ท่าเรือแจมป๋องมีผู้คนคึกคักเป็นพิเศษ ต่างจากหลายครั้งก่อนที่ฉันเคยเห็น นั่นเป็นเพราะด่านผ่อนปรนชายแดนทำให้คนจากฟากตะวันออกของแม่น้ำข้ามมาหาซื้อข้าวของกันได้<br /><br /> มันเป็นวันว่างๆ ของเรา พี่อู๊ดชวนเราไปเที่ยวท่าเรือ บริเวณหน้าด่านมีแพอยู่หลายลำ เปิดเป็นร้านอาหาร ขายก๋วยเตี๋ยว อาหารตามสั่ง ลาบน้ำตก และพืชผักผลไม้ เราพากันเดินมาบริเวณศาลา ดวงตาหลายคู่เฝ้ามองการมาของเรา ถัดจากศาลามีคนมาตั้งเพิงขายเสื้อผ้าเก่า มีคนลาวเลือกซื้ออยู่สามสี่คน<br /><br /> เราเดินลงมาสั่งอาหารบนแพ และนั่งเล่นอยู่ริมแพ เอาขาแช่น้ำเย็นเยือก รายการอาหารของทุกร้านเขียนเป็นภาษาลาว ฉันพอจะอ่านออกและเดารายการอาหาร หลังจากกินอาหารเสร็จ เรากลับมานั่งเล่นอยู่ที่เดิม เรือจากฝั่งลาวหลายลำมาจอดรอซื้อของและรอรับผู้โดยสาร บางคนขึ้นมานั่งกินอาหาร บางคนนั่งรอเพื่อนร่วมทางอยู่บนแพ และอีกหลายคนจัดเตรียมสัมภาระอยู่ในเรือ ซึ่งบรรทุกของเพียบ กลางลำเรือมีแผงโค้งคุ้มฝนคุ้มแดด หมาสองตัวโผล่หน้าออกมาจากลำเรือ ผู้คนเคลื่อนไหวกันอย่างคึกคัก เต็มด้วยสรรพเสียงและสีสัน<br /><br /> กลางแม่น้ำมีเรือไหลมองอยู่หลายลำ ฝั่งตรงข้ามเป็นหมู่บ้านทางฝั่งลาว เสียงเรือหางยาวดังลั่นมาจากโค้งน้ำ แล่นด้วยความเร็วปล่อยน้ำกระจายตีเกลียวคลื่นม้วนโตเข้าหาสองฟากฝั่ง เรือโดยสารเริ่มทยอยออกเดินทาง เมื่อผู้โดยสารมากันครบ พวกเขาขึ้นไปนั่งรวมกับข้าวของบนเรือจนปริ่มล้น เรือเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ค่อยๆ หายลับไป พี่อู๊ดบอกว่า เรือพวกนี้ส่วนมากมาจากเมืองปากทาที่อยู่ทางตอนใต้ลงไป<br /><br /> แม่หญิงลาวคนหนึ่งเดินขนของมาลงเรือกับแม่ของนาง นางคงข้ามมาทำงานอยู่ทางฟากนี้ เมื่อชายชราถอยเรือเข้ามารับ ฉันช่วยจับกราบเรือไว้ให้นาง เมื่อนางและแม่นั่งเรียบร้อย เรือค่อยๆ ถอยออกห่าง ฉันเฝ้ามองใบหน้าสวยงามอย่างเรียบง่ายของแม่หญิง ความงามที่ไร้การปรุงแต่ง ใบหน้านั้นค่อยๆ ถอยห่างออกไป และห่างออกไป กลับไปสู่หมู่บ้านของนาง. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3327730158080434111?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-17002191553779194122007-12-20T22:29:00.000-08:002007-12-20T22:37:02.466-08:00<div align="center"><strong><span style="font-family:courier new;">แสงหิ่งห้อยและเสียงร้องของอึ่งอ่าง</span></strong></div><p><br /><span style="font-family:courier new;">ความมืดเข้ามาเยือนอย่างเชื่องช้าเฉื่อยเนือย เช่นเดียวกับอากัปกิริยาของสายฝน พรมพรำอยู่เช่นนั้น อ้อยส้อยอยู่เช่นนั้น ไร้ท่าทีเบื่อหน่าย ท่ามกลางสรรพเสียงระเบ็งระบือไกล</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ครั้นความมืดมาเยือน แสงวับแวมค่อยๆ ลอยคว้างขึ้นมาจากพรมหญ้า จากบริเวณสวนป่า แสงเรืองรอง วิบวับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า คว้างลอย อ้อยอิ่งอยู่เช่นนั้น </span><br /><span style="font-family:courier new;"><br />แสงหิ่งห้อยมากมายวับแวมในความมืดของสายฝน เนิ่นนานเท่าไหร่แล้ว ที่ฉันไม่ได้เห็นแสงเรืองรองเช่นนี้ โอ…กี่ปีมาแล้ว ที่ฉันหลงลืมแสงเรืองรองของหิ่งห้อย<br /><br />สายฝนจางหายจากท้องฟ้าค่ำ สรรพเสียงยังระงมดัง แทรกอยู่ในเสียงแมลงแห่งพงไพร แทรกอยู่ในเสียงกบเขียด เสียงหนึ่งดังขึ้นมาในท่ามกลางส่ำเสียง อึ่งง อ่างง อึ่งง อ่างง เสียงอึ่งอ่างค่อยๆ ดังขึ้นทีละเสียงสองเสียงจากในสวน<br /><br />เสียงอึ่งอ่างร้องดังกังวานเมื่อฝนขาดสาย เสียงร้องของมันทำให้ฉันหวนนึกไปถึงวัยเด็ก อึ่งอ่างชอบร้องหลังสายฝนหยุดลง พวกมันเกาะกันอยู่ตามกอหญ้าข้างถนน ส่งเสียงร้องเรียกกันและกัน โอ…เนิ่นนานเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงร้องของอึ่งอ่าง กี่ปีมาแล้วหนอ ที่ฉันหลงลืมเสียงนี้ </span></p><p><span style="font-family:courier new;"><br />บทเพลงในท่วงทำนองอันแปลกประหลาดประสานกันในค่ำคืนแห่งสายฝน ขับกล่อมจนฉันหลับใหล.</span><br /></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-1700219155377919412?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-45049790420881030982007-12-19T19:11:00.000-08:002007-12-19T19:16:03.941-08:00<div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong>ภาคสาม : ฤดูฝน</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong><div align="center">บ้านสวนตำมิละ</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ฤดูกาลแห่งสายฝนมาเยือนแล้ว ฉันปิดร้านกาแฟเป็นการชั่วคราวในฤดูกาลนี้ ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านสวนตำมิละ ตำบลแจมป๋อง อำเภอเวียงแก่น ภายหลังจากดูแลความฝันของเพื่อนมาหลายเดือน ฉันคิดว่าถึงเวลาที่จะต้องดูแลปัดฝุ่นความฝันของตัวเองเสียที<br /><br />สายฝนยังคงเป็นเพื่อนร่วมทางที่ดีของฉันเสมอ แม้ในวันที่ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในสวน ฝนยังตกพรำไม่มีทีท่าจางหายเมื่อฉันออกจากเชียงของ ฉันขี่รถจักรยานมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านปากอิง ก่อนเลี้ยวเข้ามาทางอำเภอเวียงแก่น ลัดเลาะมาตามถนนเลียบแม่น้ำโขง ข้ามเนินเขาสองสามลูก ปล่อยให้รถไหลลงเนินสุดท้ายจนมาถึงบ้านสวนตำมิละ<br /><br />อาทิตย์กับก้อย ขี่รถเครื่องตามมาส่ง เราช่วยกันทำความสะอาดบ้าน ฉันจัดเตรียมอาหารในครัว เมื่อท้องฟ้าเลือนสลัว เราล้อมวงนั่งกินข้าว จากนั้นทั้งสองคนจึงปล่อยฉันไว้แต่เพียงลำพัง<br /><br />เสียงต่างๆ ระงมดังมาจากความมืดในสวน เสียงหรีดหริ่งเรไร เสียงกบเขียด เสียงหวีดแหลมของงู และเสียงที่ฉันไม่อาจแยกแยะได้อีกมากมาย แสงไฟกลางบ้านชักชวนหมู่แมลงเข้ามาเริงรำอย่างสนุกสนาน ขณะที่ตุ๊กแกคืบคลานเข้ามาเขมือบกินแมลงอย่างเงียบงัน<br /><br />ฉันนั่งฟังเสียงต่างๆ ที่ดังอยู่รายรอบ เบื้องหลังสรรพเสียงเหล่านั้น มีความเงียบสงัดซ่อนอยู่ ฉันปรารถนาเก็บมันเข้ามาไว้ในใจ.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4504979042088103098?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-63317557854273371932007-11-12T20:38:00.001-08:002007-11-12T20:38:11.484-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เรื่องของปลาใหญ่</strong> </span></div><span style="font-family:courier new;"><br />เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังขึ้นอีกครั้งริมฝั่งน้ำ ในยามบ่ายที่สายลมโชยพลิ้ว ความตื่นเต้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้คน ดวงตาเปล่งประกายสดใสใคร่รู้ คืนความมีชีวิตชีวาแก่ผู้คนริมฝั่งโขงอีกครั้ง<br /><br /> “ปลาบึกกลับมาแล้ว ปลาบึกกลับมาอีกแล้ว” ในยามบ่ายอันเงียบสงบ เสียงร้องตะโกนดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าราวคลื่นน้ำ จากท่าน้ำวัดหาดไคร้ ข่าวการกลับมาของปลาใหญ่แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองอย่างรวดเร็ว<br /><br /> “พวกเขาจับปลาบึกได้สองตัวแล้ว” เสียงบอกเล่า ปากต่อปาก ชาวเมืองชักชวนกันไปดูปลาใหญ่ นักท่องเที่ยวที่เผอิญพักอยู่ในเชียงของ ทั้งคนไทยและเทศต่างพากันมายังท่าน้ำ ชื่นชมปลาใหญ่ที่ถูกผูกมัดเอาไว้<br /><br /> “ปลาบึกกำลังจะตาย” เสียงเด็กคนหนึ่งเอ่ยขึ้น หลายคนพูดถึงปลาใหญ่ด้วยความสงสาร นักข่าวหลายคนพยายามเก็บภาพบรรยากาศริมฝั่ง ผู้คนทยอยกันมามากมาย ต่างพูดคุยและวิพากษ์วิจารณ์ด้วยรอยยิ้ม<br /><br /> “หลายวันก่อนเห็นนกนางนวลสามสี่ตัวบินผ่านมา” ใครคนหนึ่งออกความเห็น<br /><br /> “ปลาบึกสองตัวนี้ เป็นตัวผู้ ตัวเมียจะขึ้นตามมาทีหลัง” อีกคนหนึ่งพูดอย่างผู้รู้<br /><br /> “สามปีเต็มทีเดียว” ผู้เฒ่าคนหนึ่งพูดอย่างดีใจ<br /><br /> บ่ายวันนี้ เรื่องราวของปลาใหญ่แพร่สะพัดจากเมืองเล็กๆ ริมฝั่งน้ำ เข้าไปยังเมืองใหญ่ ผู้คนต่างพูดถึงปลาใหญ่ด้วยรอยยิ้ม.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-6331755785427337193?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-54664285790966762922007-11-07T19:53:00.001-08:002007-11-07T19:53:21.023-08:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>นิ้วมือ</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />แสงเรืองรองของดวงตะวันริมขอบฟ้า ส่องสะท้อนบนแผ่นน้ำเอื่อยไหล ผ่านโขดหิน หาดดอน ต้นไม้ ต้นหญ้า ดอกไม้<br /><br />มือน้อยๆ มือหนึ่ง เด็กน้อยๆ คนหนึ่ง นับนิ้วมืออย่างสงสัย<br /><br />“นิ้วก้อย นิ้วนาง นิ้วกลาง นิ้วชี้ นิ้วโป้ง เอ…แล้วทำไมนิ้วมือเราถึงต้องมีชื่อด้วยนะ”<br /><br /> ตำนานเรื่องเล่าของแม่น้ำโขง ยังถูกเล่าขานต่อกันมาตั้งแต่คนรุ่นปู่ย่าตาทวด หินแต่ละโขด ผาแต่ละผามีชื่อเรียก ผาหินบางแห่งมีตำนาน แก่งหินบางแห่งมีเรื่องเล่า มีความเชื่อ มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์สิงสถิตย์ เรื่องราวความเชื่อเหล่านี้ยังถูกเล่าขานต่อกันมา<br /><br /> นิ้วมือแต่ละนิ้ว มีชื่อเรียกที่แตกต่าง เช่นเดียวกับแก่งหินผาในแม่น้ำโขง เราบอกไม่ได้หรอกว่า นิ้วมือและหินผาไม่มีความสำคัญ เพราะหากไร้ซึ่งความสำคัญแล้ว เหตุใดสิ่งต่างๆ จึงมีชื่อให้เรียกขาน มีเรื่องเล่า มีความหมาย<br /><br /> “นิ้วก้อย นิ้วนาง นิ้วกลาง นิ้วชี้ เอ… ถ้านิ้วโป้งหายไปจะเป็นยังไงนะ”<br /><br /> หากทว่า เมื่อเราตื่นนอนขึ้นมาแล้วพบว่า นิ้วมือหายไปสักนิ้วหนึ่ง เราจะรู้สึกอย่างไร และหากทว่า เมื่อผู้คนลุ่มน้ำโขงตื่นเช้าขึ้นมาแล้วพบว่า เกาะแก่งหายไปสักแห่งหนึ่ง พวกเขาจะรู้สึกอย่างไร? คงมิแตกต่างกัน<br /><br /> เรื่องเล่าถึงแม่น้ำโขงจะเป็นอย่างไร หากเกะแก่งหินผาถูกทำให้หายไป ถึงวันนั้น ผู้เฒ่าผู้แก่คนใดจะกล้าเอ่ยเล่าให้ลูกหลานฟัง ถึงหินผากลางลำน้ำ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีเรื่องราว ตำนานและความเชื่อมากมายสิงสถิตย์อยู่<br /><br /> ใครจะกล้าหาญเอ่ยเล่าถึงสิ่งที่ไม่มีอีกแล้ว.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-5466428579096676292?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-72035020355538589532007-11-05T19:49:00.001-08:002007-11-05T19:49:30.934-08:00<div align="center"><strong><span style="font-family:courier new;">นิทานริมฝั่งโขง</span></strong></div><br /><span style="font-family:courier new;">ผู้คนทยอยกันมาหนาแน่นเช่นเดียวกับความมืดแห่งค่ำคืน เฝ้ารอฟังนิทานริมฝั่งโขง รอบข้างเต็มไปด้วยความเงียบสงัด เสียงจิ้งหรีดและกบเขียดระงมท้องทุ่ง หญิงชราหิ้วตะเกียงและกล่องใบใหญ่ขึ้นวางบนเรือ ก่อนจ้วงพายออกไปในค่ำคืนอันไม่สิ้นสุด ล่องมาตามแม่น้ำโขง</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br />เสียงของเมือง เสียงของรถยนต์จากเมืองหนึ่งสู่เมืองหนึ่ง สู่ท้องถิ่นชนบท สู่เมืองริมแม่น้ำโขง ต้นไม้ใหญ่ แม่น้ำเริงเล่นหยอกล้อในเกลียวคลื่น หมู่ปลาว่ายแหวก คนหาปลา วิถีชีวิตอันเรียบง่าย ค่ำคืนมาเยือนอย่างรวดเร็ว ลูกไฟสีแดงของพญานาคผุดลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับไม่หมดสิ้น<br /><br />มนุษย์ผู้ชายกับมนุษย์ผู้หญิง พญานาคกับพญาครุฑ หญิงชรากับเรื่องเล่า แสงและเงา การต่อสู้อันไม่จบสิ้น เริงเล่นอยู่บนฉากผ้าสีขาวขนาดใหญ่ เสียงแห่งการต่อสู้ดังสนั่นหวั่นไหว เสียงโอดครวญเจ็บปวด เสียงอ้อนวอนร้องขอในความเงียบงัน เสียงที่ไม่มีใครได้ยิน เสียงที่ไม่มีใครได้ยิน<br /><br />การเดินทางเริ่มขึ้นอีกครั้ง จากเมืองริมฝั่งแม่น้ำโขง มุ่งสู่ถิ่นชนบท หายเข้าไปในเมืองใหญ่ เช่นเดียวกับผู้คนทั้งหลายถูกกลืนหายเข้าไปในเมืองใหญ่ การต่อสู้อันไม่จบสิ้นระหว่างมนุษย์ผู้ชายกับมนุษย์ผู้หญิง พญานาคกับพญาครุฑ หญิงชรากับเรื่องเล่าที่กำลังเลือนหาย แสงและเงาท่ามกลางเสียงครวญครางอันเจ็บปวด การต่อสู้ยังดำเนินไปไม่จบสิ้น ท่ามกลางความเงียบงัน ท่ามกลางความมืดอันไพศาล. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-7203502035553858953?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-88063134026613874992007-10-29T20:06:00.001-07:002007-10-29T20:06:54.295-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ละครเงา</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ความมืดโรยตัวอย่างอ้อยอิ่งโอบคลุมท้องฟ้าและสายน้ำกว้าง เด็กๆ ห้อมล้อมเข้ามาเฉกเช่นความมืด ส่งเสียงพูดคุยและหัวเราะ เด็กกลุ่มหนึ่งคือนักแสดง และเด็กอีกกลุ่มคือผู้ชม การแสดงละครหุ่นเงากำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า<br /><br /> ท้องฟ้าสีนิลขับดวงดาวสีเงินให้สุกสกาว สายลมชื้นแห่งค่ำคืนโชยผ่านเล่นล้อกับผืนผ้าเล็กๆ พลิ้วไหว ทั้งห้าผืน เด็กนั่งห้อมล้อมเป็นวงกว้างหน้าผืนผ้าซึ่งถูกแปลงเป็นจอหนังอันสุกสว่างด้วยดวงไฟ รอบข้างมืดสนิท มีเพียงแสงเรืองวาวจากดวงตาตื่นเต้น และอยากรู้อยากเห็น<br /><br /> “บ้านหลังหนึ่งกำลังย่างปลาไว้ในเตา เจ้าแมวออกอุบายให้หมาเอาข่าย่างปลาออกจากเตา แล้วตัวเองกินปลาจนหมด พอเจ้าหมารู้ว่าแมวกินปลาจนหมด หมาจึงไปฟ้องเจ้านาย เจ้านายโกรธมากจึงไล่ตีแมว”<br /><br /> “ตายายคู่หนึ่งอยากมีลูก จึงไปบนบานสานกล่าวกับต้นไทรใหญ่เพื่อขอลูก ระหว่างทางกลับบ้าน ตายายได้พบเด็กชายคนหนึ่ง จึงพากลับมาเลี้ยงดู วันหนึ่งขณะที่ตายายพาเด็กชายไปหาปลา เด็กลงเล่นน้ำและกลับกลายร่างเป็นพญานาค ตายายรู้สึกเกรงกลัวจะไปพาชาวบ้านมา หลังจากนั้นจึงไม่มีใครพบเห็นพญานาคอีกเลย”<br /><br /> “มีแม่ลูกคู่หนึ่ง ลูกอยากได้ห่วงยางแต่แม่ไม่มีเงินซื้อให้ วันหนึ่งลูกออกไปเล่นน้ำและจมน้ำหายไป แล้วมีชายคนหนึ่งช่วยเด็กน้อยขึ้นมาจากน้ำ ก่อนดำน้ำหายไป แม่ดีใจมากที่เห็นลูกยังมีชีวิตอยู่”<br /><br /> “ในงานลอยกระทง มีการประกวดนางนพมาศ ขณะที่นางงามแต่ละคนนั่งกระทงล่องแม่น้ำโขงมาถึงบริเวณผาถ่าน กระทงเกิดพลิกคว่ำ นางงามสามคนขึ้นจากน้ำได้ แต่นางผมหอมจมน้ำหายไป ฝรั่งนักประดาน้ำจึงลงไปช่วยนางผมหอมขึ้นมา ทั้งสองเกิดรักกันและแต่งงานกัน”<br /><br /> “มีหญิงสาวสองคนเป็นเพื่อนกัน ทั้งคู่ไปเที่ยวป่า และนัดกันว่าหากเกิดหลงทางให้ไปพบกันที่ภูเขาแห่งหนึ่ง ทั้งสองเดินเที่ยวป่าจนเพลินเข้าไปในป่าช้า และได้เจอผี ต่างจึงวิ่งหนีผีและเกิดพลัดหลงกัน คนหนึ่งไปถึงแม่น้ำ อีกคนไปพบกระต่ายป่า และต่างนึกถึงภูเขาแห่งที่นัดหมาย หญิงสาวทั้งสองจึงมาพบกันและพากันกลับบ้าน”<br /><br /> แต่ละเรื่องราวถูกเอ่ยเล่าขับขานผ่านเด็กน้อยทั้งห้ากลุ่ม แต่ละคนต่างช่วยกันเล่าเรื่องราวของตน แต่ละคนช่วยกันเชิดหุ่นกระดาษที่ช่วยกันประดิษฐ์ขึ้น เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับบรรดาเพื่อนๆ และผู้ที่นั่งชมอยู่ หน้าจออย่างใจจดใจจ่อ เฝ้ารอชมการเริงเล่นระหว่างแสงและเงา<br /><br />จนทำให้ฉันอดคิดถึงค่ำคืนภายใต้แสงตะเกียงมิได้ ภายใต้แสงสลัวรางของตะเกียง หลายครั้งเราพบว่า เรื่องเล่าได้ถือกำเนิดจากเงาสลัวรอบเรืองแสงแห่งตะเกียง และเช่นเดียวกับพวกเราเด็กๆ นั่งอยู่ในวงแสงอันอบอุ่นนี้ มีรอยยิ้มบนดวงหน้าและแววตาฟุ้งฝัน ค่ำคืนนี้ก็ไม่แตกต่างกัน<br /><br />เสียงตบมือดังกึกก้องพร้อมด้วยเสียงหัวเราะหยอกล้อ เมื่อแต่ละเรื่องเล่าจบลง กลุ่มผู้ชมต่างย้ายไปยัง หน้าจอผ้าที่มีแสงสลัวราง เรืองรองด้วยหุ่นเงาอันเคลื่อนไหวได้ราวกับมีชีวิต. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8806313402661387499?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-1425965808367187142007-10-24T20:16:00.001-07:002007-10-24T20:16:27.628-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>นกนางนวล</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ชาวบ้านบางคนบอกว่า ในฤดูกาลที่น้ำโขงใสจนมองเห็นกรวดหินใต้ธารน้ำ ไกเริงร่ายส่ายไหวราวเส้นไหมสีเขียว เด็กๆ ต่างเฝ้ามองดูเส้นขอบฟ้า เฝ้ารอฝูงนกนางนวลอยู่ริมฝั่งน้ำ สดับฟังเสียงร้องเรียกเพรียกหาจากขอบฟ้าไกล<br /><br /> ฝูงนกนางนวลมาตรงเวลาเสมอ ร่อนถลาเหนือเวิ้งน้ำกว้าง ส่งเสียงพร่ำเพรียกเรียกหาอยู่เช่นนั้น เสียงร้องของมันปลุกชาวเมืองให้ออกมาเฝ้ามองอย่างชื่นชม พวกเด็กๆ โห่ร้องอย่างดีใจ วิ่งลงมายังฝั่งน้ำ หรือเจ้านางนวลรู้ว่า ชาวเมืองเฝ้ารอคอยการมาเยือนของพวกมันอยู่ทุกปี<br /><br /> เพียงไม่นาน หลังจากการมาเยือนของฝูงนางนวล ฝูงปลาใหญ่แหวกว่ายทวนน้ำขึ้นมาตามเสียงเพรียกร้องของฝูงนก เริงเล่นน้ำอยู่ตามหาดหินอันนุ่มนวลด้วยแพรไหมสีเขียว ป่วนปั่นผืนน้ำจนแตกซ่านกระเซ็น<br /><br /> หลายปีมาแล้ว ชาวเมืองต่างรอคอยวันคืนของอดีต เพื่อย้อนทวนความทรงจำ เด็กๆ เฝ้ามองดูเส้นขอบฟ้าอยู่ริมฝั่งน้ำ ไม่มีวี่แววของฝูงนกนางนวล ไม่มีวี่แววของฝูงปลาใหญ่<br /><br /> พิธีบวงสรวงปลาใหญ่เริ่มขึ้นอย่างเงียบเหงาหัวใจ หลงเหลือเพียงตำนานขานเล่าถึงฝูงนกนางนวลและฝูงปลาใหญ่ หรือจะเป็นเพียงแค่คำบอกเล่าถึงเรื่องราวที่กำลังเลือนหาย. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-142596580836718714?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-36362107041759787072007-10-23T20:46:00.000-07:002007-10-23T20:46:58.310-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RwmnkvxBCQI/AAAAAAAAAJ0/3UsN1jy7Pfw/s1600-h/attachment.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118806701222463746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RwmnkvxBCQI/AAAAAAAAAJ0/3UsN1jy7Pfw/s200/attachment.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#000099;"><strong>แนะนำหนังสือ</strong><br /></span>รวมเรื่อง (โคตร) สั้น <span style="color:#cc0000;">“ภาพร่างของความหลับ”<br /></span>คุณชอบอ่านหนังสือประเภทไหน? เบาบางอย่างไร้สาระ หวานปนเศร้าอย่างงานเกาหลี หรืองานประเภท “ทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนทุบหัว” อย่างที่นักเขียนชาวเยอรมัน นาม ฟรันซ์ คาฟกา กล่าว ถ้าหากตัวเลือกของคุณเป็นอย่างที่คาฟกากล่าวแล้วละก็หนังสือ “ภาพร่างของความหลับ” ผลงานเล่มแรกของนักเขียนหนุ่ม “สุขพงศ์ คหวงศ์อนันต์ “ ก็ไม่น่าทำให้คุณพลาดได้<br />“ภาพร่างของความหลับ” เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น 62 เรื่อง ที่จะพาคุณเปิดโลกทัศน์ ความคิดและมุมมองใหม่ๆ อย่างที่ไม่มีอ้างอิงและไม่สามารถอ้างอิงได้จากในตำราที่คุณเรียนมา<br />ฉะนั้น... อย่าหวาดกลัวถ้าหนังสือเล่มนี้จะทำให้คุณรู้สึกเหมือนโดนทุบหัว... อย่างแรง!<br /><br /><span style="color:#990000;">“ภาพร่างของความหลับ”</span> สุขพงศ์ คหวงศ์อนันต์ : เขียน I สำนักพิมพ์ง่ายงาม : พิมพ์ครั้งแรก<br />จำนวน 192 หน้า ขนาดพ๊อกเก็ตบุ๊ค ปก 4 สี กระดาษปก ปอนด์วาดเขียน 100 แกรม<br />ราคา 150 บาท I สายส่งศึกษิต 022-259-536-40 I สั่งซื้อโดยตรง : </span><a href="http://us.f385.mail.yahoo.com/ym/Compose?To=ngaingam_art@lycos.com" target="_blank"><span style="font-family:courier new;">http://us.f385.mail.yahoo.com/ym/Compose?To=ngaingam_art@lycos.com</span></a><span style="font-family:courier new;"> หรือติดต่อ 087-778055</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3636210704175978707?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-53793779715474891772007-10-23T20:45:00.001-07:002007-10-23T20:45:47.115-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>พิธีบวงสรวง</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ยามเช้าถือกำเนิดที่ริมขอบฟ้า เอิบอาบแผ่นดินโลกให้อบอุ่น สดกระจ่างด้วยแสงแดดร้อนแรง<br /><br /> เครื่องเซ่นไหว้บวงสรวงตระเตรียมไว้พร้อมเสร็จสรรพ ทั้งดอกไม้ธูปเทียน น้ำส้มป่อย ไก่ หัวหมู อาหารคาวหวาน และเหล้าพื้นเมือง<br /><br /> ชาวบ้านช่วยกันถือเครื่องบวงสรวงจากศาลาท่าเรือวัดหลวง เดินลงเนินขึ้นไปยังผาถ่าน ศาลเจ้าพ่อตั้งเด่นสง่าสะท้อนประกายแดด ผาถ่านเต็มไปด้วยตะปุ่มตะป่ำของหินสีดำ มองดูราวกับภูเขาถ่านขนาดใหญ่ ชาวบ้านจัดวางเครื่องบวงสรวง พิธีกรรมเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างจุดธูปขอพรให้เจ้าพ่อปกปักรักษาแม่น้ำโขง<br /><br /> วงสะล้อขับกล่อมบรรเลงบทเพลงล้านนาเพิ่มเติมสีสัน ในขณะที่เรื่องเก่าเล่าขานถูกเผยผ่านริมฝีปากจากที่นั่นที่นี่ บางว่าปู่ละหึ่งผู้เป็นบรรพบุรุษของผู้คนริมฝั่งแม่น้ำ ได้คอนถ่านใส่กระบุงไปขายทางทิศเหนือ เนื่องจากถ่านหนักมากจึงทำให้ไม้คานหัก ถ่านตกเกลื่อนกระจายริมฝั่งน้ำจนเกิดเป็นเกาะแก่งหินผามากมายในแม่น้ำ และผาถ่านโขดนี้เป็นถ่านก้อนหนึ่งที่ปู่ละหึ่งได้ทำตกไว้<br /><br /> บางคนได้เล่าว่า ใต้ผาถ่านแห่งนี้มีถ้ำของพญานาคอยู่ ครั้งหนึ่งมีประกวดนางนพมาศ มีการแห่นางงามทางเรือผ่านผาถ่าน เรือเกิดล่ม นางงามคนหนึ่งจมหายไป จากนั้นมีชาวบ้านมาพบนางงามคนนี้ในวังน้ำบริเวณผาถ่าน ทุกคนเชื่อว่าพญานาคได้ช่วยนางไว้<br /><br /> อีกบางคนเล่าว่า สมัยก่อนนั้น บริเวณแถบนี้เคยเป็นแดนประหารนักโทษของเมืองโบราณ<br /> <br /> ทุกเรื่องราวถูกกล่าวขานถ่ายทอดจากคนรุ่นหนึ่ง สู่คนอีกรุ่นหนึ่ง ตราบที่ผู้คนยังเชื่อและศรัทธาในสิ่งที่ยัง ฝังลึกในหัวใจของทุกคน เรื่องเล่าจะยังคงอยู่เช่นเดียวกับความเชื่อและศรัทธา.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-5379377971547489177?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-42825566097952145382007-10-16T20:32:00.001-07:002007-10-16T20:32:42.692-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>วันปีใหม่</strong> </span></div><span style="font-family:courier new;"><br />บ่ายวันนี้ พวกเราชักชวนกันมาเล่นน้ำหน้าบ้านพี่ดา มีน้องน้ำหวาน น้องมิ้น ลูกสาวสองคนของพี่ผึ้ง มีกิ๊บหลานพี่ดา แป้ง อาทิตย์ และฉันซึ่งดูเหมือนจะเป็นเด็กโข่งที่สุดในกลุ่ม<br /><br /> อาวุธของพวกเราพร้อมแล้ว ถังและกะละมังใส่น้ำ ขันและกระป๋องใบเล็กๆ รถกระบะวิ่งผ่านไปมาอยู่ตลอดเวลา ท้ายรถกระบะแต่ละคันเต็มไปด้วยเด็กหนุ่มเด็กสาว ทุกคนมีอาวุธพร้อมอยู่ในมือสำหรับสาดความชุ่มเย็นให้แก่กัน<br /><br /> เมื่อรถแต่ละคันวิ่งผ่าน ฉันจะออกไปยืนโบกรถให้ชะลอจอดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นพวกเราจึงสาดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน บางครั้งมีรถมอเตอร์ไซค์ผ่านมา เราจะโบกให้จอด และรถน้ำบนหัวไหล่ของพวกเขา หากรถคันไหนวิ่งมาเร็วๆ เราจะเอามือวักเม็ดน้ำสาดพอเป็นพิธี บางครั้ง เราจะวิ่งข้ามถนนไปเล่นน้ำกับเด็กๆ สี่ห้าคนกับหญิงสาวคนหนึ่ง เราต่างสาดน้ำกันเองอย่างสนุกสนาน<br /><br /> บางครั้งมีผู้เฒ่าผู้แก่เดินผ่านมา เราจะเข้าไปขอรดน้ำ ผู้เฒ่าผู้แก่จะเอ่ยให้พรแก่พวกเรา เช่นเดียวกับชาวต่างประเทศที่เดินผ่านไปมา เราจะเข้าไปขอรดน้ำอย่างสุภาพ พวกเขาจะยิ้มให้ พวกเขาคงนึกอยากเล่นน้ำกับพวกเราด้วย<br /><br /> เราเล่นน้ำกันจนถึงเย็น บางทีเราเล่นน้ำกับเด็กๆ ที่รู้จัก ซึ่งออกมาตั้งด่านกันบนถนน สาดน้ำกันและกัน หยอกล้อและหัวเราะ<br /><br /> ช่วงเย็นมีขบวนแห่พระพุทธรูปของแต่ละวัดในหมู่บ้านผ่านมาตามถนนสายกลาง พวกเรามายืนรอสรงน้ำพระอยู่ริมถนน ขอน้ำหยาดจากผู้เฒ่าผู้แก่ และรดน้ำผู้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมกับขอพรปีใหม่<br /><br /> ค่ำคืนมาเยือนอย่างเชื่องช้า แสงสว่างค่อยๆ เลือนหายไปจากท้องฟ้า ความมืดมาเยือนอย่างเงียบงัน วันปีใหม่กำลังจะหมดลงแล้ว ขณะที่เสียงสรวลเสเฮฮายังดังอยู่ทั่วทั้งหมู่บ้าน. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4282556609795214538?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-29235036192458804602007-10-15T20:00:00.001-07:002007-10-15T20:00:20.099-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เรือแข่ง</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">เทศกาลรื่นเริงแห่งฤดูร้อนกำลังจะมาถึง บริเวณริมฝั่งแม่น้ำโขงจึงคราคร่ำไปด้วยเด็กๆ ที่มาเล่นน้ำ ผู้คนที่มาดูการซ้อมแข่งเรือที่กำลังจะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า </span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> เสียงผู้คนเอะอะกันอยู่ริมท่าน้ำ บรรดาฝีพายของแต่ละหมู่บ้าน พาเรือพายทวนเลียบฝั่งแม่น้ำขึ้นไปยังท่าเรือสินค้า และจ้ำพายล่องกลับไปยังผาถ่าน เสียงเป่านกหวีดดังให้จังหวะ เสียงร้องออกแรงดังจากลำคอ เสียงน้ำแตกกระจายเมื่อใบพายถูกจ้วงลึกอย่างพร้อมเพรียง เรือเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ผู้คนบนฝั่งส่งเสียงเอาใจช่วย<br /><br /> ทุกๆ เย็น ฝีพายของแต่ละหมู่บ้านจะมารวมกันอยู่ริมฝั่งน้ำ เพื่อฝึกซ้อมความพร้อมเพรียงของฝีพาย ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ทั้งเรือขนาดสิบฝีพาย และยี่สิบห้าฝีพาย โดยมีเรือของหมู่บ้านขับตามคอยช่วยเหลือระวังภัยอยู่ตลอดเวลา<br /><br /> นักกีฬาทุกคนเฝ้าฝึกซ้อมอย่างแข็งขัน รอคอยการแข่งขันที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2923503619245880460?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-30483785932830358512007-10-09T20:33:00.001-07:002007-10-09T20:33:26.663-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>แม่น้ำฤดูร้อน</strong> </span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ยามบ่ายคล้อย ท้องฟ้าสดกระจ่าง ลมนิ่งสงบ แม่น้ำไหลเอื่อย เสียงของเด็กๆ ดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่ง ใกล้เข้ามาและเงียบหาย<br /><br /> อย่างเงียบงัน เด็กชายคนหนึ่งนั่งบนราวบันไดเหล็ก แล้วปล่อยตัวลื่นไถลลงมาจนถึงบันไดขั้นสุดท้าย เขากระโดดลงและยืนยิ้ม มองดูเพื่อนๆ ที่กำลังปล่อยตัวเองลื่นไถลลงมา เสียงของพวกเขาดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง พากันเดินข้ามถนนไปยืนมองดูระดับน้ำที่สูงมากขึ้นจากวันวาน พวกเขาเดินเข้ามาซื้อขนมคนละห่อสองห่อ จากนั้นจึงวิ่งลงจากบันไดไปยังริมฝั่งน้ำ เสียงพูดคุยของพวกเขา เสียงหัวเราะของพวกเขา เขย่าให้สายลมเคลื่อนไหวอีกครั้ง<br /><br /> เด็กๆ มาเล่นน้ำกันทุกวัน ตั้งแต่บ่ายจวบจนเย็นย่ำ เสียงเริงเล่นอย่างสนุกสนานของพวกเขา เรียกร้องให้เด็กๆ ในหมู่บ้านออกมารวมตัวอยู่ริมฝั่งน้ำ จากสามสี่คนเพิ่มขึ้นเป็นสิบ ยี่สิบคน จนเต็มร่องน้ำที่อยู่ระหว่างชายฝั่งกับสันดอน ตั้งแต่เด็กเล็กๆ สามสี่ขวบที่มากับพ่อแม่ จนถึงเด็กอายุสิบห้าสิบหก พวกเขามากระโดด ว่ายน้ำ ดำน้ำ สาดเม็ดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน บางคนมาเล่นกองทรายริมฝั่ง บางคนมาอาบน้ำ สระผมและถูสบู่ พวกผู้ใหญ่บางคนลงไปเล่นน้ำกับเด็กๆ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังสะท้อนกลับไปกลับมาระหว่างสองฟากฝั่งราวกับคลื่นน้ำ <br /><br /> แม่น้ำในฤดูร้อนเช่นนี้ ในยามบ่ายอันร้อนอ้าวเช่นนี้ เด็กๆ ตามหมู่บ้านต่างๆ จะลงมาเล่นน้ำยังท่าน้ำในหมู่บ้านของตน ตั้งแต่ท่าเรือ ท่าตำมิละ ท่าวัดหลวง ท่าวัดชัย ท่าวัดหาดไคร้ มิแตกต่างจากหมู่บ้านริมฝั่งทางฟากตะวันออกของแม่น้ำ<br /><br /> แม่น้ำแห่งฤดูร้อนจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเริงร่าของเด็กๆ.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3048378593283035851?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-592602274785764732007-10-09T20:30:00.000-07:002007-10-09T20:30:25.620-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ถนนสายกลาง</strong></span></div><p><br /><span style="font-family:courier new;">สี่โมงเย็นของวันเสาร์ เรามีนัดพบกันบนถนนสายกลาง </span></p><span style="font-family:Courier New;"></span><span style="font-family:courier new;"><p><br />นอกจากตลาดนัดวันศุกร์แล้ว เย็นวันเสาร์ในเชียงของยังเป็นวันที่คึกคักและมีชีวิตชีวาอีกวันหนึ่ง เพราะชาวบ้านในหมู่บ้านจะพากันออกมาปูเสื่อปูผ้านั่งขายของ จำพวกพืชผักผลไม้ที่ปลูกอยู่ตามบ้าน หรือเข้าไปเก็บตามสวนตามป่า สินค้าหลากหลายชนิดและหลากหลายสีสันมีให้เลือกซื้ออยู่มากมายเหลือเกิน </p><p><br />นอกจากพืชผักผลไม้แล้ว ยังมีชาวบ้านออกมาขายขนมและอาหารหลากชนิดแตกต่างจากวันธรรมดา ร้านขายข้าวซอยที่อยู่หน้าธนาคาร ร้านขายขนมพื้นบ้าน ร้านขายเครื่องประดับ ร้านขายของจิปาถะ ร้านขายเสื้อผ้าและแผงหนังสือเล็กๆ ต่างออกมาตั้งวางสินค้าขายอยู่บนถนนสายกลาง ชักชวนให้ผู้คนในหมู่บ้านออกมาเดินเลือกซื้อของ ชักชวนให้นักท่องเที่ยวออกมาเดินเล่น สัมผัสบรรยากาศอันแสนจะเรียบง่าย </p><p><br />ทุกเย็นวันเสาร์ เรามีนัดกันบนถนนสายกลาง.</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-59260227478576473?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-16996067381051162762007-10-09T20:28:00.001-07:002007-10-09T20:28:59.967-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>สายฝนพรำ</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ยามบ่ายร้อนอบอ้าว หมู่เมฆก่อตัวที่ริมขอบฟ้าตะวันตก เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเงียบงันแผ่คลุมห้วงฟ้า สรรพสิ่งรายรอบเริ่มเคลื่อนไหว เคลื่อนไหว และเคลื่อนไหว ลมหมุนหอบใบไม้ควงคว้างออกไปกลางแม่น้ำ เสียงใบไม้พัดพลิ้วเกรียวกราว ยอดไผ่เอนไหวลู่ลม ฝักเสี้ยวดีดดิ้นทิ้งตัว ก่อนทั้งหมดทั้งมวลจะสงบนิ่งลง<br /><br /> สรรพสิ่งสงบนิ่งและเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ใบไม้ใบหญ้าพัดลู่ตามลม ลมหมุนหอบฝุ่นลอยคลุ้งกลางอากาศ แม่น้ำพลิกเพื่อมรวดเร็ว แรงสั่นสะเทือนเริ่มต้นขึ้นจากที่ใดที่หนึ่งของห้วงฟ้า เสียงนับหมื่นนับแสนดังมาแต่ไกล ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ม่านแห่งสายฝนกรายใกล้เข้ามา เสียงเกรียวกรูซู่ซ่าดังใกล้เข้ามาพร้อมกับไอเย็นชื้น หยดหยาดอันเยียบเย็นกระเซ็นสายลงมาจากท้องฟ้า เปียกปอน<br /><br /> พายุฝนก่อตัวขึ้นในหน้าร้อน ให้ความชุ่มชื่นแก่ต้นไม้และผืนดิน ใบไม้เริ่มผลิแตกตุ่มตาสีเขียวเล็กๆ พร้อมที่จะระบัดใบสวยงาม เมล็ดพืชพันธุ์ที่หลับนอนอยู่ใต้ผืนดินเมื่อฤดูหนาวเริ่มอ่อนนุ่ม พร้อมที่จะตื่นอย่างเกียจคร้านออกมาสู่โลกภายนอก รอคอยฤดูกาลใหม่ที่จะมาเยือนในไม่ช้า.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-1699606738105116276?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-87024476794467454302007-10-07T20:50:00.001-07:002007-10-07T20:50:57.698-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เสียงแห่งฤดูร้อน</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ทันทีที่สายลมเหนือแผ่วเบาลง หมู่เมฆแปรเปลี่ยนรูปร่าง กลางวันยาวนานมากขึ้น ฉันจึงรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของวันนี้ แปลกต่างไปจากวันวาน</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> สายลมแห่งฤดูร้อนหอบเอาละอองขี้เถ้าจากการเผาไร่ลอยฟุ้งในอากาศ ใบไม้ปลิดคว้างอย่างเหนื่อยล้า ดอกไผ่คลี่กระจายเต็มลาน ฝักของต้นเสี้ยวดีดเมล็ดเสียงดังเป๊ะป๊ะ ทิ้งตัวลงบนพื้นปูน เสียงกังวานแว่วของจั๊กจั่น กรีดปีกดังมาจากที่นั่นที่นี่ ส่งสรรพสำเนียงประสานเป็นบทเพลงแห่งฤดูร้อน<br /><br /> หรือว่าฤดูร้อนได้เริ่มขึ้นแล้ว ฉันนึกสงสัย เฝ้าฟังกังวานเสียงแห่งฤดูร้อนแว่วดังมาแต่ไกล เสียงหัวเราะร่าเริงของเด็กๆ เสียงคลื่นน้ำกระทบฝั่ง เสียงเครื่องยนต์ครางมาจากท่าเรือ สรรพเสียงกังวานขึ้นพร้อมเพรียงในวันเริ่มต้นของฤดูร้อน.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8702447679446745430?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-2760268068980315482007-10-04T20:41:00.000-07:002007-10-04T20:41:16.641-07:00<div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong>ภาคสอง : ฤดูร้อน</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong><div align="center"><br /></strong> <strong>แก้วกาแฟว่างเปล่า</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong><br />ยามเย็นทอแสงอ่อนโยนเหนือแผ่นน้ำ เสียงเด็กๆ เริงเล่นน้ำอยู่ริมฝั่งอย่างสนุกสนาน ทั้งเด็กเล็กและเด็กโต ผู้ใหญ่ลงมานั่งเฝ้าละอ่อนน้อย พ่อแม่มาเล่นน้ำกับลูก สายสัมพันธ์ของชุมชน หลอมรวมกันริมฝั่งแม่น้ำ<br /><br /> วันแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียจริง จากเช้าจวบบ่ายและเย็นย่ำ ในสายลมฉ่ำชื้นของต้นฤดูร้อน ร้านกาแฟวันนี้มิแตกต่างจากวันวาน แก้วกาแฟยังว่างร้าง แก้วกาแฟแต่ละสี แต่ละขนาด แต่ละลวดลาย คว่ำอยู่บนชั้นไม้ รอคอยผู้มาลิ้มอมฤตสีดำรสเข้มข้น จากแก้วกาแฟสวยงาม<br /><br /> มิแตกต่างจากวันวาน ยามเย็นมาเยือนพร้อมด้วยเสียงเริงร่าของเด็กเล่นน้ำ ค่ำคืนโรยแสงสีหม่นคล้ำ แก้วกาแฟบนชั้นไม้ ยังเฝ้ารอคอยด้วยความหวังอันว่างเปล่า.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-276026806898031548?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-85479840559175550542007-09-26T19:49:00.001-07:002007-09-26T19:49:40.139-07:00<div align="center"><strong><span style="font-family:courier new;">ศิลปินอ้วน</span></strong></div><br /><span style="font-family:georgia;">ฉันรู้จักศิลปินคนหนึ่ง ฉันขอเรียกเขาว่าศิลปินอ้วน คงไม่ผิดนักที่ฉันจะเรียกเขาเช่นนี้ เพราะร่างอันใหญ่โตด้วยไขมันของเขานั่งเอง และที่สำคัญ เขามีอารมณ์ดีอยู่เสมอ</span><br /><span style="font-family:georgia;"><br />ศิลปินอ้วนชอบมานั่งวาดรูปอยู่หน้าร้านกาแฟเกือบทุกวัน บางวันเขาจะมาตอนเช้า บางวันเขาจะมาตอนบ่าย บางวันเขามานั่งอ่านหนังสือ และหลับคาหนังสือ บางวันเขามานั่งดื่มกาแฟ และหลับคาถ้วยกาแฟ บางวันเขามานั่งเฉยๆ ไม่มีอารมณ์วาดรูป และหลายครั้งเขาจริงจังกับการวาดรูปมาก เขาชอบใช้พู่กันละเลงสีอย่างรวดเร็ว ด้วยอารมณ์อันบรรเจิด จากผ้าใบสีขาว แต่งแต้มด้วยสีสันกลับกลายเป็นรูปร่างสวยงาม<br /><br />ภาพบางภาพของเขาดูไม่รู้เรื่อง แต่บางภาพของเขาง่ายและสื่ออารมณ์ได้ชัดเจน อีกบางภาพของเขา เต็มไปด้วยทีแปรงหมุนวนไปวนมาด้วยสีอันหลากหลาย ราวกับว่าเขายังหาทางออกให้กับความคิดตัวเองไม่ได้ ขณะที่บางภาพมีความสดใสของเด็กๆ<br /><br />เขาสอนให้ฉันหัดวาดรูป เริ่มจากภาพนิ่ง ถ้วยกาแฟ แจกัน และสิ่งของต่างๆ ที่อยู่ในร้าน แต่ฉันมักจะวาดอะไรผิดเพี้ยนไปจากแบบเสมอ เส้นสายแข็งกระด้างไม่น่าดู ฉันหัดเขียนภาพแล้วภาพเล่า แล้วเอามาให้เขาวิจารณ์ เขาจะตำหนิ เอ่ยชมและให้กำลังใจอยู่เสมอ<br /><br />ฉันว่าเขาเป็นคนที่น่าอิจฉา ฉันรู้สึกอิจฉาเขา เพราะเขาเป็นศิลปินอ้วน อารมณ์ดี และหลับง่าย.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8547984055917555054?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-61719086446394725592007-09-24T19:55:00.002-07:002007-09-24T19:55:48.558-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ตลาดนัดวันศุกร์</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ชีวิตคนเรามักจะเริ่มต้นในตอนเช้า พร้อมเสียงไก่ขันเจื้อยแจ้ว ในบรรยากาศสดใส ด้วยหัวใจอันสดชื่นรื่นรมย์<br /><br /> ดวงอาทิตย์มาเยือนอย่างช้าเชือน เสียงระฆังกังวานจากโบสถ์ เสียงนกร้องเริงร่า พระเดินบิณฑบาตไปตามบ้าน ร่างค้อมด้วยศรัทธาคารวะ ข้าวและอาหาร เสียงสวดคำพร ดังขึ้นและเลือนหาย<br /><br /> ชาวบ้านจากหมู่บ้านต่างๆ ทยอยกันเข้ามาในตัวอำเภอ เพราะวันนี้มีตลาดนัดวันศุกร์ หลายคนจึงถือโอกาสมาธุระในอำเภอและซื้อข้าวของจำเป็นกลับไปยังบ้าน ผู้คนมากมายมายังตลาดนัด หลากหลายภาษาและเผ่าพันธุ์ หลากหลายเสื้อผ้าและการแต่งกาย แต่ยังมีภาษาหนึ่งที่ทำให้ผู้คนเข้าใจกันและกัน มันปรากฏอยู่ในแววตา สีหน้าและรอยยิ้ม<br /><br /> เช่นเดียวกับผู้คนทางฟากฝั่งลาว หลังจากด่านเปิด พ่อค้าแม่ขายจากประเทศลาวข้ามมาซื้อสินค้าเพื่อเอากลับไปขาย เด็กหนุ่มเด็กสาวบางคนถือโอกาสข้ามมาเที่ยวประเทศไทย และเดินหาซื้อของในตลาดเอากลับไปใช้ในชีวิตประจำวัน<br /><br /> วันศุกร์เริ่มต้นด้วยความสดใสมีชีวิตชีวาของตลาด ผู้คนทักทายพูดคุย ยิ้มแย้มแจ่มใส พวกเขามารวมกันเพื่อทำให้วันนี้เสร็จสมบูรณ์ ก่อนแยกย้ายกลับไปบ้านเรือนของตน<br /><br /> ใครใคร่ค้าค้า ใครใคร่ขายขาย ใครใคร่ซื้อเลือกซื้อตามสบาย ตลาดนัดเริ่มวายแล้ว เมื่อยามบ่ายมาเยือน ร้านค้าทยอยหายไปทีละร้านสองร้าน หลงเหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่า ด้วยสัญญามั่นว่า วันศุกร์หน้าเราจะมาพบกัน.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-6171908644639472559?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-9802801641728472382007-09-21T04:46:00.002-07:002007-09-21T04:46:39.199-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ดอกงิ้วบาน</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ปีใหม่ผ่านเข้ามาอีกหน ลมหนาวยิ่งหนาวเหน็บ ภาพแม่น้ำเลือนรางอยู่ในม่านหมอกขาวโพลน แสงแดดเอื้อไออบอุ่นให้แก่ยามเช้า อบอุ่นนุ่มนวลด้วยแสงแห่งรัก<br /><br /> ฉันนั่งรถคาริเบี้ยนสีเขียวมาตามถนนเลียบแม่น้ำโขง ธรรมชาติเผยความงดงามของโขดเขา ภาพแม่น้ำหลากไหล เกาะแก่งมะหินมะผา ท้องฟ้า และเมฆหมอก ใบไม้แปรเปลี่ยนสีสันแกว่งไกวในสายลมหนาว ดอกหญ้าเปล่งประกายตลอดสองข้างทาง ดอกไม้ป่าต่างอวดรูปโฉมโนมพรรณและสีสันงดงาม<br /><br /> เฉกเช่นต้นงิ้วริมฝั่งแม่น้ำโขง พวกหล่อนพยายามสลัดใบของตนให้หล่นร่วง เพื่อผลิสะพรั่งงดงามด้วยดอกดวงสีแสดแดงดั่งตะวันยามอรุณ แย้มบานสว่างไสวราวกับดอกดวงตะวันเล็กๆ นับพันนับหมื่นดวงมาอยู่รวมกัน เอื้อแสงให้ผู้ได้ยลรู้สึกอบอุ่นหัวใจ<br /><br /> ดอกงิ้วแย้มบานแล้วในเช้าวันนี้ หลังการรอคอยเนิ่นนาน เฉกเช่นการรอคอยการมาเยือนของดวงตะวันยามเช้า ดวงดอกสีแดงเรื่อเรืองสว่างไสว ล้อแสงวิบวับกับประกายของสายน้ำ หยอกล้ออยู่เช่นนี้ ราวกับไม่มีวันเหือดหาย ดวงดอกแห่งตะวันมิอาจลับขอบฟ้าแม้ค่ำคืนจะมาเยือน แย้มบานอยู่เช่นนี้ สว่างไสวอยู่เช่นนี้ เรื่อเรืองอยู่เช่นนี้ ให้ดวงใจอบอุ่นแม้ในค่ำคืนอันหนาวเย็น<br /><div align="center"><br /><em>ดวงตะวัน<br />บานยามค่ำคืน<br />ที่ริมโขง.</em><br /> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-980280164172847238?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-30326499161741648752007-09-21T04:44:00.002-07:002007-09-21T04:44:55.230-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ลมพัดยอดไผ่</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong><br />สายลมหนาวพัดโชยเข้ามาอีกระลอกในเช้าวันใหม่ ลมหนาวเดินทางไกลมาจากแผ่นดินใหญ่ทางเหนือ พาดผ่านแผ่นดินที่ราบสูงและหุบเขา เข้าสู่ดินแดนทางตอนล่างติดริมฝั่งทะเล<br /><br /> เสียงหวีดหวิวครวญครางปลุกให้ฉันตื่นขึ้นมาจากความฝัน ฉันเฝ้าฟังเสียงสายลมหนาวหยอกล้อยอดไผ่ภายนอก กระชับผ้าห่มอย่างเกียจคร้าน เสียงที่ได้ยินทำให้ฉันนึกถึงภาพยอดไผ่ไหวเอนลู่ลมไปมาราวจะเริงรำ ปลิดปลิวใบไผ่ให้หมุนคว้างตามลม เสียงซู่ซ่าเสียดสีของลำไผ่ราวกำลังกรีดกรายอยู่ไปมา ดังเริงร่ายแห่งหญิงสาวในงานราตรีสโมสร<br /><br /> เสียงลมพัดยอดไผ่ทำให้ฉันลุกออกจากที่นอน ยามนี้ควรจะเป็นเวลาแห่งความมีชีวิตชีวามิใช่หรือ ฉันควรจะลุกขึ้นและออกไปเริ่มต้นวันใหม่มากกว่ามัวนอนจมความเกียจคร้านอยู่เช่นนี้<br />และจากนั้นชีวิตของฉันจึงเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่ง เช่นเดียวกับการเริงร่ายของยอดไผ่ลู่ลม.<br /> </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3032649916174164875?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-23578114226806349612007-09-12T20:03:00.000-07:002007-09-12T20:03:19.419-07:00<span style="font-family:courier new;">หยดหนึ่งมหาชเล<br />วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;"><div align="center"><strong>ดอกไม้เล็กๆ บนถนนสายนั้น</strong></div><br />ถนนที่มืดมิดค่อยๆ สว่างเรืองขึ้นด้วยแสงแห่งยามเช้า พระเดินแถวเนิบช้า รับบาตรตามบ้านเรือนอันเงียบสงบ ชายผ้าเหลืองพลิ้วไหวล้อลมหนาวแผ่วจางก่อนลับหายไปยังถนนสายหลัก ที่ซึ่งมวลดอกไม้แย้มบานขึ้นมาได้ชั่วเพียงข้ามคืน...<br /><br />วันวาน... ฉันเห็นมนุษย์นำพวกเธอมาประดับประดาอยู่ตามเกาะกลางถนน จัดตกแต่งเป็นสวนดอกไม้งามท่ามกลางความร้อนและฝุ่นควัน แต่พวกเธอก็ไม่เคยปริปากบ่น อาจเป็นเพราะพวกเธอเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลหรืออาจกำลังพักผ่อน กลีบใบของพวกเธอม้วนงอ ดวงดอกของพวกเธอสลดแดด เหี่ยวเฉา กระทั่งเย็นย่ำ มนุษย์จึงพากันจากไป ปล่อยทิ้งพวกเธอไว้ท่ามกลางความโดดเดี่ยว แม้พวกเธอจะมีอยู่อย่างมากมายเกินไปก็ตาม หากฉันรู้สึกว่าพวกเธอกำลังโดดเดี่ยวอย่างที่สุดในชีวิต<br /><br />หลังผ่านค่ำคืนอันยาวนานและสายน้ำชุ่มฉ่ำที่มนุษย์นำมาราดรด พวกเธอค่อยๆ ตื่นฟื้น แย้มบานสดใส พูดคุยหยอกล้อเฝ้าชื่นชมกันและกัน อวดโฉมว่าตนเด่นเป็นสง่าที่สุดในงานเฉลิมฉลองที่กำลังจะเริ่มขึ้น ฉันมองเห็นเธอเด่นชัดก็ในยามนี้ พวกเธอเฉิดฉายอยู่ในชุดหลากสีสันละลานตา มีทั้งเยอร์บีร่า อลิสซั่ม เดซี่ ผกากรอง ดาวเรือง ตาเสือ ผีเสื้อ สร้อยไก่ พวกเธอล้วนสดสวยและง่ามสง่าเหลือเกิน<br /><br />แดดสาย... มนุษย์มากมายเริ่มทบทยอยกันมาบนท้องถนน เสียงดนตรีมโหรีดังกระหึ่ม เป็นสัญญาณการเริ่มต้นของงานเฉลิมฉลองประจำปี เสียงชื่นชมความงามของพวกเธอดังอยู่มิได้ขาด มนุษย์ต่างพากันถ่ายรูปคู่กับพวกเธอ เพื่อเป็นสักขีพยานในความงดงาม และเพื่อเก็บไว้ในความทรงจำ<br /><br />หลายวันต่อมา ถนนกลับคืนสู่ความเงียบสงบดังเดิม การสัญจรกลับคืนสู่ภาวะปกติ ขณะดวงดอกของฉันตูมเต่งและพร้อมจะเบ่งบานอยู่ในกระถางริมทาง ครั้นเหลือบมองไปยังมวลดอกไม้บนถนนสายหลัก พวกเธอกำลังเหี่ยวเฉาโรยรา ดูพวกเธอโดดเดี่ยวยิ่งกว่าวันแรกที่มาถึง เพราะหลังจากงานเฉลิมฉลองเสร็จสิ้น แทบไม่มีใครมาคอยใส่ใจดูแลพวกเธออีกเลย มนุษย์ลืมแม้กระทั่งการรดน้ำให้กับพวกเธอ ต่างจากหญิงสาวผมยาวที่มารดน้ำให้ฉันทุกๆ เช้า เธอเฝ้าดูแลฉันเป็นอย่างดีเสมอมา<br /><br />มันทำให้ฉันนึกถึงถ้อยคำของแม่ แม่ชอบเล่าถึงงานเฉลิมฉลอง เล่าถึงดอกไม้มากมายถูกนำมาตกแต่งประดับประดาอยู่ตามถนนหนทาง แต่สุดท้ายก็ถูกทิ้งให้เหี่ยวแห้งเฉาตายไปโดยไม่ได้รับการเหลียวแล นั่นอาจเป็นเพราะพวกเธอมิได้มีความสัมพันธ์ใดใดกับสถานที่แห่งนี้ ไม่มีความผูกพันใดใดแม้แต่กับพวกมนุษย์ที่นำเธอมา<br /><br />ต่างจากดอกใบของฉันที่มีค่าควรแก่การชื่นชม การมีอยู่ของฉันจึงมีความหมายสำหรับหญิงสาวผมยาว เช่นเดียวกับที่เธอมีความหมายสำหรับฉัน นั่นเป็นเพราะความผูกพันที่เกิดขึ้นระหว่างเรา เธอจึงเป็นหญิงสาวผมยาวเพียงคนเดียวในโลกของฉัน*<br /><br />เย็นย่ำลงแล้ว พวกมนุษย์กำลังนำพาพวกเธอจากไป มวลดอกไม้ที่เคยงดงาม และในวันพรุ่งนี้เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ฉันรู้ดีว่าพวกเธอคงพากันจากไปหมดแล้ว กลับไปสู่ความโดดเดี่ยวอันมืดมิดหนาวเย็น ขณะที่ดวงดอกของฉันคงจะแย้มบานในแสงแรกด้วยรอยยิ้มแห่งปีติ รอคอยการมาถึงของหญิงสาวผมยาวคนนั้น<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;">* ดาลใจจากดอกกุหลาบของเจ้าชายน้อย, อังตวน เดอ แซงเต็ก ซูเปรี</span><br /></span><span style="font-family:courier new;">พิมพ์ครั้งแรก นิตยสารสานแสงอรุณ ฉบับคัมภีร์ไบเบิล สอนโลกให้รู้วิธีที่จะรัก กรกฎาคม-สิงหาคม ๒๕๕๐<br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2357811422680634961?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-88705407982194591872007-09-05T02:40:00.001-07:002007-09-05T02:40:28.577-07:00<div><div><div><span style="font-family:courier new;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล<br /><br />กลางเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ผมเดินทางไปงานแต่งงานของเพื่อนที่อำภอท่าฉาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ผมจึงถือโอกาสแวะที่อำเภอไชยา เพื่อเยี่ยมชมตลาด และโบราณสถานในละแวกใกล้เคียง ทั้งไม่ลืมไปเยี่ยมเยือนสวนโมกขพลาราม ผมได้เดินเรื่อยเปื่อยไปตามเส้นทางท่ามกลางหมู่ไม้รกครึ้มภายในสวนโมกข์ ฤดูฝนขับให้ผืนป่าที่นี่ชุ่มชื้นและครึ้มเขียวไปหมด ดูแล้วสงบเย็น เพียงแค่ได้เดินอยู่ในความเงียบสงบของที่นี่ ก็นับว่าคุ้มค่ามากแล้ว</span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> การได้ไปเยือนสวนโมกข์ ทำให้ผมนึกถึงการเขียนบันทึกสั้นๆ เหมือนครั้งไปเยือนแม่น้ำเงาเมื่อปลายปี ๒๕๔๔ ครั้งนั้นพวกเราพูดคุยกันว่า น่าจะเขียนอะไรกันคนละชิ้นสองชิ้นในการเดินทางร่วมกัน ผมจึงเลือกเขียนกลอนสั้นๆ สามสี่บรรทัด พร้อมด้วยบันทึกสั้นๆ เอาไว้ ครั้งนี้ผมจึงเลือกเขียนเป็นบันทึกสั้นๆ ประกอบกลอนสามบรรทัด เพื่อบันทึกเป็นการเดินทางสามบรรทัด เชิญทัศนา...<br /><br /><em>๑<br />หัวลำโพง<br />เวทีสาธารณะ<br />เราล้วนเป็นตัวละคร</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> การเดินทางเริ่มต้นอีกครั้งที่หัวลำโพง ผู้คนในค่ำคืนนี้ไม่พลุกพล่านมากนัก แต่ละคนต่างมีจุดหมายของตัวเอง แต่ละคนต่างมีความใฝ่ฝันของตัวเอง แต่ละคนต่างออกเดินทางเพื่อค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไปจากหัวใจของตนเอง เช่นเดียวกับฉัน</span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> หัวลำโพง ศูนย์รวมคนเดินทางผู้แปลกหน้า เราร่วมอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน เราร่วมกันแสดงอยู่บนเวทีของโลก บนเวทีของชีวิต มิต่างอะไรกับตัวละคร<br /> <br /><em>๒<br />ภายในตู้เสบียง<br />ผู้คนกินดื่ม<br />ชีวิต</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> บนรถไฟสายกรุงเทพฯ-นครศรีธรรมราช ฉันนั่งอยู่ในตู้เสบียง เฝ้ามองดูผู้คนดื่มกินอาหาร พูดคุยและสรวลเสเฮฮา ภาพความมืดที่เคลื่อนผ่าน แต่ละสถานีที่เคลื่อนผ่าน ชีวิตได้เคลื่อนผ่านไปพร้อมกับวันเวลา ฉันพบความชราภาพในตัวเอง<br /><br /><em>๓<br />ความมืดอันยืดยาว<br />ขบวนรถไฟใจ<br />ดูจะไร้จุดหมายปลายทาง</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> ความมืดรินไหลราวไม่สิ้นสุด ผ่านเข้ามาทางหน้าต่างรถไฟ เสียงกึงกังของล้อเหล็กเบียดเสียดรางบ่งบอกให้รู้ถึงหนทางอันยาวไกล จุดหมายของการเดินทางอาจมิไกลเกินไปนัก หากแต่จุดหมายแห่งหัวใจ อยู่ที่ใดนั้น ดูจะมืดมนหนทาง และไร้จุดมุ่งหมาย <br /> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106650868806606034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt536LMoXNI/AAAAAAAAAJs/XQKRaWGV_mg/s200/DSC00130.JPG" border="0" /><br /><em>๔<br />รุ่งเช้า<br />โลกเปิดเปลือกตา<br />ชมมหรสพชีวิต</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> ฉันตื่นขึ้นมาเมื่อท้องฟ้าเริ่มสาง รับรู้ถึงอากาศเย็นชื้นของสายฝนแห่งค่ำคืน ความชุ่มชื่นของต้นไม้ใบหญ้า หยาดน้ำค้างค้างเกาะใบไม้ มองเห็นสวนยางพารา ต้นมะพร้าว ตาลโตนด และท้องทุ่งนากว้างไกลสุดสายตา ขณะท้องฟ้าชักม่านเปิด ดวงอาทิตย์ไขแสง มหรสพแห่งชีวิตของที่นี่ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง<br /><br /><em>๕<br />หม้อกาแฟกรุ่นไอร้อน<br />พระเดินบิณฑบาต<br />เนิบช้า</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> ฉันลงรถไฟที่สถานีไชยา สถานีเล็กๆ อันสงบเงียบของเมืองอันเงียบสงบ ฉันมองหาร้านกาแฟที่ซ่อนตัวอยู่ในตลาด เดินสวนกับพระที่ออกเดินบิณฑบาตมาตามถนนหนทาง แต่ละย่างก้าวสงบเงียบราวมิปรารถนารบกวนเวลาตื่นนอนของสรรพสัตว์ ค้อมกายนิ่งรับบาตรตามบ้านเรือน </span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> นั่นไง ร้านกาแฟเก่าแก่ริมทางต้อนรับคนแปลกหน้า กรุ่นไอน้ำร้อนคลุ้งรอคอย...<br /><br /><em>๖<br />ซากอิฐเก่าแก่<br />ความรุ่งเรืองแห่งอดีต<br />เผยตัวอยู่ตรงหน้า</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> ฉันนิ่งมองดูโบราณสถานศิลปะสมัยศรีวิชัยของวัดหลง เป็นซากอิฐเก่าแก่ พืชมอสขึ้นเขียวครึ้ม ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าอันเงียบเหงาและโดดเดี่ยว มิหลงเหลือร่องรอยความรุ่งเรืองแต่อดีตกาล แม้จะมีการสัณนิฐานกันว่า ไชยาเคยเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัยมากว่าหกศตวรรษ เป็นอาณาจักรที่มีความเจริญสูงสุด จากหลักฐานการค้นพบโบราณสถานและโบราณวัตถุอันเก่าแก่ คือพระบรมธาตุไชยา พระเจดีย์หรือปราสาทอิฐ ซึ่งบันทึกในศิลาจารึกสามองค์ที่วัดเวียง วัดแก้ว และวัดหลง</span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> จากประวัติความเป็นมาทำให้ซากโบราณแห่งอดีตค่อยๆ เรืองรองขึ้นในใจ ราวจะนำพาเราให้พลัดหลงไปสู่ความรุ่งเรืองแห่งอดีตอีกครั้ง <br /> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106649915323866306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt53CrMoXMI/AAAAAAAAAJk/rM4AlfT9_IM/s200/DSC00209.JPG" border="0" /><br /><em>๗<br />พระพุทธรูปศิลาทราย<br />ดวงตา<br />สบดวงตา</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br />ฉันก้มลงกราบเบื้องหน้าพระพุทธรูปศิลาทราย บริเวณด้านนอกของพระบรมธาตุไชยา พระพุทธรูปทั้งสามองค์ ดวงหน้ามีรูปลักษณ์อันแตกต่าง หากทว่าดูสงบ ดวงตาเปิดเพียงเล็กน้อยค้อมมองอย่างสำรวม ริมฝีปากแย้มอิ่ม สุขสงบ<br />ฉันเงยหน้าขึ้นสบมองดวงตาศิลาทราย ราวดวงตาสบดวงตา นิ่งงัน...<br /> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt52ObMoXLI/AAAAAAAAAJc/tHvzz_j7yMw/s1600-h/DSC00243.JPG"><span style="font-family:courier new;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106649017675701426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt52ObMoXLI/AAAAAAAAAJc/tHvzz_j7yMw/s200/DSC00243.JPG" border="0" /></span></a><br /><em>๘<br />เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามา<br />หริ่งเรไรร้องระงม<br />แว่วเสียงธารน้ำไหล</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> เพียงแค่ย่างก้าวเข้าสู่สวนโมกขพลาราม เสียงจากโลกภายนอกดูเหมือนถูกกันออกห่างจากสรรพเสียงของจิ้งหรีดและเรไร </span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> เนิ่นนานหลายปี วันเวลาได้นำพาฉันกลับมาที่นี่อีกครั้ง มาเฝ้าฟังเสียงพระธรรมรินผ่านสายลมโยกไหวยอดไม้ ใบไม้หล่นกระทบพื้น ไก่คุ้ยเขี่ยหาอาหาร และการขับบรรเลงของเพลงไพร เสียงพระธรรมค่อยๆ ก่อความสงบในจิตใจของฉัน เพื่อให้ฉันได้มีโอกาสหยุด และเฝ้าฟัง<br /><br /><em>๙<br />ดั่งเคยอยู่<br />เหมือนไม่เคยอยู่<br />บนม้าหินตัวเดิม</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br />ฉันนั่งเงียบ เฝ้ามองม้าหินตัวหนึ่ง ดั่งปริศนาธรรม “ตัวกู-ของกู ปล่อยวาง ซึ่งตัวกู-ของกู” </span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> บนม้านั่งตัวนี้ ท่านพุทธทาสเคยนั่งบรรยายธรรมและต้อนรับแขกผู้มาเยี่ยมเยือนอยู่เสมอ แต่วันนี้แม้ไม่มีท่านอยู่แล้ว แต่เหมือนท่านยังคงอยู่ ดั่งเคยอยู่ เหมือนไม่เคยอยู่ ปล่อยวางตัวกู-ของกู<br /><br /><em>๑๐<br />เพลงกล่อมเด็กแว่วยิน<br />หมากพร้าวกลางทะเลขี้ผึ้ง<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt51abMoXKI/AAAAAAAAAJU/dEU8Ir1KGqg/s1600-h/DSC00254.JPG"><span style="font-family:courier new;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106648124322503842" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt51abMoXKI/AAAAAAAAAJU/dEU8Ir1KGqg/s200/DSC00254.JPG" border="0" /></span></a><br />ผู้พ้นบุญอยู่หนใด</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br />ฉันเดินเรื่อยเปื่อยมาจนถึงสระนาฬิเกร์ มองดูมะพร้าวยืนต้นโดดเดี่ยวกลางสระน้ำ เสียงเพลงกล่อมเด็กล่องลอยผ่านเข้ามา</span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> <em>เอ่อน้องเอย มะพร้าวนาฬิเกร์<br /> ต้นเดียวโนเน กลางทะเลขี้ผึ้ง<br /> ฝนตกไม่ต้อง ฟ้าร้องไม่ถึง<br /> กลางทะเลขี้ผึ้ง ถึงได้แต่ผู้พ้นบุญเอย</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><em><br /></em> มะพร้าวยังยืนต้นโดดเดี่ยวอยู่ที่นี่ คล้ายดั่งรอคอย...<br /> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106646629673884818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt50DbMoXJI/AAAAAAAAAJM/J9lQpQIJWN0/s200/DSC00288.JPG" border="0" /><br /><em>๑๑<br />โบสถ์ธรรมชาติ<br />แวดล้อมด้วยต้นไม้<br />และเสียงนกร้อง</em></span></div><div><span style="font-family:courier new;"><br /> ฉันเดินหลงเวียนอยู่เนิ่นนานเพื่อหาทางขึ้นสู่โบสถ์ธรรมชาติเขาพุทธทอง ยิ่งเดิน ดูเหมือนยิ่งห่างไกล ทว่าหนทางย่อมมีอยู่แล้ว เพียงแต่เราจะค้นหาพบหรือไม่</span> <div><span style="font-family:courier new;"><br /> ฉันก้มลงกราบหน้าพระประธาน สงบนิ่ง เฝ้าฟังเสียงของความเงียบ เสียงบทสวดสาธยายมนต์รินผ่านสายลมที่โยกไหวใบไม้ ในเสียงนกร้อง และหริ่งหรีดเรไรระงม</span> <div><span style="font-family:courier new;"><br /> เพียงแค่นั่งอยู่ที่นี่ ฉันพลันได้ยินเสียงใจของตัวเอง<br /> </span><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt5yqbMoXII/AAAAAAAAAJE/8RZUstAQ_yU/s1600-h/DSC00305.JPG"><span style="font-family:courier new;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106645100665527426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rt5yqbMoXII/AAAAAAAAAJE/8RZUstAQ_yU/s200/DSC00305.JPG" border="0" /></span></a><br /><span style="font-family:courier new;"><em>๑๒<br />ก้อนหิน<br />นิ่งสงบ<br />ฟังเสียงสายลมพัดผ่าน</em></span> <div><span style="font-family:courier new;"><em></em><br /> ฉันเฝ้ามองก้อนหิน นิ่งสงบ ไม่เคลื่อนไหว สายลมเป่าพัดลมหายใจ ก้อนหินพลันมีชีวิต ขณะฉันนิ่งสงบ ไม่เคลื่อนไหว อุ่นอวลในลมหายใจ เหมือนมีใครเฝ้ามอง.<br /><br /> <br /> </span></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8870540798219459187?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-43163018255097570052007-08-28T20:36:00.000-07:002007-08-28T20:36:01.914-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>แม่หญิงแห่งลุ่มน้ำ</strong> </span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ทุกๆ เช้า เมื่อแสงแดดแผดไออันอบอุ่น กลุ่มแม่หญิงในหมู่บ้านจะเดินลงมาริมฝั่งแม่น้ำ มองดูระดับน้ำว่าแตกต่างจากวันวานมากน้อยเพียงใด จากนั้นจึงเดินลงตามขั้นบันไดมายังริมฝั่ง กองสัมภาระไว้บนฝั่งก่อนย่างเหยียบลงสู่ สายน้ำอันเย็นยะเยือก เดินข้ามน้ำไปยังสันดอนที่เห็นอยู่เบื้องหน้า ก้มลงเก็บไกสีเขียวราวแพรไหมที่ขึ้นอยู่ตามดอนหิน<br /><br />ตามผาหิน หาดและดอนหิน ใต้ระดับน้ำที่แสงแดดสาดส่องลงไปถึง อันเป็นบริเวณน้ำที่ใสสะอาด จะเป็นที่ก่อกำเนิดของไก หรือสาหร่ายแม่น้ำโขง สายไกสีเขียวลื่นและนุ่มมือราวกับแพรไหม พลิ้วไหวไปมาในกระแสน้ำ ชักชวนให้บรรดาผู้หญิงในหมู่บ้านพากันลงมาเก็บไก ตามหาดดอนหินริมสองฟากฝั่งน้ำ<br /><br />ภาพก้มๆ เงยๆ ในโอบกอดของแม่น้ำอันเย็นยะเยือก ทำให้ฉันนึกถึงภาพของแม่กำลังให้นมลูกดื่ม ในช่วงขณะที่ก้มตัวลงไขว่คว้าสายไกบนหาดหิน ริมฝีปากจรดสายน้ำพลิกเพื่อมราวจะดื่มซับน้ำนมจากทรวงอกของมารดา<br /><br />หลังจากเก็บไกเสร็จ พวกนางจะนำเอาไกมาซักล้างริมฝั่ง ทุบบนโขดหินและเก็บเศษตะกอนออกให้หมด จากนั้นจึงเปลี่ยนเสื้อผ้า และพากันเดินกลับบ้าน.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4316301825509757005?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-88089808572156785652007-08-21T20:46:00.001-07:002007-08-21T20:46:35.020-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>การละเล่น</strong></span></div><br /><span style="font-family:courier new;">ในยามบ่ายของวันสุดสัปดาห์เช่นนี้ เด็กๆ จากละแวกบ้านห้าหกคนจะชักชวนกันลงมาเล่นน้ำโขง ตรงท่าน้ำตำมิละ บริเวณนี้มีหาดทรายและโขดหินมากมาย เมื่อน้ำลงจะมองเห็นสันดอนเล็กๆ ก่อเกิดร่องน้ำซึ่งกลายเป็นอาณาจักรของลูกน้ำโขงตัวน้อยๆ ดำผุดดำว่ายกันอย่างสนุกสนาน</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /> เกมการละเล่นต่างๆ ถูกคิดขึ้นมามากมาย ว่ายน้ำแข่งกัน ดำน้ำแข่งกัน แบ่งข้างทำสงครามกัน ครั้นเมื่อรู้สึกหนาว พวกเขาจะขึ้นมารวมตัวกันบนฝั่งทราย เล่นหมากขี้เบ้า โดยขุดทรายให้เป็นหลุมใหญ่ ถากหลุมให้เป็นร่องลึก แต่ละคนต่างปั้นทรายให้เป็นก้อนกลมแข็ง แล้วปล่อยให้ลงมาชนกันในหลุม ของใครแตกถือว่าแพ้<br /><br /> เช่นเดียวกับทุกเย็น วันนี้ฉันจะลงไปตักแม่น้ำโขงขึ้นมารดดอกไม้ที่ปลูกเอาไว้ ฉันมองดูพวกเขาเล่นกันบนฝั่งอย่างนึกสนใจ จึงเดินเข้าไปทักทาย<br /><br /> พวกเขาขุดหลุมทรายต่างระดับกันหลายหลุม จากริมฝั่งสูงขึ้นตามเนินทราย ถมผนังให้สูงและมีความมั่นคงแข็งแรงเหมือนเขื่อน จากนั้นจึงใช้ถุงตักน้ำขึ้นมาใส่ในหลุมบนสุด ถุงแล้วถุงเล่า ทุกคนต่างช่วยกัน จนน้ำล้น ทรายไม่อาจทานรับน้ำได้ทั้งหมด ผนังเขื่อนจึงพังทลายลง ปล่อยให้น้ำไหลลงสู่เขื่อนที่ต่ำลงมา พวกเขายังช่วยกันเติมน้ำไม่หยุดยั้ง จนเขื่อนที่สองแตก น้ำไหลลงมาในเขื่อนที่สาม สี่ ห้า จนแต่ละเขื่อนพังทลายจนหมด<br /><br /> พวกเขาร้องตะโกน “เขื่อนแตก เขื่อนแตก” พวกเขานึกอย่างไรกันนะ จึงจำลองหลุมทรายให้กลายเป็นเขื่อน ฉันได้แต่นึกสงสัย<br /><br /> “เขื่อนที่ไหนกัน เขื่อนของประเทศจีนหรือ” พวกเขายิ้มและพยักหน้า<br /><br /> ฉันมองดูน้ำโขงไหลจากเขื่อนด้านบนลงมายังเขื่อนชั้นต่างๆ เห็นการพังทลายของแต่ละเขื่อน ฉันรู้สึกเศร้าเมื่อคิดไปว่า หากมีบ้านเรือนและผู้คนอยู่ทางตอนล่างของเขื่อนแล้วจะเกิดอะไรขึ้น หากแม่น้ำที่เขื่อนกักกั้นอยู่เหือดแห้งลงจะเกิดอะไรขึ้น<br /><br /> ฉันได้แต่เศร้าใจ ขณะมองดูโลกจำลองของเด็กๆ. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-8808980857215678565?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-43108072359111137732007-08-20T01:16:00.002-07:002007-08-20T01:16:59.621-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เรือหาปลา</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br /><div>ทุกๆ วัน ในม่านหมอกยามอรุณ เรือหาปลาลอยลำกลางแม่น้ำโขง แล่นเข้าหาแสงตะวันเรืองรองเหนือเส้นขอบฟ้า แล่นฝ่าประกายวิบวับของแผ่นน้ำ ในคลื่นอันพลิ้วพรายของทุกๆ เช้า ฉันมองเห็นคนกับเรือหาปลาลำนั้น </div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RslNf7MoWlI/AAAAAAAAAEM/b0G5gevDx2Q/s1600-h/DSC02748.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5100693263835748946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RslNf7MoWlI/AAAAAAAAAEM/b0G5gevDx2Q/s200/DSC02748.JPG" border="0" /></a>สายลมหนาวยังพรูพรายพลิ้วไหว เรือหาปลาลอยลำโดดเดี่ยว เสียงเครื่องยนต์ก้องสะท้อน ฟองคลื่นแตกซ่าน โฉบร่อนจากแผ่นดินไทย มุ่งหน้าสู่ดอนทรายกลางลำน้ำ ก่อนชะลอตัวปรับทิศทางตั้งลำริมฝั่ง เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่ม ลูกบอลถูกเหวี่ยงลอยคว้างเหนือสายน้ำ สายมองถูกปล่อยล่องไหล แล่นเรือทวนกระแส ทำมุม ๓๐ องศากับดอนทราย ๔๕ องศา ๖๐ องศา ๙๐ องศา ๑๒๐ องศา เครื่องยนต์ถูกผ่อนและดับนิ่ง ปล่อยให้เรือเคลื่อนที่เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวบนแผ่นน้ำ และไหลล่องเฉกเช่นกระแสน้ำ </div><div><br />สายตาเหม่อมองสายน้ำแผ่กว้าง จับจ้องลูกบอลลอยคว้างอย่างมีความหวัง ขณะมือหนึ่งวาดวนใบพายอยู่บนหัวเรือ ส่วนอีกมือหนึ่งถือสายมองมั่น ประสาทรู้สึกตื่นโพลงพร้อมรับสัมผัสอันหนักหน่วงใต้ผืนน้ำ </div><div><br />เวลาผ่านไปอย่างอ้อยอิ่งช้าเชือน แสงตะวันเพิ่มไออุ่นหอมอวล พรานปลาเร่งสาวสายมองขึ้นกองบนเรือ รับสัมผัสจากแรงกระตุกอันหนักหน่วง ยิ่งเข้าใกล้จุดหมาย แรงสัมผัสยิ่งหนักหน่วง </div><div><br />ชีวิตผู้คนริมฝั่งแม่น้ำโขงดำเนินอยู่เช่นนี้ แม่น้ำยังเคลื่อนไหลอย่างมีชีวิตชีวา แม่น้ำคอยโอบเอื้อชีวิตของ ผู้คนริมฝั่ง เกื้อกูลสายสัมพันธ์แห่งชีวิตมิให้ขาดรอน. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4310807235911113773?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-49602137033353851752007-08-15T21:38:00.002-07:002007-08-15T21:38:41.666-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ลมหนาว</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />ลมหนาวระลอกใหม่พัดโชยเข้ามาอีกครั้งจากผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ของประเทศจีน สายลมหนาวพัดพาเรียวปีกของฝูงนกผ่านเข้าสู่ประเทศอันอบอุ่น<br /><br /> เช้าวันนี้จึงไม่พบเห็นนักท่องเที่ยวลงมาเดินเล่นอยู่ริมฝั่งโขงเช่นที่เคยมี นอกจากชายชราในชุดคลุมคนหนึ่งลงมาขี่จักรยานออกกำลังกายดังเช่นทุกๆ วัน ฉันมักเห็นแกออกมาขี่จักรยานเสมอในช่วงเช้าๆ เช่นนี้<br /><br /> แม้ว่าชายชราจะมีอายุมากแล้ว แต่ยังดูแข็งแรงดี แม้เราจะไม่เคยพูดคุยหรือทักทายกัน ทว่าเราต่างรับรู้การมีอยู่ของกันและกัน ชายชราขี่จักรยานผ่านร้านกาแฟทุกวัน แกมองดูร้านกาแฟแต่ไม่เคยเอ่ยถามถึงสิ่งใด ชายชรามองดูด้วยสายตาของผู้ที่เฝ้ามองความเป็นไป<br /><br /> ในเช้าวันนี้จึงมีเพียงฉันและชายชราในความคิดคำนึงของตน เฝ้ามองแสงเรื่อเรืองเหนือเทือกเขาบนแผ่นดินลาว ดวงอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นจากเทือกเขา สาดแสงอ่อนจางเผยความอบอุ่นแก่พื้นโลก แสงเช้างดงามสาดสะท้อนลงบนผืนน้ำเป็นประกายวิบวับ ม่านหมอกล่องลอยโอบล้อมเทือกเขาและแม่น้ำเอาไว้ เช่นเดียวกับแสงแดดอันอบอุ่นโอบล้อมชีวิตของโลก.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4960213703335385175?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-42691393383323861562007-08-07T20:55:00.000-07:002007-08-07T20:55:12.878-07:00<span style="font-family:georgia;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล</span><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>มนต์รักแม่กลอง</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><div><br /><br /></div><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rrk71-telUI/AAAAAAAAADs/fAkjWtgnmoI/s1600-h/DSC09657.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096170251899278658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rrk71-telUI/AAAAAAAAADs/fAkjWtgnmoI/s200/DSC09657.jpg" border="0" /></a><br /><br /><em>เจื้อยแจ้วแว่วเสียงสำเนียงขับร้อง<br />ดั่งเพลงมนต์รักแม่กลอง<br />ล่องลอยพลิ้วหวานซ่านมา<br />กล่อม...สาวงามบ้านอัมพวา<br />มนต์รักแม่กลองแว่วมา<br />เหมือนสายธาราแม่กลองรำพึง</em></div><em><div><br /><br /><br /><br /></div><div><br /></em>บทเพลงมนต์รักแม่กลองแว่วหวานซ่านผ่านริมฝีปากของฉันอยู่ตลอดเวลาที่เดินทางมุ่งหน้าสู่อำเภอแม่กลอง ราวกับว่า ฉันเดินทางมาตามท่วงทำนองของบทเพลง มาตามเสียงพร่ำร้องเพรียกหาที่แว่วดังอยู่ในหัวใจมาเนิ่นนาน</div><div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rrk8NetelVI/AAAAAAAAAD0/rlBD86irt_E/s1600-h/DSC09663.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096170655626204498" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rrk8NetelVI/AAAAAAAAAD0/rlBD86irt_E/s200/DSC09663.jpg" border="0" /></a><br /><br /></div><div align="center"><br /><em>พี่ต้องจากลาขวัญตานิ่มน้อง<br />ไม่ลืมลาสาวแม่กลอง<br />ต้องครวญหวนมาสักวัน<br />กลิ่น...เนื้อนางไม่จางสัมพันธ์<br />เราสองล่องเรือร่วมกัน<br />ร้องเพลงชมจันทร์ลุ่มน้ำแม่กลอง</em> </div><div align="left"><br /><br />ฉันนั่งอยู่ริมแม่น้ำ ปล่อยให้สายลมหอบกลิ่นไออันอ่อนโยนคุ้นเคยล่องลอยเข้ามาโอบกอด ขณะเคลิ้มฟังบทเพลงแว่วหวานไพเราะจากเสียงไวโอลินของชายนิรนาม เสียงไวโอลินของเขาได้ชักพาให้ฉันเดินทางย้อนกลับไปสู่อดีตอันเลือนรางเมื่อวัยเด็ก ภาพแม่น้ำแผ่กว้างไพศาล ภาพเรือที่สัญจรผ่านไปมา บ้านเรือนริมฝั่งคลอง และการเดินทางอันไม่สิ้นสุด</div><div><br /></div><div align="left"><br />ไม่เคยสิ้นสุด ราวกับว่าการเดินทางได้เริ่มต้น ณ ที่ใดที่หนึ่งของสุดฟากความฝัน เพื่อเดินทางไปยังที่ใดที่หนึ่งของอีกสุดฟากความฝัน เพียงชั่วลำน้ำแม่กลองขวางกัน เพียงชั่วเสียงเพลงล่องลับลอยหาย การเดินทางได้เริ่มต้นอีกครั้ง อีกค<a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rrk8iutelWI/AAAAAAAAAD8/pujk1-4G2Q0/s1600-h/DSC09676.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096171020698424674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rrk8iutelWI/AAAAAAAAAD8/pujk1-4G2Q0/s200/DSC09676.jpg" border="0" /></a>รั้ง และอีกครั้ง...<br /></div><div align="center"><br /><em>ไม่ลืม...น้ำใจไมตรี<br />สาวงามบ้านบางคณที<br />เอื้ออารีเรียกร้อง ให้ดื่มน้ำตาล<br />พร้อมกับยิ้มหวานของนวลละออง<br />ก่อนลาจากสาวแม่กลอง<br />เราร่วมปิดทองงานวัดบ้านแหลม </em></div><em><div><br /></em>ฉันเดินเรียบเรื่อยมาตามลำคลองอัมพวา ห่างไกลจากย่านตลาดที่นักท่องเที่ยวมาเที่ยวชม เดินเลือกซื้อสินค้า อาหาร ขนม และของฝากกันอย่างพลุกพล่าน ทว่ายิ่งห่างไกลออกมา ภาพห้องแถวไม้ริมฝั่งคลองกลับเงียบเหงา ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นอันเงียบสงบ </div><div><br /></div><div><br />ฉันได้พบว่า ความมีชีวิตจริงๆ ของคนอัมพวาแอบซ่อนอยู่ที่นี่ ชีวิตอันปกติธรรมดาของผู้คน บ้านเรือนและร้านขายของของชาวบ้าน มีตั้งแต่อุปกรณ์การเกษตร ยา และสินค้าของชำ บางครอบครัวนั่งล้อมวงกินอาหารมื้อค่ำอยู่ด้วยกัน บ้างจดจ่ออยู่หน้าจอโทรทัศน์ บ้างนั่งพูดคุยสรวลเสเฮฮาระหว่างเพื่อนบ้าน เด็กๆ วิ่งหยอกล้อ กระโดดเล่นน้ำ หรือบางที นี่คือวิถีชีวิตของผู้คนแห่งลุ่มน้ำแม่กลองที่ฉันอยากได้รู้จักจริงๆ?<br /><em></em></div><div align="center"><em>เจื้อยแจ้วแว่วเสียงสำเนียงขับร้อง<br />คร่ำครวญลาสาวแม่กลอง<br />ล่องลอยเมื่อคืนข้างแรม<br />กรุ่น...หอมไอทะเลเคล้าแซม<br />มนต์รักแม่กลองแทรกแซม<br />คิดถึงพวงแก้มนวลสาวแม่กลอง</em> </div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rrk9XetelXI/AAAAAAAAAEE/Hhf5kXa3qkQ/s1600-h/DSC09687.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096171926936524146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rrk9XetelXI/AAAAAAAAAEE/Hhf5kXa3qkQ/s200/DSC09687.JPG" border="0" /></a><br />สายลมยามค่ำคืนหอบไอเย็นของแม่น้ำขึ้นมาอบร่ำ เรือล่องออกจากตลาดอัมพวาเข้าสู่คลองผีหลอก เรือท่องเที่ยวนับสิบลำล่องไปในความมืดของแม่น้ำ เฝ้ามองแสงพริบพราวของดวงดาวเล็กๆ มากมายที่เกาะอยู่ตามกิ่งก้านดอกใบของต้นลำพูเหนือผืนน้ำ นาฏกรรมแห่งชีวิตที่ชักชวนผู้คนมากมายเข้ามาเยี่ยมชม อีกทั้งยังชักชวนความขัดแย้งมาสู่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ริมฝั่งคลอง หรือการท่องเที่ยวกำลังจะเข้ามาแบ่งแยกทำลายความสงบเรียบง่ายของผู้คนที่นี่?</div><div><br /><br /><br /></div><div>สายน้ำยามค่ำคืนทำให้ฉันหวนคิดถึงเรื่องราวมากมายที่ล้วนเคยผ่านเข้ามาแล้วผ่านไป ชีวิตที่ผ่านมาของฉันล้วนมีความเชื่อมโยงผูกพันอยู่กับสายน้ำ และผู้คนที่พิงพักอาศัยอยู่กับสายน้ำ เรื่องราวชีวิตของผู้คนที่นี่ก่อให้เกิดความคุ้นเคยกับฉันอย่างประหลาด แม้ในภาวะที่จำความได้ นี่คือครั้งแรกที่ฉันได้มาเยือนถิ่นแม่กลอง </div><div><br /></div><div>แต่ในความฝันลึกล้ำของวัยเยาว์ สายน้ำแม่กลองล่องไหลเข้ามาอยู่เยือนในหัวใจของฉันมาเนิ่นนานแล้ว นับจากวันนั้น...</div><div><br /></div><div>เสียงไวโอลินยังบรรเลงเพลงแผ่วเบา ล่องลอยมาตามสายน้ำยามค่ำคืน หวานแว่ว...<br /><em></em></div><div align="center"><em>กรุ่น...หอมไอทะเลเคล้าแซม<br />มนต์รักแม่กลองแทรกแซม<br />คิดถึงพวงแก้มนวลสาวแม่กลอง...</em><br /></div><div align="left"><br /></span></div><span style="font-family:georgia;">๓๐ กรกฎาคม ๒๕๕๐</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4269139338332386156?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-34643671099446681902007-08-06T21:08:00.002-07:002007-08-06T21:08:17.769-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ข้างหลังโปสการ์ด</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong><div align="left"><br />ยามเย็นเดินทางผ่านเข้ามาอย่างเงียบงัน ในบรรยากาศอันเงียบเหงาของร้านกาแฟ แม่น้ำโขงยังคงล่องไหลดุจดังชีวิต ล่องไหลไม่หยุดยั้ง</div><div align="left"><br /> เรือลำน้อยลอยล่อง บางขณะถูกปล่อยให้ลอยคว้างกลางลำน้ำ ไร้ทิศไร้ทางไม่แตกต่างจากชีวิตในบางช่วงเวลา ถูกปล่อยให้เคว้งคว้างไร้จุดหมายปลายทาง</div><div align="left"><br /> ฉันหวังว่าการเดินทางที่ผ่านมาคงยังความสุขแก่เธอบ้าง หากเราไม่ปล่อยให้ตัวเองคาดหวังกับสิ่งต่างๆ มากเกินไป เมื่อเรามีความรู้สึกว่า หลายสิ่งหลายอย่างไม่เป็นไปตามที่เราคิดเอาไว้ หากเราไม่คาดหวังอันใด แน่นอนว่าเราย่อมไม่รู้สึกผิดหวัง เราเพียงแต่ปล่อยให้ชีวิตไหลลอยไปดุจเดียวกับกระแสน้ำ ไร้ซึ่งการคาดหวังใดใด</div><div align="left"><br /> อากาศหนาวเย็นเริ่มจางคลายลงบ้างแล้วในยามเช้า และปล่อยให้ยามเย็นนิ่งงัน ทว่าชีวิตยังคงเริงเล่นไปอย่างอิสระและเปี่ยมล้นด้วยพลังใจ.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3464367109944668190?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-77677395884718524902007-08-01T20:36:00.000-07:002007-08-01T20:36:10.561-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ชายชรากับหลานสาว</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />แสงแดดอ่อนโยนของยามเย็นอาบละอองพร่ามัวทาบทับเทือกเขาไกลโพ้น ดูราวกับฉากที่มีแม่น้ำโขงล่องไหลลับหาย นักท่องเที่ยวลงมาเดินชมความงดงามอยู่บนถนนริมฝั่งน้ำ ในขณะที่ผู้คนที่นี่ออกมาเดินเล่นและวิ่งออกกำลังกายดังเช่นปกติ เรือลอยลำเนิบช้าอยู่ริมฝั่งน้ำ ห่างไกลออกไปยังอีกฟากฝั่ง ชาวลาวเดินทอดแหอยู่บนหาดกรวดหินบนสันดอนกลางแม่น้ำ<br /><br /> ทุกเย็นฉันพบเห็นชายชราคนหนึ่งลงมาอาบน้ำโขงอยู่เสมอ คล้ายดั่งคำมั่นสัญญาของเพื่อนเก่า ชายชรากับแม่น้ำโขง คล้ายเป็นสัญญาณลึกลับในการพบเจอระหว่างชายชรากับฉัน และเป็นดั่งการนัดพบของชายชรากับเจ้ามณี สุนัขผู้มีอารมณ์กราดเกรี้ยวของตำมิละเกสต์เฮาส์<br /><br /> ทุกเย็นก่อนลงไปอาบน้ำในแม่น้ำโขง ชายชราจะออกเดินหรือวิ่งไปมาอยู่บนถนนริมฝั่ง เพื่อเรียกเหงื่อและทำให้ร่างกายอบอุ่นมากพอที่จะต้านทานความหนาวเย็นของแม่น้ำโขง ทันทีที่ชายชราปรากฏตัว ฉันจะได้ยินเสียงเห่าของเจ้ามณีจากบนเกสต์เฮาส์ จากนั้นมันจะค่อยๆ พาร่างเตี้ยๆ ของมันลงมาวิ่งไล่ตามเห่าแก ในขณะที่แกเองหันมาแกล้งขู่และเย้าแหย่มัน ทว่าเจ้ามณีก็หาได้ลดละไม่ ทั้งคู่จึงต่างวิ่งไล่ข่มขู่กันไปมาราวกับการเริงเล่นของสายลมที่หลงรักใบไม้แห้ง จึงพัดพาใบไม้ให้หมุนคว้างไปมาอยู่เช่นนั้น เมื่อสงครามยุติ ชายชราจึงเดินลงไปยังริมฝั่งน้ำ<br /><br /> เย็นนี้ก็เช่นเดียวกัน ทันทีที่ได้เห็นชายชรา เสียงเห่าของเจ้ามณีก็ดังขึ้น เป็นเสียงเห่าเล็กๆ ที่ไม่น่าเกรงขามเท่าใดนัก ทว่าในวันนี้ชายชรามากับหลานสาวตัวน้อยๆ คนหนึ่ง เธอคงนึกสนุกจึงอยากมาอาบน้ำโขงกับปู่ด้วย<br /><br /> ชายชราพาเธอออกวิ่งช้าๆ ไปตามถนนเลียบแม่น้ำ เสียงของเจ้ามณีเงียบหายไป แต่แล้วกลับดังขึ้นอีกครั้ง ดั่งคำสัญญาที่มีต่อกัน เจ้ามณียังทำหน้าที่ของมัน แต่พอมันเห็นเด็กหญิง มันเห่าอีกสองสามครั้งพอเป็นพิธีก่อนหันหลังกลับ ราวกับมันต้องการบอกให้ชายชรารู้ว่า “เอาแค่นี้ก็แล้วกัน ฉันไม่อยากทำให้แกต้องขายหน้าสาวน้อยคนนี้หรอก” จากนั้นมันก็วิ่งกลับขึ้นไปประจำที่ของมัน<br /><br /> เมื่อวิ่งจนเหนื่อย ชายชราพาเด็กหญิงเดินลงบันไดไปยังฝั่งน้ำ แกนั่งลงและชี้ชวนให้เด็กหญิงมองดูการไหลของสายน้ำพลางเอ่ยเล่าถึงบางเรื่องราวเกี่ยวกับแม่น้ำโขง จากนั้นแกช่วยเธอถอดเสื้อผ้าออกเพื่อให้ร่างกายชินกับไอเย็นของอากาศ หยั่งเท้าลงบนผืนทรายปล่อยให้เกลียวคลื่นน้อยๆ จากเรือหาปลาลามเลียหน้าแข้ง ฟังเสียงกระซิบแผ่วเบาจากคลื่นน้ำ และเริงเล่นอย่างสนุกสนาน<br /><br /> มันน่าตื่นเต้นมิใช่หรือกับการได้ลงมาอาบน้ำโขง มันน่าตื่นเต้นมิใช่หรือกับเรื่องเล่าของชายชรา เช่นเดียวกับสิ่งใหม่ๆ ที่กำลังย่างกรายเข้ามาสู่ชีวิตของเด็กหญิงคนนี้ เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมิใช่หรือกับครั้งแรกของชีวิต.<br /> </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-7767739588471852490?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-39694913698532587282007-07-31T20:16:00.000-07:002007-07-31T20:16:04.791-07:00<span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:georgia;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล</span><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rq_1hOtelMI/AAAAAAAAACs/9Ci3NtUeZgU/s1600-h/DSC03397.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093559654812652738" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rq_1hOtelMI/AAAAAAAAACs/9Ci3NtUeZgU/s200/DSC03397.JPG" border="0" /></a><br />ยามเช้ากำลังเริ่มต้นขึ้นที่ริมขอบฟ้า ขณะความมืดคลี่ม่านหม่นเผยให้เห็นผืนฟ้างามครามชมพู เรื่อเรืองราวผิวสาวเปล่งปลั่งส่องสะท้อนจนพื้นผิวของแม่น้ำโขงอาบด้วยมวลแห่งสีสันดุจเดียวกัน </span><div><div><div><span style="font-family:courier new;"><div><br />ฉันยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง ฟังเสียงคลื่นน้ำทบทยอยเข้าสู่ชายฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่าราวมิรู้จักเหน็ดเหนื่อย สายลมหนาวยะเยือกหอบพัดเอากลิ่นหอมชื่นของแม่น้ำอันคุ้นเคยเข้ามา ฉันเฝ้ามองดูฝูงนกสีขาวผกโผจากรวงรังบินข้ามฟ้าลับหายไปในม่านหมอกเบื้องทิศตะวันออก ขณะดวงตะวันสีแดงปรากฏรูปกายเหนือเส้นขอบฟ้า เรืองรองด้วยแสงแดดอ่อนจาง ค่อยๆ เก็บซับมวลหมอกเหนือผิวน้ำ ค่อยๆ อาบความอบอุ่นไปทั่วบริเวณ </div><div><br />หมู่บ้านริมฝั่งเรืองรองอ่อนหวานด้วยแสงแรก ก่อนแผ่ซ่านละอองแดดอันอบอุ่นอาบผืนน้ำโขงจนเปล่งประกายงามระยับ เอื้อความอบอุ่นให้กับเรือหาปลาของชาวประมงพื้นบ้านที่ล่องลอยอยู่กลางแม่น้ำตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง เด็กชายตักน้ำขึ้นมารดพืชผักของแปลงเกษตรริมฝั่งแม่น้ำโขง แม่หญิงชาวบ้านลงมาซักผ้าและตักน้ำหาบเอาขึ้นไปเก็บไว้ใช้ภายในครัวเรือน และเด็กๆ ที่วิ่งเล่นสนุกสนานอยู่ในรั้วบ้านอันอบอุ่น <a href="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rq_2RutelNI/AAAAAAAAAC0/W_bVK_O1XAI/s1600-h/DSC03164.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093560488036308178" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rq_2RutelNI/AAAAAAAAAC0/W_bVK_O1XAI/s200/DSC03164.JPG" border="0" /></a></div><div><br />ละอองแดดอบอุ่นอาบร่างของหญิงแม่ค้าน้อยๆ สวมหมวกญวนขี่รถถีบกระเตงของขายอยู่บนถนนสายหลักในเมือง แม่หญิงชาวบ้านใส่บาตรและพนมมือรับพรจากพระสามสี่รูปที่เดินออกมาบิณฑบาตตามบ้านเรือน แม่เฒ่าสองนางสวมเสื้อกันหนาวนั่งเคี้ยวหมากพูดคุยถึงความหลังบนเตียงไม้ใหญ่หน้าบ้าน และไอร้อนจากหม้อต้มกาแฟและหม้อเฝออวลอุ่นในร้านกาแฟยามเช้าที่คับคั่งไปด้วยผู้คน </div><div><br />ละอองแดดอาบอุ่นต้นไม้ใบหญ้าสดขจีจากหยาดน้ำค้างยามเช้า งานบุญเลี้ยงพระของบรรดาพ่อบ้านแม่บ้านที่กำลังนั่งฟังเพลงสวดแห่งสานุศิษย์ของสมณโคดม นักกีฬาเดินยืดเส้นสายเพื่อเตรียมตัวลงสนามแข่งขันในงานกีฬาประจำแขวง ขบวนผู้โดยสารและสัมภาระอัดแน่นบนรถสองแถวที่กำลังเดินทางจากเมืองไปสู่เมือง และบรรดานักท่องเที่ยวและชาวเมือง<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rq_3fetelOI/AAAAAAAAAC8/nw2Xe1D1NCI/s1600-h/DSC03426.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093561823771137250" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rq_3fetelOI/AAAAAAAAAC8/nw2Xe1D1NCI/s200/DSC03426.JPG" border="0" /></a>ที่กำลังเตรียมเดินทางไปร่วมงานบุญที่ปราสาทวัดพู </div><div><br />ละอองแดดอาบอุ่นอยู่ตามตึกรามบ้านช่องห้องหับของเมือง โฮงหมอหรือสถานพยาบาลอันเงียบร้างและไร้ผู้คน สนามและอาคารของโฮงเฮียนอันเงียบเหงาในเช้าวันอาทิตย์ สิมและวัดวาอารามนิ่งสงบรอคอยผู้ศรัทธาเข้ามาเยี่ยมเยือน เฮือนไม้ประดับประดาสร้อยฉลุเชิงชายหลังคาแบบขนมปังขิงตามสถาปัตยกรรมร่วมสมัยรัชกาลที่ห้า ตึกโคโรเนียลร่องรอยแห่งศิลปะตกค้างจากเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศส ขัวหรือสะพานวัดใจที่ไม่อนุญาตให้รถวิ่งผ่านสวนทางบนลำห้วยสายน้อย </div><div><br />ดวงตะวันอาบละอองแดดอันอบอุ่นไปทั่วเมืองทั้งเมือง มิแบ่งแยกผู้เหย้าหรือผู้มาเยือน มิแบ่งแยกว่ายากดีมีจนสูงส่งหรือต่ำทราม มิแบ่งแยกเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ หรือศาสนา ตามวิถีชีวิตอันเรียบง่ายงดงามของผู้คน ทว่าเอื้อความอบอุ่นไปถ้วนทั่วตลอดเส้นสายแม่น้ำโขง มิได้แบ่งแยกว่าเป็นผู้ให้หรือผู้ทำลาย เป็นผู้กักตุนเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ส่วนตนหรือผู้คอยเอื้อเฟื้อแบ่งปัน มิแบ่งแยกว่าเป็นจีน พม่า ลาว ไทย กัมพูชาหรือเวียดนาม แม่น้ำโขงยังคงหลากไหลไปหล่อเลี้ยง ดวงตะวันยังสาดแสงร้อนแรงอบอุ่น </div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rq_46OtelPI/AAAAAAAAADE/e0HanE2KKhE/s1600-h/ลาวใต้+001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093563382844265714" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rq_46OtelPI/AAAAAAAAADE/e0HanE2KKhE/s200/%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B9%83%E0%B8%95%E0%B9%89+001.jpg" border="0" /></a><br />ทุกครั้งที่ได้ยืนอยู่เบื้องหน้าสายน้ำ ฉันนึกถึงความเอื้อเฟื้อแบ่งปันที่หลากไหลไปหล่อเลี้ยงมวลสิ่งมีชีวิตได้ไม่เคยสิ้นสุด ทุกครั้งที่ได้เฝ้ามองการก่อกำเนิดของดวงตะวัน ฉันนึกถึงการเริ่มต้นของชีวิตและการเอื้อเฟื้อแบ่งปันความอบอุ่นให้กับชีวิตได้ไม่เคยหมดสิ้น และทุกครั้งจึงก่อเกิดความอบอุ่นคุ้นเคยเล็กๆ ในใจฉัน แม้นจะอยู่ในแดนดินอันห่างไกลจากบ้านเกิดเมืองนอน </div><div><br />ใช่หรือไม่ว่า นี่คือหัวใจแห่งรักของผู้มอบให้อย่างแท้จริง เฉกเช่นสายน้ำให้ได้โดยไม่เคยร้องขอสิ่งตอบแทน แสงของดวงตะวันอาบเอื้อแบ่งปันให้โดยไม่เคยร้องขอสิ่งตอบแทน และเช่นเดียวกัน ฉันปรารถนาเป็นได้แค่เพียงเศษหนึ่งส่วนล้านของสายน้ำและดวงตะวัน... </div><div> </div><div><span style="font-family:georgia;">ขอบคุณ นู๋ไหม สำหรับภาพสุดท้าย</span></div><div><span style="font-family:georgia;">พิมพ์ครั้งแรก สานแสงอรุณ ฉบับโลกต้องการ "เล็ก" และ "งาม" พฤษภาคม-มิถุนายน ๒๕๕๐</span><br /></div></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3969491369853258728?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-2850296399983999432007-07-31T19:47:00.000-07:002007-07-31T19:47:01.593-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>เดือนเพ็ญ</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong><br />ความมืดกำลังลืมตาตื่น ในขณะที่แสงของยามพลบเลือนรางอยู่หลังเทือกเขาฟากตะวันตก พระจันทร์ซีดขาวค่อยๆ เผยตัวตนเหนือเทือกเขาฟากฝั่งเมืองห้วยทราย ความมืดค่อยๆ ขับให้พระจันทร์เปล่งแสงนวลสีเหลืองเรืองเรื่อขึ้นทุกขณะ แสงอันงดงามก่อให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด<br /> <br /> แสงจันทร์นวลกระจ่างค่อยๆ ลูบไล้พื้นผิวโลก เอิบอาบพืชพรรณ สัตว์ มนุษย์และมวลสิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนโลกใบนี้ โลกที่เต็มไปด้วยเรื่องเล่าถึงพระจันทร์<br /><br /> ในค่ำคืนเช่นนี้ เหมาะที่จะได้นอนฟังนิทานแห่งดวงจันทร์ และปล่อยความคิดฝันให้ล่องลอยไปในจินตนาการอันบรรเจิดเพริศแพร้ว หลายครั้งฉันได้พบว่า เรื่องเล่าจากวัยเยาว์ได้เติบโตขึ้นในตัวตนของฉัน และยังคงแต่งแต้มสีสันลงไปในเรื่องราวเมื่อครั้งอดีต ปล่อยให้มันงอกเงยและงดงาม<br /><br /> ค่ำคืนนี้จึงเหมาะสำหรับการเปิดโลกในอดีตของเราขึ้นมา เพื่อปล่อยให้ตัวเองโลดแล่นไปสู่จินตนาการอันกว้างไกลไร้ที่สิ้นสุด เช่นเดียวกับแสงของดวงจันทร์ที่ลูบไล้ทั่วพื้นแผ่นดินโลกยามค่ำคืน<br /><br /> แสงจันทร์ทำให้เราได้มองเห็นการเติบโตขึ้นของตัวเอง ในโลกแห่งจินตนาการที่แฝงฝังอยู่ในหัวใจของวัยเยาว์อีกครั้ง. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-285029639998399943?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-58502957127759512592007-07-22T20:02:00.000-07:002007-07-22T20:02:04.439-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>คนปลูกผัก</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RqQZ8OtelLI/AAAAAAAAACk/0yU5GQ2TGsU/s1600-h/DSC02651.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090222001367192754" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RqQZ8OtelLI/AAAAAAAAACk/0yU5GQ2TGsU/s200/DSC02651.jpg" border="0" /></a><br />ลมหนาวมาเยือนอย่างแผ่วเบาในเช้าวันนี้ ต้นไม้ใบหญ้าเริงร่าในพรายพรูของสายลม ม่านหมอกแผ่คลุมสายน้ำอย่างนุ่มนวล ขณะดวงตะวันเผยรอยยิ้มที่ริมขอบฟ้า ชายชราลากรถเข็นบรรทุกไซลั่นสามใบผ่านหน้าร้านกาแฟ น้ำแห้งลงมากแล้ว การวางไซดักปลาเป็นไปได้ยาก จึงถึงเวลาแขวนไซเพื่อซ่อมแซม หากทว่ากิจกรรมริมแม่น้ำโขงอีกอย่างหนึ่งของชายชรายังดำเนินต่อไป </div><div><br />เช้าและเย็น ชายชราจะออกมาดูแปลงผักริมฝั่งน้ำ เดินลงไปตักน้ำโขงขึ้นมารดแปลงผักที่กำลังอวดช่อใบงอกงาม วันเวลาเคลื่อนผ่านสวนน้อยๆ แห่งนี้ ชายชราเพียงอาศัยเฝ้ารดน้ำดูแลมิได้ขาด แร่ธาตุใต้พื้นดินริมฝั่งจึงต่างช่วยเร่งให้พืชผักนานาชนิดเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว </div><div><br />ในยามเช้าที่สายลมหนาวพัดผ่านมาเยือน ภรรยาของชายชรากับหลานสาวลงมาช่วยกันเก็บพืชผักในสวนน้อยๆ สำหรับมื้ออาหาร สำหรับแจกจ่ายเพื่อนบ้าน มีเหลือเผื่อขายในตลาด พืชผักมีมากพอสำหรับคนทั้งเมือง </div><div><br />ชีวิตริมสองฟากฝั่งเป็นดั่งเดียวกัน เมื่อลมหนาวพัดผ่าน น้ำลดระดับลง ผืนดินริมฝั่งแม่น้ำโขงโอบรับ เมล็ดพันธุ์มากมาย โอบอุ้มดูแลมวลชีวิตให้เติบโตขึ้นพร้อมกัน.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-5850295712775951259?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-9833222188387131512007-07-20T03:23:00.002-07:002007-07-20T03:23:26.986-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>หมอกเช้า</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br />วันนี้ฉันมาเปิดร้านสายกว่าปกติ เพราะมัวแต่นอนรอแสงของยามเช้าให้เข้ามาเยี่ยมเยือนทางหน้าต่างห้อง โดยหารู้ไม่ว่า วันนี้เราอาจไม่ได้พบเห็นแสงอันอบอุ่นของยามวันก็เป็นได้ ด้วยม่านหมอกคลี่คลุมเมืองทั้งหมดไว้ในความชื่นมื่นรื่นรมย์<br /><br /> เมื่อฉันมาถึงร้านกาแฟ ม่านหมอกโรยตัวอยู่ตามถนนหนทาง ปกคลุมแม่น้ำทั้งสายไว้ในม่านหนาทึบ พร่าเลือนและขาวโพลน อำพรางทั้งหมดทั้งมวลเอาไว้ราวกับเด็กสาวผู้เอียงอายมิกล้าสบตาเด็กหนุ่มที่แอบจ้องมอง <br /><br />ทันทีที่เปิดประตูร้าน หมอกได้ทะลักไหลเข้ามาเต็มร้าน ทำให้ทุกอณูของอากาศเต็มไปด้วยละอองหมอกอันชุ่มชื้น นกเช้าร้องมาจากที่นั่นที่นี่ ต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มชุ่มชื่นอยู่ด้วยน้ำค้าง ดอกเสี้ยวทิ้งตัวสู่ลานพื้นอย่างแช่มช้า กิ่งใบโยกไหวในสายลมบางเบา<br /><br />ครั้นพอกาน้ำร้อนเริ่มเดือด ม่านหมอกค่อยๆ คลายตัวถดถอย เลือนรางและจางหาย ค่อยๆ เผยภาพของ แม่น้ำให้คืนกลับมาอีกครั้ง แม่น้ำโขงที่คุ้นเคย หากทว่าในเช้าวันนี้กลับดูราวกับเป็นแม่น้ำสายใหม่ เต็มไปด้วยละอองหมอกบางเบา เต็มไปด้วยความงามที่รอคอยการค้นพบ เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาที่เคลื่อนไหลไม่เคยหยุดนิ่ง<br />ภาพชีวิตราวกับได้ถือกำเนิดขึ้นใหม่นี้ ค่อยๆ ดำเนินต่อไปอีกครั้ง.<br /> </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-983322218838713151?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-27064507924397537732007-07-17T04:49:00.001-07:002007-07-17T04:49:39.655-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>โต๊ะไม้</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RpysR58Or7I/AAAAAAAAACc/MLVR_ppLW3s/s1600-h/DSC02725.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088131102633013170" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RpysR58Or7I/AAAAAAAAACc/MLVR_ppLW3s/s200/DSC02725.jpg" border="0" /></a><br />ดวงตะวันเรื่อเรืองในม่านหมอกยามเช้า ประดับขอบฟ้าและเทือกเขาให้งดงาม แม่น้ำเปล่งประกายล้อแววแดด </div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RpysR58Or7I/AAAAAAAAACc/MLVR_ppLW3s/s1600-h/DSC02725.jpg"></a> </div><div>เก้าอี้แอบอิงโต๊ะไม้สักราวพักเหนื่อย จากค่ำคืนจวบจนรุ่งสาง และเมื่อยามเช้ามาเยือนอีกครั้ง มวลชีวิตตื่นฟื้นจากหลับฝัน เปล่งประกายพลังภายในตน </div><div><br />เช่นเดียวกับเก้าอี้และโต๊ะไม้ ฟื้นตื่นสู่ความมีชีวิตชีวา ประดับประดาด้วยแจกันดอกหญ้า กระถางผักแว่น กระบอกไม้ไผ่สานลวดลายใส่กระดาษทิชชู่ และที่เขี่ยบุหรี่ดินเผา </div><div><br />เก้าอี้และโต๊ะไม้สักสงบนิ่งรอคอย ผู้รักในกลิ่นรสหอมกรุ่นของกาแฟสด ผู้รักในรสกลิ่นแห่งจินตนาการของโลกวรรณกรรม และผู้พร้อมเปิดเผยความงามในส่วนเสี้ยวแห่งความทรงจำ </div><div><br />นั่งลงสิ เราพร้อมแล้วที่จะรับฟังเรื่องราวของคุณ </div><div><br />ในยามที่แสงแดดอ่อนจางทาบทอเผยลวดลายเนื้อไม้อ่อนช้อย เผยปุ่มตาซึ่งครั้งหนึ่งเคยผลิแตกช่อใบ และเผยความทรงจำแห่งชีวิต </div><div><br />นั่งลงสิ แล้วเราจะเล่าให้คุณฟัง.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2706450792439753773?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-33436538908074277582007-07-11T20:25:00.000-07:002007-07-11T20:25:03.572-07:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ดอกเสี้ยว</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RpWefZ8Or6I/AAAAAAAAACU/rf4b6yTLMIE/s1600-h/DSC02751.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086145616561483682" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RpWefZ8Or6I/AAAAAAAAACU/rf4b6yTLMIE/s200/DSC02751.jpg" border="0" /></a><br />ต้นเสี้ยวที่ขึ้นอยู่หน้าร้านกาแฟ แตกกิ่งแตกก้านเบิกบานอยู่ในแสงแดดอบอุ่นของยามเช้า สายลมหนาวพัดเข้ามาเพียงแผ่วเบา โยกไกวเริงล้อกับช่อดอกสีม่วงอ่อนจาง และช่อใบสีเขียวละมุน ให้ระบัดพลิ้วเริงร่า เหมือนเกลียวคลื่นไล่ล้อกันไปมาระหว่างสองฟากฝั่งน้ำ </div><div><br />ฉันเฝ้ามองการโรยร่วงของดอกเสี้ยว เกลื่อนกระจายเต็มลานพื้น บนโต๊ะ บนเก้าอี้ไม้ บนจานรองแก้วกาแฟ การหล่นร่วงอันงดงาม </div><div><br />เช่นเดียวกับวันวัยอันงดงามของชีวิตที่ค่อยๆ หล่นร่วง เลือนลับหายไป.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3343653890807427758?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-37990628927267143732007-07-08T20:34:00.001-07:002007-07-08T20:34:48.559-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RpGsWaoDAvI/AAAAAAAAACM/JBIIR0PiC-0/s1600-h/DSC02648.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085034955382391538" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RpGsWaoDAvI/AAAAAAAAACM/JBIIR0PiC-0/s200/DSC02648.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ภาคแรก: ฤดูหนาว ๒๕๔๖</strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ร้านนาคา</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong><br /><div align="left"><br /></div></span><br /><div><span style="font-family:courier new;">วันนี้ฉันมาเปิดร้านกาแฟแต่เช้า นับเป็นวันแรกของการเปิดทดลองขายกาแฟ หลายสิ่งหลายอย่างยังไม่ค่อยเรียบร้อยอย่างที่ควรเป็นนัก หากทว่าต้องรอให้ทุกอย่างเรียบร้อยลงตัว คงใช้เวลาอีกยาวนานกว่าเศษเสี้ยวแห่งความฝันจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา </span></div><span style="font-family:courier new;"><div><br />แม่น้ำโขงไหลเรียบเรื่อยในบรรยากาศยามเช้าของฤดูหนาว สายลมพราวพรูบางเบา ฉันนั่งลงเขียนบันทึกอีกครั้ง หลังการเดินทางอันยาวไกล ชีวิตควรจะได้หยุดนิ่งอีกครั้ง เพื่อเพ่งพินิจถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่ล้วนผ่านเลยไปโดยไม่หวนคืนกลับมา </div><div><br />จวบจนเย็นย่ำ ภาพแม่น้ำยังทอดอยู่เบื้องหน้า เรือโดยสารล่องกลับมาจากหลวงพระบาง เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่ม เสียงเกลียวน้ำม้วนตัวเข้ากระทบริมฝั่งระลอกแล้วระลอกอีก ก่อนจางหายในความเงียบงันของยามพลบค่ำ </div><div><br />ความมืดโรยตัวอย่างช้าเชือน คลี่คลุมแผ่นดินสองฟากฝั่งลำน้ำโขง.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-3799062892726714373?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-44179874105366446262007-07-06T01:24:00.000-07:002007-07-06T01:24:24.933-07:00<span style="font-family:courier new;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล</span><span style="font-family:courier new;"><br /><br /></span><span style="font-family:courier new;"><div align="center"><strong>แม่น้ำสีคราม</strong><br /></div><div align="left"><strong>หนึ่ง</strong><br />การเดินทางเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันที่แจ่มใส ท้องฟ้าสะอาดปราศจากหมู่เมฆ หรือแม้แต่ริ้วรอยใด สายลมแผ่วจางชวยชื่นทำให้บรรยากาศยามเช้าหอมหวานอย่างประหลาด ฉันหวนคิดถึงความใฝ่ฝันใคร่ได้ไปเยี่ยมเยือน ดินแดนริมฝั่งแม่น้ำโขงในเสียงพิณแคนของบทเพลงพื้นบ้าน บทเพลงที่เดินทางเข้าสู่หัวใจของฉันได้โดยปราศจากการแบ่งแยกใดใด </div><div align="left"><br />จากดินแดนริมฝั่งแม่น้ำโขง เราเดินทางมุ่งหน้าสู่ดินแดนแห่งแม่น้ำโขง จากตำนานของปู่ละหึ่งเราเดินทางเข้าสู่ตำนานแห่งพญานาคา </div><div align="left"><br />ในเช้าวันที่อากาศแจ่มใส ถนนสีเทาทอดยาวออกไปราวกับไม่สิ้นสุด เชื่อมต่อเขตแดนแห่งเทือกเขาสูงสู่เขตแดนแห่งเทือกเขาสูง ไต่ไปตามสันเขาเทือกหนึ่งสู่สันเขาอีกเทือกหนึ่ง ก่อนเลื้อยลงสู่แอ่งสกลนคร และลุ่มน้ำสงคราม </div><div align="left"><br />ลุ่มน้ำสงครามมีเทือกเขาภูพานเป็นสันปันน้ำอยู่ทางทิศใต้ มีพื้นที่รับน้ำฝน 12,637 ตารางกิโลเมตร ในจังหวัดอุดร หนองคาย สกลนครและนครพนม ด้วยความยาว 420 กิโลเมตร </div><div align="left"><br />เรามาถึงอำเภอศรีสงครามใกล้เที่ยงคืนแล้ว หลังจากเติมท้องให้อิ่มอุ่น เราต่างเลือกที่จะทิ้งตัวลงในอ้อมกอดของโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งหน้าสถานีขนส่ง ปล่อยให้ค่ำคืนที่เหลือช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง </div><div align="left"><br />ลุ่มน้ำสงครามเป็นลำน้ำสาขาสายหนึ่งของแม่น้ำโขง ชาวบ้านแถบต้นน้ำสงครามเล่าประวัติและ ความหมายของแม่น้ำสงครามจากตำนานสังข์สินไชย ตำนานกล่าวกันว่า พระราชธิดาของพระยาขอมได้ออกประพาสป่ากับเหล่าทหารและข้าราชบริพาร ระหว่างทางได้นอนหลับอยู่กลางป่า ขณะเดียวกันมีพญายักษ์ตนหนึ่งออกหาอาหาร และได้มาพบนางเข้าจึงเกิดหลงใหลในความงาม พญายักษ์จึงใช้มนต์สะกดให้ทหารหลับใหล จากนั้นจึงอุ้มนางไปซ่อนไว้ในถ้ำแห่งหนึ่ง ฝ่ายพระยาขอมเมื่อรู้ว่าพระราชธิดาหายไป จึงรับสั่งให้พระสังข์ทอง พระสินไชย และพระสีโหออกติดตามจนพบ จนเกิดทำสงครามกันขึ้นระหว่างมนุษย์กับยักษ์ ในบริเวณภูผาเหล็ก และภูผาหัก จนเกิดร่องน้ำกลายเป็นต้นน้ำสงคราม </div><div align="left"><br />ในบางความหมายมาจากภาษาอีสาน “สงคาม” แปลว่า ป่าคาม คือต้นคาม พืชพุ่มทรงเตี้ยใช้สำหรับย้อมผ้า หมู่บ้านภูตะคามซึ่งตั้งอยู่ต้นแม่น้ำสงคราม ชาวบ้านนิยมปลูกคามและย้อมผ้า บ้างก็ว่ามาจากคำว่า “ก่าม” ซึ่งกร่อนรูปมาเป็น คาม คือต้นก่ามที่ขึ้นอยู่มากริมแม่น้ำสงคราม เป็นพืชพุ่มเตี้ยใบใช้กินได้<br />ภายในงานมหกรรมปลาลุ่มน้ำสงคราม มีการจัดนิทรรศการของแต่ละตำบล มีงานออกร้าน มีการประกวด แข่งขัน และการแสดงบนเวที ตลอดจนมีการจัดเสวนาในหัวข้อ “สิทธิชาวบ้านในการจัดการลุ่มน้ำสงครามของหมู่เฮา”<br /><br /><strong>สอง</strong> </div><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083929267591643874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Ro2-u6oDAuI/AAAAAAAAACE/zx946PBgm9I/s200/DSC02748.JPG" border="0" /><br />ยามเย็นช่างเงียบสงบงดงามไม่แตกต่างจากความสลัวรางของยามเช้า ในขณะที่ความมืดค่อยๆ เลือนหายจากขอบฟ้า คลายโอบกอดจากค่ำคืนอันหนาวเย็น สายลมหอบไอชื้นจากแม่น้ำขึ้นมาอวลในอากาศหอมชื่น ภาพของแม่น้ำสีครามค่อยๆ สว่างเรืองขึ้นจากแสงแห่งดวงตะวันยามเช้า ในขณะที่ภาพของยามเย็น แม่น้ำเริ่มสลัวรางในม่านหมอกบางเบา เรือหาปลาของคนเฒ่าล่องลับหายไปจากโค้งน้ำ ปล่อยให้ความมืดคลี่คลุมอย่างช้าเชือน แสงสุดท้ายเลือนหายจากขอบฟ้าคราม ค่ำคืนมาเยือนอย่างเงียบงัน </p><p>ในขณะที่ยามเช้านำพาชีวิตสู่การตื่นฟื้นขึ้นมาพร้อมกับดวงอาทิตย์อันอบอุ่น ยามเย็นกลับนำพาเราสู่การผ่อนพักหลับไหลในค่ำคืนยาวนาน เพียงเพื่อให้เราได้ชื่นชมความงามของยามเช้าอีกครั้งหนึ่ง หรืออาจเพียงเพื่อให้เราได้รู้จักชื่นชมกับความงามของชีวิต </p><p>หากทว่าแม่น้ำสงคราม ไม่ว่าห้วงยามใดบนรอยต่อของทิวาและราตรี ภาพของแม่น้ำช่างเงียบสงบและงดงามด้วยสีคราม ดุจดังกระจกเงาที่ส่องสะท้อนซึ่งกันและกันระหว่างท้องฟ้าหรือผืนน้ำ สมดั่งสีคราม<br /><br /><strong>สาม</strong><br />ยามบ่ายที่ร้อนอบอ้าว สายลมเย็นจากแม่น้ำช่วยทำให้เรารู้สึกสดชื่นยิ่งขึ้น เมื่อเราเดินทางมาถึงปากแม่น้ำสงคราม ที่ไหลบรรจบรวมแม่น้ำโขงที่หมู่บ้านไชยบุรี ภาพของแม่น้ำสองสีที่ไหลรวมกลับกลายเป็นแม่น้ำสีเดียวกัน จากสีครามใสหลอมรวมอยู่ในความขุ่นข้น ภาพของแม่น้ำสองสายกลับกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน มันทำให้ฉันนึกถึงคำพูดของผู้เฒ่าคนหนึ่ง “แม่น้ำโขงตาย แม่น้ำสงครามตาย” </p><p>แม่น้ำโขงช่วงนี้ช่างกว้างใหญ่ ฟากฝั่งตรงข้ามช่างห่างไกล ฉันเหม่อมองไกลไปจนสุดสายตา ภาพ แม่น้ำสว่างเรืองตรงเส้นขอบฟ้า หรือว่านั่นคือสุดขอบโลก เราไม่อาจคาดเดาได้เลยว่า ไกลจากสุดขอบโลกออกไป ภาพของแม่น้ำโขงที่ฉันเริ่มหลงรักนี้มีหน้าตาเป็นเช่นไร </p><p>ภาพแม่น้ำโขงกว้างใหญ่ ไร้เกาะแก่งและหินผา ทำให้ฉันหวนนึกกลับไปถึงแม่น้ำช่วงตอนบนที่กำลังถูกรุกรานอย่างหนัก การสร้างเขื่อนขวางกั้นแม่น้ำโขงในประเทศจีน การระเบิดเกาะแก่งหินผากลางลำน้ำเพื่อ ปรับปรุงร่องน้ำสำหรับการเดินเรือพานิชเพื่อการค้าของจีน </p><p>นับกี่ร้อยปีมาแล้ว แม่น้ำกี่ร้อยกี่พันสายทั่วโลกยังคงถูกกระทำชำเราไม่แตกต่างจากผู้คนพื้นเมืองของแผ่นดิน ไม่แตกต่างจากแม่น้ำสายนี้ แม่น้ำโขงที่ฉันเริ่มหลงรัก </p><p>“แม่น้ำโขงตอนบนถูกทำลาย แม่น้ำโขงตอนล่างตาย”<br /><br /><strong>สี่</strong><br />ค่ำคืนอันสงบเย็น ลมหนาวเริ่มพัดโชยบางเบาหอมหวาน คลื่นแม่น้ำก่อระลอกม้วนตัวเข้าหาชายฝั่ง ท้องฟ้า โปร่งเข้มด้วยสีน้ำเงิน เสี้ยวจันทร์และดวงดาววับแวมสวยงาม ไม่แตกต่างจากภาพแม่น้ำยามค่ำคืน แสงไฟตามบ้านเรือนริมฝั่งส่องสะท้อนวอมแสงบนผืนน้ำราวกับกลุ่มดวงดาวบนท้องฟ้า </p><p>เราเดินทางเลาะเรื่อยขึ้นมาตามริมฝั่งแม่น้ำโขง ราวการสำรวจเส้นทางเพื่อค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจ หัวใจของผู้คนริมฝั่งลำน้ำ หรือหัวใจของแม่น้ำ จะแตกต่างกันอย่างไร หากหัวใจดวงใดดวงหนึ่งถูกทำร้าย หัวใจของแม่น้ำเจ็บปวด หัวใจของผู้คนริมฝั่งโขงย่อมเจ็บปวดรวดร้าว </p><p>หัวใจของผู้คนที่อาศัยอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงนับแสนนับล้านคนรวมอยู่ที่นี่ ในหัวใจของแม่น้ำ </p><p>ฉันอำลาผู้คนริมฝั่งแม่น้ำโขงบนแผ่นดินอีสานมาอย่างเงียบๆ แม้ผู้คนบนแผ่นดินแห่งนี้จะไม่เคยรับรู้การมีอยู่ของฉัน หากทว่า ฉันรับรู้การมีอยู่ของพวกเขาตลอดไป.<br /><br /></span></p><span style="font-family:georgia;">พิมพ์ครั้งแรก <em>Mekong post</em> ฉบับคิดถึงปลาบึก ๒๕๔๙</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4417987410536644626?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-12916565101886591222007-07-03T22:55:00.001-07:002007-07-03T22:55:59.730-07:00<div align="center"> <span style="font-family:courier new;"><strong>บันทึกเชียงของ</strong></span><br /></div><br /><span style="font-family:courier new;">เมื่อเอ่ยถึงเชียงของ หลายคนคงคิดถึงเมืองริมฝั่งแม่น้ำโขง ซึ่งเป็นเมืองชายแดนที่นักท่องเที่ยวมาเยือนก่อนเดินทางเข้าสู่ลาวเหนือและหลวงพระบาง </span><br /><span style="font-family:courier new;"><br />เชียงของเป็นเมืองเล็กๆ ในจังหวัดเชียงราย มีแม่น้ำโขงไหลแบ่งเป็นเส้นพรมแดนไทย-ลาวตอนเหนือ หลายคนที่ต้องมนตร์เสน่ห์แห่งเชียงของคงมิใช่เพราะเชียงของเป็นสะพานข้ามไปสู่ประเทศลาวเท่านั้น แต่เป็นเพราะความสงบเงียบของเมืองริมฝั่งแม่น้ำโขง ความงดงามของเกาะแก่งหินผาในแม่น้ำโขง และวิถีชีวิตอันเรียบง่ายของผู้คนที่นี่ รวมถึงความมีน้ำใจไมตรีของพวกเขา<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Ros156oDAtI/AAAAAAAAAB8/8oK5j_WEhtQ/s1600-h/DSC06539-สีน้ำ.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083215873523778258" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Ros156oDAtI/AAAAAAAAAB8/8oK5j_WEhtQ/s200/DSC06539-%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B3.jpg" border="0" /></a><br />ฤดูกาลหมุนเวียนอยู่ที่นี่ เมื่อถึงฤดูฝน ชาวไร่ชาวนาเริ่มทำงานในไร่นาของตน ชาวประมงลงเรือหาปลาในแม่น้ำโขง เพราะเป็นช่วงที่ปลาเดินทางทวนน้ำขึ้นมาเพื่อหาที่วางไข่ และจะอพยพกลับเมื่อระดับน้ำลดลงในช่วงฤดูหนาว เรียกได้ว่า ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว ในป่ามีพืชผักเห็ดหน่อไม้ให้เก็บกิน ครั้นถึงฤดูหนาว ระดับน้ำโขงเริ่มลดลง ชาวบ้านจะลงมาปลูกพืชผักริมฝั่งแม่น้ำโขง แม่น้ำจะเริ่มงดงามในช่วงนี้เพราะน้ำลดระดับลงมากจนเห็นหินงามน้ำใส สายไกสีเขียวไหวพลิ้วราวแพรไหมงอกงามตามหินตามผาและหาดหินที่แสงแดดส่องถึง ชาวบ้านจะลงมาเดินเก็บไกอยู่ตามหาดหินในทุกๆ เช้า เช่นเดียวกับชาวประมงยังคร่ำเคร่งลอยเรือไหลมองของตน<br /><br />ครั้นเมื่อดอกซอมพอแย้มบานในหน้าร้อน เด็กๆ ต่างเฝ้ามองนกนางนวลเหนือเส้นขอบฟ้า และรอคอยฝูงปลาบึกเดินทางออกจากวังบาดาลขึ้นมาวางไข่ตามห้วงน้ำลึกเหนือเมืองขึ้นไป เด็กๆ และคนหนุ่มสาวจะลงมาเล่นน้ำในแม่น้ำโขง ช่วงนี้ยังมีงานปีใหม่เมือง งานบวงสรวงเจ้าพ่อปลาบึก และงานบวงสรวงเจ้าพ่อผาถ่านอันเป็นประเพณีสืบทอดต่อกันมาของผู้คนริมฝั่งแม่น้ำโขง<br /><br />นอกจากนี้ เชียงของยังมีร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง และนี่คือเรื่องราวของเมืองเชียงของ เป็นบันทึกจากร้านกาแฟที่ว่านี้<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-1291656510188659122?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-71629639627051351862007-07-01T20:41:00.000-07:002007-07-01T20:41:24.040-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RohzoaoDAsI/AAAAAAAAAB0/zYdHBCmAjz8/s1600-h/DSC02410.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082439317666857666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RohzoaoDAsI/AAAAAAAAAB0/zYdHBCmAjz8/s200/DSC02410.JPG" border="0" /></a><br /><div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong>คำนำ</strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ในร้านกาแฟเล็กๆ ริมฝั่งโขง</strong></span></div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong><br /><div align="left"><br /><br />เมื่อสายลมฤดูหนาวมาเยือน ทุกๆ เช้า ฉันชอบขี่รถจักรยานมายังร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เป็นร้านกาแฟเล็กๆ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง ร้านกาแฟถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีบรรยากาศอันน่ารื่นรมย์ด้วยสายลมโชยพลิ้ว มีเสียงเพลงไพเราะ มีหนังสือให้หยิบออกมานั่งอ่านบนโต๊ะไม้ใต้เงาเสี้ยวซึ่งกำลังผลิดอกสีชมพูม่วงอ่อนหวาน </div><div align="left"><br />หนุ่มผู้ดูแลร้านออกตัวว่า เขาไม่ใช่เจ้าของร้าน เขาเป็นแค่เพียงคนชงกาแฟเท่านั้น แม้เขาจะดูเงียบๆ พูดน้อย แต่เขากลับมีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับผู้คนของที่นี่</div><br /><div align="left">ท่วงท่าการกลั่นชงกาแฟของเขาดูกลมกลืนและเป็นหนึ่งเดียวกับร้าน เคลื่อนไหวในท่วงทำนองอันผ่อนคลาย ราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของร้านกาแฟ หากไม่มีเขาอาจจะไม่มีร้านกาแฟ และหากไม่มีร้านกาแฟ ก็คงไม่มีเขาท่าทางของเขาทำให้ฉันนึกไปถึงร้านกาแฟเล็กๆ อีกแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ฉันพบเจอร้านกาแฟแห่งนี้เมื่อหลายปีก่อน ฉันเรียกมันว่า “ร้านกาแฟแห่งความฝัน” มันเป็นเหมือนกับความฝันที่ถูกก่อร่างขึ้นร่วมกัน แม้เพียงเวลาไม่นานนัก ร้านนั้นจะปิดตัวลง แต่ฉันเชื่ออยู่เสมอว่า ความฝันนั้นไม่เคยมอดดับ</div><br /><div align="left">ฉันเชื่อว่า ร้านกาแฟเล็กๆ เหล่านี้ก่อเกิดขึ้นมาจากความฝัน หนุ่มสาวหลายคนใฝ่ฝันอยากมีร้านกาแฟเป็นของตัวเอง แต่จะมีใครสักกี่คนที่เดินทางมาถึงปลายทางแห่งความฝัน</div><br /><div align="left">ทุกๆ เช้า ฉันจึงมาเยือนร้านกาแฟแห่งนี้ ด้วยหลงรักในความสงบเงียบเรียบง่ายของร้าน หลงรักในเสียงเพลง รสอันหอมกรุ่นของชา กาแฟ และบรรยากาศริมฝั่งโขง เปล่าเลย ฉันมิได้ใฝ่ฝันอยากมีร้านกาแฟกับเขาดอก ฉันแค่ฝันอยากเขียนหนังสือดีๆ ให้ได้สักเล่มหนึ่งเท่านั้น</div><br /><div align="left">ฉันอยากให้หนังสือเล่มนั้นเรียบง่าย ส่งมอบความดีงามแก่คนอ่าน เช่นเดียวกับการมาเยือนของยามเช้า ดวงอาทิตย์สาดแสงแดดอันอบอุ่นแก่มวลชีวิต สายลมโชยชื่นเฝ้าคอยปลอบประโลม สายน้ำฉ่ำเย็นหลากไหลไปหล่อเลี้ยงผู้คน ต้นไม้แผ่ใบเอื้อร่มเงา หรือดั่งเช่นดอกหญ้าปรายยิ้มแด่คนพเนจร</div><br /><div align="left">อาจเช่นเดียวกับการผลิบานและร่วงโรยของดอกไม้ใบหญ้า ผลิบานแล้วร่วงโรย เพื่อผลิบานอีกครั้ง.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-7162963962705135186?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-27200889796474242802007-06-30T22:23:00.001-07:002007-06-30T22:23:55.248-07:00<span style="font-family:georgia;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล</span><br /><p align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>ฉันมองเห็นเธอในสายฝน</strong></p></span><div align="left"><br /><span style="font-family:courier new;">สายฝนโปรยปรายลงมาตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาง อากาศเย็นเยือก ฉันไขว่คว้าควานหาความอบอุ่นภายใต้ผ้าห่มผืนบาง ไขว่คว้าความหอมหวานจากห้วงหลับไหล หน่วงเหนี่ยวความฝันให้ยาวนานนิรันดร์<br />รถจิ๊ปซูซูกิสีเขียวพาเราฝ่าม่านหมอกฝนมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้านปากอิงใต้เมื่อสายมากแล้ว ฝนยังพร่างพรายลงมาจนมองเห็นเป็นม่านหมอกฝนอันบางเบาโอบกอดเทือกเขา เช่นเดียวกับกลุ่มหมอกที่ละเลียดลอยจากความดิบชื้นของพื้นดินขึ้นปรกคลุมยอดสันเขา ในขณะเดียวกัน เทือกเขาซึ่งทอดวางแนวสลับซับซ้อนสองเทือกระหว่างฟากฝั่งแม่น้ำโขงได้โอบล้อมหมู่บ้านไว้ในอ้อมแขน ให้ความรู้สึกอันอบอุ่นยิ่ง ทำให้ฉันนึกถึงบทกวีเก่าๆ ชิ้นหนึ่ง ฉันเขียนเอาไว้ว่า<br /></span><em><span style="font-family:courier new;">ขุนเขา</span> </em></div><span style="font-family:courier new;"><div align="left"><em>โอบกอดเราไว้<br />หมอก<br />โอบกอดขุนเขา<br /></em>หลังจากดับเครื่องยนต์ เราเดินมุ่งหน้าสู่ท่าเทียบเรือของชาวบ้าน ฉันมองดูระดับน้ำที่สูงขึ้นจากสัปดาห์ก่อนเพราะฝนที่ตกติดต่อกันหลายวัน ความแรงของน้ำที่ไหลและสีอันขุ่นข้นราวกับสีกาแฟเย็น ซึ่งเกิดจากตะกอนดิน ฉันมองดูร่องรอยการพังทลายของตลิ่งในฤดูน้ำหลากเมื่อปีที่แล้ว ปีกลายมีฝนตกหนัก แม่น้ำโขงมีระดับสูงขึ้นมากจนเกือบล้นตลิ่ง ชาวบ้านเฝ้ามองดูสายน้ำด้วยความหวาดหวั่นพรั่นกลัว ทุกคนต้องช่วยกันนำไม้ไผ่มาปักกันริมตลิ่งเอาไว้ ก่อนถมกระสอบทรายลงไปเพื่อเสริมเป็นผนังกั้นน้ำ แต่เพียงชั่วเวลาไม่นานนัก ทุกสิ่งทุกอย่างได้ถล่มทลายและสูญหายไปกับสายน้ำ พร้อมด้วยพื้นแผ่นดินของชาวบ้านตลอดแนวอีกกว่า 800 ตารางวา<br />หากทว่าในปีนี้ ระดับน้ำยังอ้อยอิ่งอยู่ในระดับต่ำกว่าตลิ่งเกือบสิบเมตร ในปริมาณฝนที่ตกลงมาเพียงไม่กี่ครั้งของฤดูกาลนี้ ถึงกระนั้น ชาวบ้านยังนึกหวาดหวั่นว่า ในเดือนสิงหาคมและกันยายน หมู่บ้านอาจต้องเผชิญกับโชคชะตาไม่แตกต่างจากปีที่ผ่านมา<br />เมื่อฝนตกลงมา น้ำเพิ่มระดับสูงขึ้น อันเป็นช่วงเวลาที่ปลาเริ่มเคลื่อนย้ายถิ่นฐาน ปลาในแม่น้ำโขงเกือบทุกชนิด ทั้งปลาหนังและปลาเกล็ด เริ่มอพยพเดินทางขึ้นมาตามลำน้ำในช่วงฤดูน้ำหลาก ราวต้นเดือนพฤษภาคม เพื่อขึ้นมาหาอาหารและวางไข่ตามเกาะแก่ง หรือลำน้ำสาขาของแม่น้ำโขง ก่อนอพยพกลับเมื่อระดับน้ำเริ่มลดลงในช่วงฤดูหนาว<br />ช่วงเวลาที่น้ำขึ้น จึงเป็นช่วงที่พรานปลาในหมู่บ้านจากสองฝั่งฟากลอยเรือออกหาปลา ด้วยเครื่องมือหาปลาอันเกิดจากการสะสมภูมิปัญญาพื้นบ้าน จากประสบการณ์อันยาวนานของพรานปลา และจากการมีวิถีชีวิตที่ผูกพันอยู่กับแม่น้ำโขง จนล่วงรู้ถึงช่วงฤดูกาลการอพยพของปลา ระบบนิเวศและแหล่งพำนักวางไข่ของปลา รวมถึงรู้ว่าเครื่องมือหาปลาชนิดหนึ่งๆ เหมาะสำหรับปลาชนิดใดบ้าง<br />ฉันไต่ลงไปตามทางดินลาดชัน เพื่อถ่ายภาพของคนหาปลาที่กำลังปล่อยมองไหลบริเวณปากแม่น้ำอิงซึ่งไหลออกมารวมกับแม่น้ำโขง เราสามารถมองเห็นสีอันแตกต่างของแม่น้ำทั้งสองสายนี้ แม่น้ำอิงมีสีขุ่นขาวและจางใสกว่าแม่น้ำโขงซึ่งขุ่นแดง จึงทำให้เรามองเห็นการไหลของแม่น้ำอิงก่อนรวมกับแม่น้ำโขงได้อย่างชัดเจน<br />สายฝนยังโปรยปรายลงมาบางเบา ฉันอาศัยร่มเงาของก่อไผ่บนแผ่นดินที่ทรุดตัวลงเมื่อปีก่อน เพื่อเก็บภาพเรือที่ลอยลำอยู่เหนือสายน้ำอย่างคราคร่ำและคึกครื้น มีเรือเกือบสามสิบลำไหล ’มอง’ อยู่บริเวณนี้ เรือทุกลำจะมาจ่อคิวรออยู่บริเวณกลางแม่น้ำโขง ติดเครื่องทวนกระแสน้ำขึ้นไปต่อคิวเป็นแถวเป็นแนว คนที่สองจะเริ่มต้นไหล ’มอง’ หลังจากคนแรกปล่อย ’มอง’ ได้สักพักหนึ่ง เขาจะขับเรือพุ่งขึ้นไปเหนือปากแม่น้ำอิง จากนั้นปล่อยให้เรือแล่นลอยเข้าหาปากแม่น้ำ แล้วปล่อยให้เครื่องยนต์พาเรือไหลโค้งไปตามแรงดันของแม่น้ำ ในขณะที่พรานปลาปล่อย ‘มอง’ ที่กองอยู่ในเรือจนได้ระยะที่ต้องการ จากนั้นจะดับเครื่องยนต์แล้วค่อยๆ พายเรือไปตามริมฝั่ง โดยสังเกตดูลูกบอลที่ถ่วงลอยอยู่กลางแม่น้ำและแรงกระตุกของ ‘มอง’ ในมือ พรานปลาจะรู้ว่ามีปลาว่ายเข้ามาติดหรือไม่ ก็จากแรงกระตุกนี้ จนกระทั่งได้เวลาจึงสาวมองเก็บ<br />วันนี้ชาวบ้านทุกคนได้ปลากันถ้วนหน้า มากบ้างน้อยบ้างตามช่วงจังหวะของการไหล ‘มอง’ และ การว่ายขึ้นมาของปลา ใบหน้าของพวกเขามีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา บ้างพูดคุยและหยอกล้อกันอยู่กลางลำน้ำ ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายให้ความชุ่มชื่นแก่ขุนเขา สายน้ำ พื้นดิน และให้ความชุ่มชื่นแก่หัวใจของชาวบ้านที่นี่ทุกคน<br />หลังจากได้ภาพปลาและเรือหาปลาตามที่ต้องการ เรากลับขึ้นมานั่งบนม้าหินใต้ร่มคันใหญ่ ฉันเฝ้ามองชาวบ้านที่กำลังหาปลาด้วยความรู้สึกปีติอย่างประหลาด ราวกับตัวฉันเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ และหมู่บ้านแห่งนี้ หรือว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา<br />สายฝนเริ่มพร่างพรูลงมาหนาหนัก จนมองเห็นเป็นฝ้าสีขาวหม่นมัวปรกคลุมไปทั่วทุกทิศทาง ปรกคลุมเทือกเขา แม่น้ำ และเรือหาปลาที่ยังลอยล่องอยู่กลางลำน้ำอย่างมิระย่อต่อสายฝน<br />สายฝนยังพรูพรายสวยงาม เทือกเขาทอดร่างอันเหยียดยาวและสลับซับซ้อน แม่น้ำโขงขุ่นข้นโค้งไหลคดเคี้ยว บนเรือของคนหาปลา ฉันมองเห็นใบหน้าทุกใบหน้าแย้มยิ้ม<br />ฉันมองเห็นภาพของเธอในสายฝน<br />แม่น้ำที่รักของฉัน.</span></div><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:georgia;">พิมพ์ครั้งแรก Mekong post ฉบับเลยไปเลย... 2549</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-2720088979647424280?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-42909393016540791402007-06-26T21:14:00.000-07:002007-06-26T21:14:05.019-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RoCIlibTFkI/AAAAAAAAABs/Kg65Y-e5cHM/s1600-h/เงาจันทร์.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080210558151759426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RoCIlibTFkI/AAAAAAAAABs/Kg65Y-e5cHM/s200/%E0%B9%80%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B9%8C.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:courier new;"><strong>ลอยไปกับสายน้ำ ๑</strong><br /></span><span style="font-family:georgia;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;"></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><strong>คืนนี้ที่เชียงของ</strong></span></div><br /><div><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>๑ ภาพแม่น้ำ<br /></strong>ฉันนึกแปลกใจอยู่เสมอว่า เหตุใดคนเราจึงมีความผูกพันอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งเสมอ โดยเฉพาะความผูกพันที่มีต่อธรรมชาติ บางคนผูกพันตัวเองกับป่าเขา แม่น้ำ หรือท้องทะเล บางคนผูกพันตัวเองกับท้องฟ้า ดวงดาวแห่งค่ำคืน บางคนผูกพันตัวเองอยู่กับฤดูกาล ไม่ว่าเราดำรงชีวิตอยู่ ณ ตำแหน่งใดของโลกใบนี้ แม้ในระหว่างการพเนจรหรือยามห่างร้างไกลจากแผ่นดินของบ้านเกิด มนุษย์เฝ้าค้นหาพื้นที่อันเงียบสงบในจิตใจเพื่อเชื่อมโยงตัวเองเข้ากับธรรมชาติที่เขาและเธอเคยผูกพันอยู่ในอดีต<br />อาจเป็นไปได้ว่า มนุษย์เรามักพยายามเชื่อมโยงตัวเองเข้ากับธรรมชาติอยู่เสมอ ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่บน ส่วนใดของแผ่นดินโลก โหยหาที่จะหวนกลับคืน เช่นเดียวกับผู้คนในสมัยที่ยังใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับธรรมชาติ แม้ว่ากาลเวลาจะฉุดให้โลกก้าวไปไกลเพียงใดก็ตาม<br />เช่นเดียวกับฉัน แม้จะพาตัวเองมาไกลจนสุดเขตพรมแดนในจังหวัดเชียงราย นามของเธอมีความ ผูกพันอยู่กับแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลลงมาจากเทือกเขาในทิเบต ผ่านมณฑลยูนนานของประเทศจีน พม่า ลาว ไทย เขมรและเวียดนาม บนรอยต่อระหว่างไทย - ลาวมีแม่น้ำสายนี้ขวางกั้น นามของเธอผูกพันอยู่กับปลาบึกใหญ่ที่กำลังจะสูญพันธุ์ นามของเธอ –เชียงของ-<br />เมื่อฉันเดินทางจากบ้านมาไกลจนสุดปลายเขตแดนของแผ่นดิน สู่แม่น้ำอีกสายหนึ่งที่ฉันฝันถึงการมาเยือนอยู่เสมอ –แม่น้ำโขง- เช่นเดียวกับสายน้ำที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของฉัน<br />หลายครั้งคราด้วยกันในยามเย็นย่ำบนแผ่นดินของบ้านเกิด ขณะนั่งมองดวงอาทิตย์แผ่ประกายสีส้มอมแดงเหนือความเวิ้งว้างของท้องทุ่งน้ำนิ่งสงบ เรือน้อยลอยลำหาปลาเดียวดาย ขณะเดียวกับลำลองของอาจารย์ ฉวีวรรณ ล่องลอยมาจากรายการเพลงในวิทยุทรานซิสเตอร์ หวานเศร้าและวังเวง เคล้าคลอเสียงพิณเสียงแคน ฉันเฝ้าแต่จินตนาการถึงภาพของแม่น้ำโขง ที่เคยพบเห็นจากภาพถ่ายสารคดี ภาพเบื้องหน้าของฉันยามนั้นดูไม่แตกต่างกันนักเลย<br />โดยที่ฉันไม่เคยสำเหนียกรู้มาก่อนเลยว่า แท้จริงแล้วมิใช่มีเพียงจังหวัดทางภาคอีสานเท่านั้นที่อยู่ติดแม่น้ำโขง หากยังมีจังหวัดทางภาคเหนือด้วยเช่นกัน<br />ยามเย็นของที่นี่ชักพาฉันมาสู่ริมแม่น้ำโขงเสมอ เดินอ้อยอิ่งอยู่บนสันเขื่อนริมน้ำ เฝ้ามองความเป็นไปที่เกิดขึ้นบนแม่น้ำโขงทั้งสองฝั่งฟาก โดยเฉพาะฟากฝั่งตะวันตกที่ฉันยืนอยู่นี้ ถนนเหนือผนังกันน้ำกัดเซาะตลิ่งเป็นแนวยาวหลายช่วงตอน (เป็นผลกระทบจากการสร้างเขื่อนตอนบนของแม่น้ำ) ตั้งแต่พิพิธภัณฑ์ปลาบึกและปลาน้ำจืด บริเวณหาดไคร้ทางทิศใต้ ถัดมาเป็นสถานีตำรวจ ท่าเรือ ด่านศุลกากร จนไปถึงท่าเรือน้ำลึกที่กำลังก่อสร้างขึ้นใหม่ทางตอนเหนือขึ้นไป ตลอดแนวสลับแซมอยู่ด้วยเกต์สเฮาส์ อารามวัดและสถานที่ของราชการ<br />แม่น้ำโขงไหลอย่างเงียบงัน บางตอนเกรี้ยวกราดเข้ากระแทกกระทั้นเกาะแก่งแตกฟองกระเซ็นขาว บนแผ่นดินฝั่งตรงข้าม บ้านเรือนของเมืองห้วยทรายตั้งวางกระจัดกระจายลดหลั่นไปตามไหล่เขา เสียงเพลงอันคุ้นเคยลอยล่องข้ามมาจากฝั่งฟาก เสียงระฆังดังแว่วมาจากวัด เสียงนกร้องตามสุมทุมพุ่มไม้ เสียงเรือเครื่องครางแผ่วโผยล่องขึ้นมาตามลำน้ำ สายลมเย็นชื่น ความชื้นของแม่น้ำระเหิดระเหยขึ้นมาอวลร่ำในอากาศ<br />ท้องฟ้าหม่นมัวขึ้นทีละน้อย ความสลัวบางเบาแผ่คลุมอยู่รอบด้าน ฉันเฝ้ามองดูเดือนหงายท่ามกลางความหม่นมัว พระจันทร์ซีดจางอวบอ้วนขึ้นกว่าหลายวันก่อน ความมืดค่อยๆ ขับให้พระจันทร์เปล่งประกายเศร้า อ่อนโยนและอบอุ่นขึ้นทีละน้อย ฉันได้แต่เฝ้าหวังและรอคอย ค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวง<br />ไม่ว่าฉันจะอยู่ห่างไกลจากบ้านเกิดเพียงใด ภาพของดวงจันทร์ยังเฝ้าติดตามฉันอยู่เสมอ หรือว่าฉันกันแน่นะ ที่เฝ้าติดตามภาพของดวงจันทร์อันเร้นลับในหัวใจ<br /><br /><strong>๒ ยามเช้า</strong><br />ฉันตื่นขึ้นมาแต่เช้า เดินจากห้องพักมุ่งสู่แม่น้ำ ระดับของน้ำสูงขึ้นกว่าหลายวันก่อน ทว่าแม่น้ำโขงยังครองตัวไหลอย่างเงียบสงบ แผ่กว้างยาวไกล ล่องลับหายเข้าไปในฟากฝั่งของแผ่นดินเบื้องหน้า<br />ท้องฟ้งยังหม่นมัวด้วยเมฆ ความเย็นเยือกของสายฝนที่ตกในค่ำคืนยังอวลอายในอากาศ หมอก เรี่ยลอยขึ้นจากหุบเขากลืนหายสู่หมู่เมฆเบื้องบน เทือกเขาทอดร่างเหยียดยาวโอบกอดซึ่งกันและกัน<br />อากาศยามเช้าสดชื่นและเงียบสงบ ท่ามกลางเสียงนกร้องร่ำและเสียงไก่ขันขาน เสียงระฆังจากโบสถ์ผสมผสานด้วยเสียงสวดสาธยายมนต์แว่วข้ามมาจากฝั่งลาว เรือหาปลาของชาวประมงจากสองฟากฝั่ง ปล่อยมอง*ไหลล่องอยู่กลางลำน้ำ ชีวิตเริ่มต้นขึ้นอย่างเรียบง่ายในบรรยากาศอันเงียบงัน เรียบเรื่อยดุจสายน้ำไหล<br />แสงแดดสาดต้องทิวเขาห่างไกล ขับไล่มวลหมอกอย่างสงบงัน หากหมู่เมฆยังไม่ยอมปลดปล่อยแสงแดดลงมาอย่างเต็มที่ ดวงอาทิตย์ยังหลบซ่อนอยู่ในม่านหนาทึบ สายหมอกลอยลับหายไปในฟากฟ้า กลืนหายเข้าไปในหมู่เมฆ เช่นเดียวกับเรือข้ามฟากกลืนหายเข้าไปในฟากแผ่นดินลาว เสียงเครื่องยนต์กลืนหายไปในความเงียบ<br />อาจมีเพียงนามของประเทศเท่านั้นที่แบ่งแยกผู้คนออกจากกัน ด้วยว่าสายน้ำมิอาจแยกผู้คนสอง ฟากฝั่งให้ขาดจากกันได้ วิถีชีวิตของผู้คนริมแม่น้ำโขงยังร้อยรัดและสอดกลืนอยู่เดียวกัน เช่นเดียวกับภาษาและวัฒนธรรม แม้จะมีความแตกต่าง หากยังเชื่อมโยงสานสายสัมพันธ์ต่อกัน<br />เช่นเดียวกับกรวดหินและเม็ดทราย วางตัวอยู่ด้วยกันริมฝั่งน้ำ<br />ต้นไม้ใหญ่และพืชหญ้าขึ้นอยู่บนแผ่นดินเดียวกัน<br />ชีวิตต่างร้อยรัดสัมพันธ์<br />แม้ว่าทั้งมวลของที่นี่ดูจะเป็นภาพที่แปลกตามากเพียงใด หากทว่ากลับคุ้นเคยยิ่ง<br /><br /><strong>๓ คืนเพ็ญ</strong><br />แล้วในคืนที่เราต่างรอคอยก็มาถึง ค่ำคืนที่ฉันถือกำเนิดขึ้นและตายลงอีกครั้งหนึ่ง ใช่ล่ะ ฉันเกิดและตายลงในวันเดียวกันนี้ ชีวิตหล่นร่วงลงอีกครั้งหนึ่ง ราวกับต้นไม้แห่งชีวิต ซึ่งเคยผลิใบอันเขียวสดงดงาม ทว่ากลับเหลืองแห้งและร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างเงียบงัน ดั่งที่เคยเป็นมาแต่อดีต<br />ความมืดโรยตัวลงอย่างรวดเร็ว หลังอาบน้ำจนรู้สึกสดชื่น เดินออกจากบ้านพักในซอย ทักทายกับผู้คนที่เริ่มคุ้นเคย เด็กๆ ที่ยังเล่นกันอยู่หน้าบ้าน พวกเขามองดูฉันด้วยสายตาหวาดระแวง กระซิบกระซาบซึ่งกันและกัน ขณะเฝ้ามองฉันเดินผ่าน<br />“ผีบ้า พวกผีบ้า”<br />พวกเขากระซิบผ่านกันและกันด้วยไม่คิดว่าฉันจะได้ยิน ฉันหันกลับมามองและยิ้มให้พวกเขา ยิ้มให้กับความคิดของพวกเขาที่มีต่อฉัน<br />เด็กๆ มองดูรอยยิ้มของฉันด้วยความหวาดหวั่น<br />ฉันเดินมุ่งหน้าสู่แม่น้ำเหมือนทุกวัน นกนางแอ่นหลายตัวบินโฉบแมลงอยู่ในอากาศเหนือผิวน้ำ แสงไฟ วอมแวมจากฝั่งตรงข้าม เสียงเครื่องยนต์ครางแผ่ว แว่วเสียงเพลงล่องลอยข้ามฟาก ฉันก้าวลงบันไดสู่ริมแม่น้ำ เฝ้ามองพระจันทร์เพ็ญสีเศร้า แสงจันทร์ให้ความรู้สึกอันอ่อนโยนและอบอุ่นดุจเดียวกับอ้อมกอดของแม่<br />สำหรับฉันแล้ว ความรักของแม่นั้นแสนงาม เศร้า และอ่อนโยน เช่นเดียวกับแสงจันทร์ยามนี้ เศร้า งามและอ่อนโยน แม้อยู่บนแผ่นดินที่ไกลห่างจากบ้านเกิดและอ้อมกอดอันอบอุ่นของแม่<br />ค่ำคืนช่างเงียบสงบเหลือเกิน เสียงจากภายนอกมิอาจรบกวนความสงบงันในใจ ดวงจันทร์ถักทอแสงใยอันงามกระจ่าง<br />แม่น้ำยังคงล่องไหลในความมืดอันไม่สิ้นสุด<br />ชีวิตยังคงล่องไหลไม่สิ้นสุดดุจเดียวกับสายน้ำ<br />ทว่าในค่ำคืนนี้ ราวกับฉันได้เดินทางมาถึงแก่นกลางของชีวิต เส้นทางที่ผ่านมานั้นช่างยาวไกลเหลือเกิน เช่นเดียวกับสายทางที่ฉันยังต้องย่ำเดินต่อไปข้างหน้า<br />ฉันให้รู้สึกเอมอิ่มและสุขใจอย่างประหลาดกับแสงจันทร์กระจ่างในค่ำคืนนี้.<br /><br /><span style="font-family:georgia;">* เครื่องมือหาปลาชนิดหนึ่งที่ใช้ในแม่น้ำโขง<br />พิมพ์ครั้งแรก Mekong Post ฉบับสวัสดีเชียงของ 2549</span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-4290939301654079140?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-75146116555853371102007-06-23T00:43:00.000-07:002007-06-23T00:43:21.529-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RnzOoCbTFjI/AAAAAAAAABk/IlAoUf10ifo/s1600-h/เพราะความรักขà¸&shy;งสายลม.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079161667008534066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RnzOoCbTFjI/AAAAAAAAABk/IlAoUf10ifo/s200/%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%A5%E0%B8%A1.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:courier new;"><strong>เพราะความรักของสายลมต้นหญ้าจึงสั่นไหว</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล: เขียน</span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">สำนักพิมพ์หนังสือในหมอน(ทำมือ), 100 หน้า, 85 บาท <span style="color:#006600;">(ลดเหลือ 70 บาท)</span> </span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:courier new;">เรื่องราวการแรมรอนบนเรือสินค้าสัญชาติจีน ทวนแม่น้ำโขงสู่ดินแดนแห่งอรุณรุ่ง สิบสองปันนา เมืองต่อเมืองบนรถโดยสารเลียบฝั่งแม่น้ำหลานซางสู่ต้าหลี่-ลี่เจียง ไต่เดินเลียบเชิงเขามังกรหยกบนเทือกฮาบา คืนสู่คุนหมิงนครแห่งฤดูใบไม้ผลิ ควบขี่บนเส้นทางสายใหม่เชียงรุ่ง-หลวงน้ำทา-ห้วยทราย เพื่อพบว่าตัวเองได้ออกเดินทางย้อนทวนเวลาอีกครั้ง กลับไปเป็นดั่งต้นหญ้าที่สั่นไหวด้วยความรักของสายลม... อีกหนึ่งเรื่องราวการเดินทางดีดีที่มีมาแบ่งปัน</span></div><br /><div></div><br /><div>สนใจสั่งซื้อได้ที่หนังสือในหมอน<br />มีอยู่สามหนทางนะในการติดต่อสั่งซื้อหนังสือ เพราะชีวิตเรามีทางเลือกมิใช่หรือ<br />ทางแรกคือ ส่งธนาณัติ สั่งจ่าย คุณวุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล ป.ณ.กลาง 10501 โดยส่งมาที่ (สานแสงอรุณ) 64 ซอยสาทร 10 ถนนสาทรเหนือ เขตบางรัก กรุงเทพฯ 10500<br />ทางที่สองคือ โอนเงินเข้าบัญชีธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาหัวหมาก ชื่อบัญชี วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล เลขที่บัญชี 143-1-49749-3<br />ทางที่สามติดต่อคุณจิ๋ว ผ่าน e-mail:naimonbooks@yahoo.com เพื่อติดต่อแลกเปลี่ยนสินค้ากันครับ<br />สองกรณีแรก ต้องส่งที่อยู่ที่จะให้ส่งหนังสือมาด้วย โดยไม่เสียค่าส่งใดๆ<br />อย่าลืมติดต่อมานะครับ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/61866880489209498-7514611655585337110?l=gatomyamplob.blogspot.com' alt='' /></div>ยามพลบhttp://www.blogger.com/profile/11578059482677635606noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-61866880489209498.post-66388693114501406762007-06-22T01:02:00.000-07:002007-06-22T01:02:46.675-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RnuBgybTFiI/AAAAAAAAABc/UO-fDrBX7b4/s1600-h/DSC03391.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078795405082433058" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/RnuBgybTFiI/AAAAAAAAABc/UO-fDrBX7b4/s200/DSC03391.JPG" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:georgia;">วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล </span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:georgia;"><br /><div align="center"></span></span><span style="font-family:courier new;"><br /><strong>รอยยิ้มของดวงจำปา</strong><br /></div><br /><div align="left"><br />แรกพบ เธอต้อนรับฉันดั่งคนแปลกหน้า ราวค่ำคืนที่ไร้แสงแห่งดวงดาว ภาพของเธอจึงดูพร่าเลือน มิว่าจะเป็นดวงหน้าเฉยชาหรือแววตาหม่นเมินเหมือนดังม่านหมอกบางเบาปกคลุมผืนน้ำ หรืออาจจะเป็นแววแดดที่แผดร้อนจนดวงตาฉันพร่าพราย หรือเป็นเพราะความอ่อนล้าจากการเดินทางไกล หรืออาจเป็นเธอเองที่หมกมุ่นครุ่นคิดถึงการงานหนาหนักและภาระที่ต้องแบกรับ ในอากัปกิริยาเยี่ยงนั้น เราทำความรู้จักกันอยู่เงียบๆ<br /></div></span><br /><br /><br /><div><span style="font-family:courier new;">ครั้นผ่านพ้นค่ำคืนที่หนาวเยือก ความเหนื่อยล้าหลับใหลพลันตื่นฟื้นกลับกลายเป็นเรี่ยวแรงพลัง ความสดใสร่าเริงเติมเต็มให้ชีวิต ขณะยามเช้าแต่งแต้มที่ริมขอบฟ้า ม่านหมอกเรี่ยลอยขึ้นจากผืนน้ำสีชมพูครามดุจเดียวกับท้องฟ้ากว้าง ฝูงนกสีขาวบินข้ามแม่น้ำโขงส่งเสียงเพรียกเรียกหากันและกัน ในภวังค์นั้น ฉันรู้สึกเหมือนยินเสียงของแม่น้ำเพรียกหาเรา<br /></span></div><br /><br /><br /><div><span style="font-family:courier new;">ในห้วงยามนั้นเอง เธอมาปรากฏกายโดยมิได้คาดฝัน ผ้าคลุมแห่งม่านหมอกเลือนหล่นจากใบหน้า เธอค่อยๆ แย้มเปิดอย่างเอียงอาย เผยให้ฉันเห็นใบหน้าอันใสซื่องดงาม ใบหน้าที่ไม่มีอะไรปกคลุม ใบหน้าที่ไม่มีอะไรมาต่อเติมเสริมแต่ง เป็นใบหน้าอ่อนเยาว์แห่งธรรมชาติที่แท้ของเธอ...<br /></span></div><br /><br /><br /><div><span style="font-family:courier new;">เราพากันขี่รถจักรยานไปบนถนนอันไม่สิ้นสุด ภาพชีวิตค่อยๆ เผยจากเรื่องราวในอดีตของเธอ แผ่นดินของเธอเคยเป็นอาณาจักรโบราณ แม้หลายครั้งจะตกอยู่ภายใต้อาณัติของอาณานิคม ทว่าเธอยังดำรงไว้ซึ่งวิถีชีวิตอันเรียบง่ายงดงามดุจกิริยาอาการของแม่หญิงชาวบ้าน<br /></span></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rnt98ibTFgI/AAAAAAAAABM/nTDA-eWMCxU/s1600-h/DSC03419.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078791483777291778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1VfaVP4Qg5Y/Rnt98ibTFgI/AAAAAAAAABM/nTDA-eWMCxU/s200/DSC03419.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><span style="font-family:courier new;">บนถนนอันไม่สิ้นสุดนั้น บ้านเรือนสมัยใหม่สลับเรียงด้วยเรือนไม้โบราณสมัยรัชกาลที่ ๕ และตึกโคโรเนียลสถาปัตยกรรมฝรั่งเศส ผู้คนออกมาเริงเล่นอยู่บนถนน แม่หญิงสวมหมวกญวนขี่จักรยานผ่านไปมา พระออกเดินบิณฑบาต เด็กๆ วิ่งเล่นอยู่หน้าบ้าน คนเฒ่าคนแก่นั่งดูความเป็นไปของชีวิต เธอเผยให้ฉันเห็นภาพแห่งชีวิตของผู้คนแห่งบ้านเกิดเมืองนอน ราวแสงแดดอาบความอบอุ่นไปทั่ว เผยให้ฉันได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอ เผยให้ฉันได้เห็นถึงน้ำใจของเธอ<br /></span></div><br /><br /><br /><div><span style="font-family:courier new;">ก่อนจากลาวันนั้น เพียงแค�